Cancellara sterkste, maar geen winst

 

Fabian Cancellara won in 2010 de Ronde en Vlaanderen en Parijs-Roubaix, met groot vertoon van macht. Dit jaar was hij in beide koersen dé favoriet. En hij was in beide koersen de sterkste. Toch won hij twee keer niet. Een reconstructie.

Hoe kan het dat zo'n sterk en oppermachtig renner in deze koersen tweemaal de overwinning mist? Een legitieme vraag.
Deze legitieme vraag kent wellicht meerdere antwoorden.
Laten we beginnen bij de Ronde van Vlaanderen. In die koers had hij alleen wat aan zijn ploegmakkers Stuart O'Grady en Tom Stamsnijder, de rest van zijn ploeg was simpelweg te zwak. Toch zou dat geen beletsel moeten zijn geweest om de Ronde van Vlaanderen te winnen. Want Fabian was zo sterk, o zo sterk. Zo sterk, dat hij Tom Boonen, die schijnbaar zinloos achter ploegmakker Sylvain Chavanel aansprong, achterhaalde en ter plekke liet.
Vervolgens denderde Cancellara in notime naar Chavanel toe, het duo fietste ras een dikke minuut bonus bijeen. Iedereen machteloos.
Totdat BMC in functie van Ballan begon te rijden en er op de Muur een hergroepering plaatsvond, voornamelijk ook omdat Cancellara zichzelf had overschat: hij kwam zonder suikers te zitten. Chavanel werkte nauwelijks mee en de wedstrijd begon weer met zo'n 13 sterke renners.
Na een aantal ontsnappingspogingen van o.a. Gilbert en Langeveld herstelde Cancellara zich en ging op een hellend stuk zo'n 3 kilometer van de meet in de aanval. Hij kreeg (weer) Chavanel en de tactisch ijzersterke Nick Nuyens mee. Het trio was weg en de snellere Nuyens won, voor Chavanel en Cancellara. Cancellara was duidelijk de sterkste, maar geen bloemen. Te vroeg gegaan, niet goed naar zijn energiemeter gekeken. Kan gebeuren zou je zeggen.

Een week later. Parijs-Roubaix.
Ditmaal geen modder en regen, maar zon, 18 graden en stof, stof, stof.
Gek genoeg meer valpartijen dan bij glibberigheid, duidelijk omdat veel renners nu wél voluit door bochten en over kasseien denderden. Grootste pechvogels waren Boonen en Chavanel, maar de grote favoriet was weer Fabian Cancellara.
Ook nu had hij niets aan zijn ploeg, mede dat feit brak hem nu op. In achtervolging op een grote kopgroep, die in 2 schuifjes was ontstaan, keek iedereen naar Cancellara, die lang de poten stilhield.
Tot het moment waarop hij op een kwalijke kasseigroep weg denderde. Alleen Ballan en Thor Hushovd konden mee. Ballan was al blij dat hij mee kon en Hushovd had ploegmaat Johan van Summeren voorin. Cancellara stond er alleen voor. Hij kwam met z'n 2 aanhangsels tot op 20 seconden en hield plots de benen stil. Cancellara wilde niet dat de laffe Hushovd van zijn werk zou profiteren. Een misvatting, zo bleek later.

Voorin was Johan van Summeren de sterkste, kort daarachter reed Maarten Tjallingii. Cancellara had inmiddels een ruime achterstand. In de slotkilometers deed Cancellara hetzelfde als in Vlaanderen: demarreren op een hellend stuk. Niemand kon volgen, ook Hushovd niet. Had Cancellarar maar....juist.
Nu bleef alleen Van Summeren buiten schot en won.
Cancellara had inmiddels Tjallingii achterhaald en werd 2e, voor de sterke Maarten Tjallingii. Cancellara nam het sportief op, maar inwendig moet hij hebben gezinderd van frustratie.

Komende weken 3 heuvelsklassiekers: Amstel Gold Race, Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik.
Favorieten: veel, maar vooral Philippe Gilbert.
Houdt u onze landgenoot Wout Poels in de gaten, vooral in de Amstel Gold Race. Iets zegt me dat Poels ver komt. Zondag weet u al of ik het mis heb.

Laatst aangepast (woensdag 13 april 2011 17:32)