08 Heftig

Wanneer ik op donderdagochtend van huis wegrijd wijst alles erop dat dit een heftig trainingsnitje gaat worden.

Bij tijd en wijle is het zo donker dat ik bedenk dat het helemaal geen slechte gedachte was geweest om mijn verlichting op de fiets te doen. Het is soms zo donker dat je denkt de nacht tegemoet te gaan. Ik heb niet een vast omlijnd rondje in mijn gedachten maar heb gezien dat de wind vanuit het zuiden komt, dus lijkt mij het beste om daar eerst maar eens tegen in te gaan fietsen. Voor de verandering neem ik maar eens een andere route. Bij Halfweg sla ik daarom af om eerst maar de Stakenberg te nemen. Met al die cols van de Rocky Mountains in het verschiet moet ik elke molshoop die ik onderweg tegenkom maar pakken. Langs kasteel Staverden kom ik uit bij het Uddelermeer. Ik heb inmiddels al met mijzelf afgesproken dat ik naar Amerongen ga fietsen. Wordt het al te slecht weer dan draai ik om. Maar nu denk ik, oh ik kan ook nog wel eerst de Apeldoornse Berg op. Nu maar eens van de lange kant en niet vanuit Uddel. Daarna bij Assel de klinkerweg langs de natuurbegraafplaats en via Radio Kootwijk naar de Harskamp. Ik ben tegenwoordig meer de man van de binnenbospaadjes en wanneer ik dan een betonpaadje zie dan maak ik daar gretig gebruik van. Dan kom je weer eens op andere plaatsen.

Jammer was het dat ik nu halverwege de Harskamp opeens een verhard zandpad aantref. Toch maar doorrijden en zo rijd je dan een paar kilometer over een verhard pad. Via het boerenlandschap en de paddenstoelen langs de weg kom ik op gegeven moment in Barneveld aan. Mijn geografische kennis is nog wel zo dat ik weet dat ik hier Scherpeenzeel moet aanhouden, maar onderweg zie ik ineens Renswoude op de borden staan en die omgeving is mij ook niet bekend. Wel weet ik dat de aanloop naar de Amerongense Berg hier ook vlakbij is.

Wanneer ik tussen Renswoude en Scherpenzeel die weg opdraai naar de Amerongenseberg, denk ik dat ik wanneer ik eenmaal boven ben het wel 'amen en uit' zal zijn. De wind is behoorlijk stevig en zo te voelen heb ik de hele klim de wind pal tegen. En dat klopt.
Maar wanneer je alleen bent dan rijd je veel makkelijker je eigen tempo. Straf één tempo tegen de wind in. Op het laatste gedeelte ga je dan even op de grote plaat om een stuk af te dalen en dan het laatste klimmetje voor Amerongen op de grote plaat te nemen. Maar nu met de wind tegen leverde dat niet meer op dan een snelheid van zo'n veertig kilometer. Dus dat was nog behoorlijk harken tegen de laatste bult. Het was met recht  'Amen'  maar gelukkig was het niet uit. Ik kon nog weer redelijk door fietsen en via Amerongen ben ik toen door de bossen naar Rhenen gefietst. Ik volgde op gegeven moment de Knooppuntroute en toen ik bij een bord wilde kijken waar ik mij precies bevond,bleek dit het begin van de 'Defensieweg' te zijn. Deze maar op gegaan, elke klimkilometer is er één. Eenmaal in Rhenen via de dijk naar Wageningen en zo langs de Rijn naar Arnhem. ik wilde nog via de Italiaanseweg rijden, maar vergiste mij in de afslag en zo nam ik de "Holleweg' en trakteerde mij toen maar door via de Italiaanse Weg weer naar beneden te rijden. Voor mij was het op en af toen wel genoeg, maar in Oosterbeek had ik toch nog wel behoorlijke bulten alvorens ik weer de weg naar Otterlo op kon rijden.

Daar was ik min of meer getuigen van een ernstig ongeval. Het laatste gedeelte gaat parallel met de A2, maar door de begroeiing kun je niet echt goed op de weg kijken. Opeens werd ik opgeschrikt door hevig remmen, op gelijke hoogte met de plaats waar ik mij bevond. Ik zag opeens een hele boel rook en een auto slingeren.  Een doffe klap en het verkeer kwam tot stilstand. Ik keek door de bosjes heen en zag een figuur met oranje hesje stil op de weg liggen. Mijn eerste gedachte was dat er een motorrijder was aangereden, maar het was niet duidelijk. Een honderd meter verderop moest ik via een viaduct over deze weg en zag toen dat er een auto op zijn kant op de vangrail lag. Veel duidelijk was het nog niet.
In het vervolg van mijn rit langs de Hoge Veluwe werd ik toen begeleid door veeltonige hoorns. De hulp was toch gauw ter plekke. Ik ben benieuwd wat dit voor ongeval is geweest.

Om toch maar voldoende kilometers te maken ben ik bij de Harskamp weer een bospad ingegaan waar een paddenstoel Garderen aangaf. Zo heb ik als twee laatste toetjes toch nog de Drieseberg en de Stakenberg gedaan. Bij thuiskomst stond er precies 185 op de teller. Niet gek voor een rit die gekenmerkt werd door de harde wind, maar waar later op de dag toch, tegen de verwachting in, de zon doorbrak.