LTD 2

De voorbereiding

Zo makkelijk als het hiervoor staat beschreven is het natuurlijk niet helemaal gegaan. Informatie bij Le Tour Direct leerde dat ik toch wel met een kostenplaatje van € 10.000 diende rekening te houden. Te veel om zelf op te hoesten, zeker met twee studerende zoons, dus voorzichtig zo links en rechts gaan informeren waar sponsormogelijkheden liggen. Als bestuurslid van De IJsselstreek kun je natuurlijk niet bij de sponsoren van De IJsselstreek langs gaan, terwijl daar toch de meeste ingangen zijn. In ieder geval personen die je persoonlijk kent. Dan eerst maar bij je eigen werkgever proberen. Ik zit dicht bij het vuur en Miriam, mijn leidinggevende was er eigenlijk direct heel enthousiast over. Zij gaf wel aan dat Agis geen financiën kon toezeggen maar zij zou een goed woordje voor mij doen.

Wel stimuleerde zij mij om in ieder geval door te zetten ‘Je krijgt er anders altijd spijt van’. ‘Tegen mijn vader zeg ik ook altijd , doen wat je wilt doen anders krijg je er altijd spijt van’. Zou ik dan te oud zijn om aan dit avontuur te beginnen als Miriam begint mij met haar vader te vergelijken? Maar ja, ik ben uiteindelijk ook al 57 en ik ben zo oud als ik mij voel en dat is de maatstaf om mij op te geven. Dan krijg ik van haar een verlossend woord, geen geld maar Agis stelt wel twee auto’s voor de begeleiding beschikbaar. Wow, dat is een goed begin. Omgerekend kan ik zo toch de eerste kosten van het kostenplaatje afstrepen.

Inmiddels heb ik ook Hans Kraayvanger van Huis & Hypotheek Harderwijk benaderd. Hans heb ik ontmoet tijdens de Nationale Clubkampioenschappen in Dronten waar hij met zijn VIP-truck aanwezig was en waar wij wat kortstondig contact hadden. Hans had er wel oren naar maar het heeft heel wat wikken en wegen gekost voordat hij definitief zijn standpunt bepaalde. Het verhaal dat ik hem deed over de TV-coverage, trok hem denk ik over de streep. Des te pijnlijker vond ik het dat de organisatie op dat punt lelijk steken heeft laten vallen.

Uiteindelijk heeft hij zich als hoofdsponsor opgeworpen en mij de kleding en een fors bedrag toegezegd.

alt

Daarna heeft de sponsoring zich in min of meerdere mate ontwikkeld. Leuk is de sponsoring door Sinner. In een landelijk ochtendblad zag ik een pagina grote advertentie van Sinner en dacht als men daar zo aan publiciteit doet heeft men misschien ook wel interesse in sponsoring van mijn persoontje. Na wat heen en weer gemaild te hebben kreeg ik te horen dat men mij wel met een aantal zonnebrillen wilde sponsoren. Een afspraak gemaakt om te passen en op een heerlijke zonnige dag op de fiets naar Weesp voor een zonnebril. Verschrikkelijk leuk gesprek gehad met Chiel Durang en ik denk dat Chiel ook door mijn enthousiasme werd aangestoken. Ik ging weg met een aantal zonnebrillen en de toezegging dat Chiel zou zien of er nog iets meer aan sponsoring zou kunnen worden gedaan. En enige dagen later hoorde ik dat men wel een naamsvermelding op mijn kleding wilde en daar financieel ook wat voor overhad.
Weer kan ik gaan strepen in het kostenplaatje.

Heel wat potentiële sponsoren zijn benaderd. Velen hebben met een nadrukkelijk NEE geantwoord maar  ook enkele zijn direct heel spontaan met mij in zee gegaan. B.v  M.S.P-Geluid uit Nunspeet zei direct ja en heeft de geluidsvoorziening op de volgauto voor zijn rekening genomen. Van Sponser Sport Foods kreeg ik ook al vrij in het begin van het seizoen de toezegging dat ik met producten van dit bedrijf LTD zou kunnen rijden en ik heb al vroegtijdig aan deze producten kunnen wennen. En het mag nog maar eens worden gezegd, ik heb mij er zowel in Engeland als tijdens LTD heel erg goed bij gevoeld. In deze periode werd er ook door Geert Broekhuizen (GBWebdesign) voor mij een website gemaakt waarop ik wat mededelingen kwijt kon en de logo’s en omschrijvingen van sponsoren kon vermelden. Had ik de sponsoren in ieder geval iets te bieden.

Inmiddels had ik een oproep in de PBP-groep (de mailgroep van Parijs-Brest-Parijs-gangers) met de vraag of er mensen waren die bij mij in de begeleidingsgroep wilden. De eerste die spontaan reageerde was John Omlo. En daar was ik erg blij mee, vooral omdat John als verzorger van vele wielerteams de nodige ervaring had en de kneepjes van het vak kent. Ad Castelijns was de tweede, maar Ad moest nog even afstemmen thuis of 10 dagen ook goed was en ik ben blij dat het thuisfront zijn zegen gaf. Want in een week was het mij nooit gelukt. Inmiddels had John door zijn kontakten bij Vredestein voor elkaar gekregen dat ook Vredestein mij met materiaal wilde steunen. Weer een streep door een deel van het kostenplaatje. Vervolgens kreeg ik een financiële toezegging van Restaurant Zeezicht uit Harderwijk. Cor Verbeek, zelf een enthousiast wielrenner en ook sponser van De IJsselstreek, vond het zo’n uitdaging dat hij deze toch wel wilde steunen.

