LTD 4

Het Verhaal


De start

Eindelijk is het dan zo ver. We staan aan de startstreep en zullen uitgeleide worden gedaan door de teams. Deze rijden mee tot aan het punt dat de neutralisatie is afgelopen. Als het startschot gaat bemerk ik mijn gretigheid. Ik kan nog gauw een knipoog richting Stephan laten gaan en bedenk nog eens hoe fijn het is dat hij mij hier uitzwaait. Dat heeft mij heel goed gedaan. Daarna moet ik gewoon inhouden anders neem ik hier al afstand. En dat is niet de bedoeling.

alt

 


http://www.joopvanbeek.nl/Foto%27s%20onderweg/start.jpg

Links al haastig op weg!

Achter de auto van Guus Moonen gaat het, door Gilze, richting Poppel. Achter de ‘grote mannen’ wordt er nog rustig warm gedraaid. Dan rijd ik samen met Maarten, een gedenkwaardig moment dat waarschijnlijk niet meer zal voorkomen, op kop van de groep. Zo’n neutralisatie is toch maar goed voor het moraal! Op gegeven moment zie ik Herman Mandemakers aan de kant en Herman zal Herman niet zijn als hij niet op gegeven moment meerijdt. Wel leuk, nog even met iemand praten die toch maar de moeite neemt om je uit te zwaaien.

Aangekomen op het punt waar de officiële start zal plaats vinden wordt er nog gauw een plaspauze ingelast om daarna rap met zijn allen te vertrekken. Verschillende aanmoedigingen klinker nog, vooral van de meegefietste teamrijders en dan is het spul los. Voor de enkele omstanders zal ik er al wel bleek hebben uitgezien want het tempo gaat gelijk naar de 40. Ik wil eerst nog een tijdje mee om te kijken hoever ik mee kan komen, wip over Maarten heen  en kruip in het wiel van Dino Nico uit Italië.  Al gauw is duidelijk dat dit niet de bedoeling is want de rijders nemen zelf al een onderlinge afstand in acht van zo’n vijfentwintig meter. Dat valt tegen, moet ik gelijk al mijn eigen tempo gaan maken. Langzaam laat ik dan ook een gaatje vallen, met veel spijt en probeer mij nog zo lang mogelijk aan Dino Nico op te trekken. Toch voel ik al snel (en wist dit uiteraard al lang) dat 40 niet mijn tempo is. In een groep kan ik daar lang in meedraaien maar nu ik zelf dat tempo moet draaien gaat het mij toch wat te snel. Ik laat het tempo terugzakken tot 35 en peddel zo de eerste kilometers weg.

Lang houd ik ze nog in zicht maar langzamerhand zie ik er steeds minder voor mij rijden totdat dat ook ophoudt en ik mijn eigen wedstrijd kan gaan fietsen. Dit is al een ander begin dan ik mij had voorgesteld. Inmiddels is het al donker geworden en wordt het opletten geblazen. Dan bij het naderen van een kruising rijd ik voor de eerste keer (en niet de laatste) verkeerd. Na een kilometer hoor ik vanuit de auto “stoppen, we denken dat we verkeerd zijn gereden”. En ja, gelukkig stonden er mensen van de organisatie en de bemanning van de camper voorbij de kruising en deze zagen ons in plaats van afslaan de weg oversteken. En dan is een mobieltje toch prachtig.

Dus keren en de weg nu in de goede richting vervolgen. Op gegeven moment komt Maarten mij ook voorbij. Tot aan het eerste timestation trek ik mij aan hem op. Of ik blijf op gepaste afstand van zijn pacecar rijden of als het gat te groot wordt dan ga ik even in hoger tempo rijden om weer aansluiting te maken.

alt

Bij het timestation aangekomen is het een drukte van belang omdat alles toch nog vrij dicht bij elkaar zit. Al zit ik al op ruim een kwartier van de eerste. Een kleine stop en direct weer verder. Maarten is echter direct doorgereden en zo ben ik mijn richtpunt kwijt en kan ik mij nu gaan voorstellen hoe het de komende dagen zal zijn. Een wedstrijd in mijn eentje!
Bij de eerstvolgende timestations gebeurt het dan ook dat mijn eerste depri-periode heb. De achterstanden worden al maar groter en ik krijg het idee dat ik kompleet wordt weggefietst.

Nu al op uren, wat moet dat worden. Enig rekenwerk leert mij ook dat ik de aankomst op zondag wel uit mijn hoofd kan zetten. Jammer want ik had gehoopt dat Greetje en de jongens er dan ook bij kunnen zijn als ik arriveer en voor het banket was het ook wel leuk. Ik vind het trouwens toch gek dat er voor het banket niet met de laatkomers rekening wordt gehouden die wel binnen de tijd arriveren. Inmiddels is het al weer dag geworden en overdag neemt de depri alleen maar toe. De uren achterstand die ik op gegeven moment hoor zijn niet mis. En het parkoers wordt toch echt zwaarder. Met enige regelmaat gaat het nu toch weer wat omhoog of naar beneden.

En zo peddel ik richting de Vogezen.

alt

Maar zo lief zijn de Vogezen nu ook weer niet


http://www.joopvanbeek.nl/Foto%27s%20onderweg/weg%20in%20de%20vogezen.jpg

 

Laatst aangepast (donderdag 18 oktober 2012 20:26)