Gesterkt door deze steun heb ik nog verschillende bedrijven aangeschreven waarbij ITM, KMC en Selle Italia mij ook hun producten aanboden. Helaas werd er vanuit de hoek van de wielerfabrikanten alleen maar negatief gereageerd tot ik op het werk attent werd gemaakt op Van Tuyl. Zelf had ik zo iets van die zal iemand uit Nunspeet vast niet sponsoren maar het toch maar geprobeerd en Rogier van Boxtel van Van Tuyl was direct vrij resoluut. Een frame in bruikleen voor het hele seizoen is wel mogelijk. Dat gaf toch wel de nodige kick. En zo ging ik op mijn Klamer met mooi weer naar Bruchem om mij een frame te laten aanmeten. Het frame werd later opgebouwd met onderdelen van een fiets die ik tweedehands had aangeschaft om goede onderdelen voor mijn Klamer te hebben en nu had ik er opeens een reserve-fiets bij.Enkele dagen later heeft Gerrit Groeneveld uit Oldebroek er een echte fiets voor mij van gemaakt. Indalo, het logistiek managementbureau van Jaco van der Bruggen gaf ook een financiële injectie, maar toen was de room op.

Inmiddels was mijn begeleidingsgroep uitgegroeid tot drie man want maatje Henk Jan had, na heel veel twijfel momenten, besloten om toch niet zelf mee te doen en bij mij in het begeleidingsteam te stappen. Weer een hele goede kracht erbij. Ik zat toen nog maar op de helft en de tijd werd steeds korter. In die periode zat ik in de organisatie van De Parel van de Veluwe, een klassieker voor Elite/Beloften en voor de Elite Vrouwen. Tijdens deze wedstrijden heb ik in de permanence folders neergelegd en raambiljetten opgehangen waarin ik opriep om met mij de uitdaging aan te gaan. Dat resulteerde die dag in drie aanmeldingen, de familie de Bruin waarvan Gerda de vaste verzoregster van de Eliteloeg van De IJsselstreek is en van Ed Smit, een mecanieker die in het verleden ook wel met mij met een ploeg naar het buitenland was geweest. Dat waren dus waardevolle aanvullingen. Helaas werd ik de volgende dag opgebeld door de fam de Bruin. Het kwam  toch niet uit om mee te gaan en enkele dagen later gaf ook Ed aan niet op pro-deo basis mee te kunnen gaan.

Geen nood, een week later was de aankomst van Olympia’s Tour in Nunspeet en alle Nunspeetse verenigingen presenteerden zich daar met een stand. Zo ook De IJsselstreek. Dus ook weer met folders en raambiljetten aan de slag. Dat leverde toch mooi het aanmelden van Chris van Beem op. In die dagen werd ik ook attent gemaakt op Loes Ottens. Loes volgt een opleiding tot sportmasseuse en wilde heel graag mee. Ik wilde graag een vijfde persoon erbij en zo was dat ook al gauw in kannen en kruiken.

Nog maar één te kort. Inmiddels was het ook al half juli geworden en togen Henk Jan en ik naar Engeland om daar Londen-Edinburgh-Londen te rijden. Een verslag van deze tocht is elders op de site te vinden onder  LEL.

Aan deze trip werd de nodige aandacht geschonken door de regionale pers en zo verscheen er ook een artikel in een hah-krantje in Harderwijk. Greetje was zo slim geweest om nog aan de verslaggever door te geven dat ik nog een mecanieker zocht en na terugkomst werd ik opeens gebeld. Peter Nadort aan de telefoon. Of ik hem nog kende. Natuurlijk, Peter leren kennen tijdens de voorbereiding van PBP 1999 welke hij halverwege met een peesschedeontsteking moest beeindigen. Hij had een artikel in de krant gelezen en tegen zijn vrouw gezegd ‘Die Joop ken ik. Ik bel hem om mee te gaan’. En zoals in zoveel sprookjes was nu het team kompleet. Een afspraak gemaakt om met zijn allen bij elkaar te komen en het nodige met elkaar te bespreken en af te stemmen. Op die bewuste avond presenteerde John, op dat moment de teammanager, een stuk huisvlijt door al de complete route op kaart te hebben uitgetekend en op papier te hebben uitgezet. Ook Ad had de route al helemaal ingetekend. Dan is het goed een team te hebben want ik was daar niet aan toegekomen, maar had daar zelfs nog niet eens bij stilgestaan.

Jammer was het dan ook toen John twee dagen later belde met de mededeling dat hij niet mee kon. John zat per 1 september zonder werk en kon nu voor een jaar bij de Engelse wielerbond tekenen maar moest dan wel gelijk naar de Tour de L’Avenir. Een kleine ramp leek zich te voltrekken al gaf John wel aan dat alles wat hij had toegezegd om klaar te maken en mee te geven dit alsnog zou doen. En daar heeft hij zich geweldig aan gehouden.

Omdat de behoefte aan en camper toch wel erg groot was heb ik geprobeerd deze te laten sponsoren, maar helaas is mij dat niet gelukt. Ik was dan ook ontzettend blij dat de organisatie enkele dagen voor de start toch een sponsor bereid had gevonden om een deel van mijn kosten voor de huur over te nemen. En daarbij kwam met behulp van Henk Jan ook Alcoa Architectuursystemen uit Harderwijk  kort voor de start nog aanhaken. Al met al was ik nu klaar met de sponsoring en hoopte ik er maar op dat de kosten in de hand gehouden zouden worden.

 

Laatst aangepast (donderdag 18 oktober 2012 19:43)