LTD 5

De eerste dagen

Zoals in ‘het verhaal – de start’ al aan gegeven was ik al behoorlijk depri geworden.  Ik geloof niet dat mijn teamgenoten dit al bemerkten maar ik kon bij sommigen ook al voelen dat zij de achterstand wel al groot vonden geworden. Zelfs op Maarten, waarvan ik had gehoopt toch wel in zijn nabijheid te blijven liep de achterstand al op. Het heeft mij behoorlijk bezig gehouden want van het eerste gedeelte kan ik mij weinig herinneren.Op de foto’s zie ik dingen terug, heel groot monument, welke ik mij amper herinner. Wel zie ik wat bekende namen, vooral uit Luik-Bastenaken-Luik, zoals Huy en van een vorige vakantie herinner ik mij Rochefort. Hier moet ik door een afgesloten weg waar een kermis is opgezet laveren en Loes volgt mij met de pacecar. Alles gaat goed. De komende kilometers ken ik en ik weet dat deze niet makkelijk zijn. In de vakantie heb ik deze weg meerder malen gereden en onderweg vind ik dat ik maar even een plaspauze moet inlassen dan kan ik mijn bevindingen ook aan Henk Jan kwijt.

Dan gaat het weer verder, richting St. Hubert. Ook deze weg heb ik enkele malen gefietst, waardoor ik weet dat het naar de top  van een bergje voor St.Hubert vreselijk lang klimmen is. Maar nu ontdek ik iets bijzonders, ook bergen kunnen groeien. Want er komt geen eind aan. Voor mijn gevoel moet ik toch echt na de volgende bocht er zijn en dan gaat de klim toch steeds weer verder. Zo iets als de Amerongense Berg, maar dan vijf keer achter elkaar. Eindelijk over de top heen richting St. Hubert en in dit plaatsje moet er dan weer worden geklommen naar het gemeentehuis. Hier is het timestation. Later hoor ik dus dat de balletjes op internet in beweging waren en hier was mijn rose balletje al afgescheiden! Volgens opgave heb ik de laatste honderd kilometer ruim tweeduizend hoogtemeters gehad.

Op naar het volgende timestation waarbij halverwege de grens met Frankrijk zal worden gepasseerd. Ik peddel maar door, het is mooi weer aan het worden. De voorspellingen waren ook dat tot aan dinsdagavond het weer mooi zal zijn, tot zelfs heel warm, en dat daarna het weer zal kunnen omslaan. Maar goed, dit heb ik en dat is niet meer af te pakken. Het is heerlijk fietsen al heb ik geen flauw benul waar ik mij bevind. Het zou overal kunnen zijn.
Alleen de hoogtemeters klopt niets van. Deze zijn veel meer dan het routeboek aangeeft.


http://www.joopvanbeek.nl/Foto%27s%20onderweg/kleine%20afdaling.jpg

Een afdaling in de Vogezen.

Op gedeeltes waarin men aangeeft maar een klein aantal hoogtemeters te moeten overbruggen zitten soms hele grote stukken klim- en afdalingen in. Het heeft soms heel veel weg van het traject Parijs-Brest-Parijs. Omhoog en weer naar beneden, en als je genoeg gang hebt kom je al weer een heel eind op de volgende klim. Op de zaterdag zo rond 19.00 uur, in de buurt van Vézelise,  heb ik er dan 24 uur opzitten, met alleen enkele korte stops, en is de afstand 570 km.

Vijfhonderdzeventig kilometer? Dat valt mee! Als ik na ga dat ik nu voornamelijk in mijn eentje heb gereden ben ik met deze afstand uiterst tevreden. Weg is die depri-periode. Wat kan het mij schelen wat voor achterstand ik heb. Voor mijn doen gaat het prima en bedenk ik dat ik ook gewoon niet beter kan. Deze afstand geeft aan dat het met mijn conditie en vorm wel goed zit.Met hernieuwde energie ga ik er weer tegenaan. Nog enkele uren pedaleren en dan zo rond een uur of elf (schat ik nu) nemen we een grotere rust.

Op een grote parkeerplaats staat de camper klaar en is er een maaltijd klaar gemaakt. Ik weet niet meer wat maar het zal wel pasta zijn geweest. Er is nog een lekkere temperatuur dus kan Loes buiten de massagetafel neerzetten en daar een massage doen, waarbij ze gelijk ook de rug meeneemt. Dat kan ik wel gebruiken.

alt

alt

 


http://www.joopvanbeek.nl/Foto%27s%20onderweg/zitje%20bij%20nacht.jpg

Zitje bij nacht, de fiets is niet de reservefiets Embarassed

Daarna schuif ik in mijn slaapzak, achter in de pacecar, om van twee uur slaap te genieten. Ik krijg nog even mee dat Ad lekker buiten gaat liggen en ben vertrokken. Na mijn slaapje ben ik weer lekker verkwikt en zal ik de wedstrijd hervatten. In mijn slaapperiode is mijn fiets aangepast. Omdat een wiel met ingebouwde dynamo toch wat zwaarder fietst hebben we besloten over te stappen op een gewoon voorwiel en dan een batterijlamp er voor bij te zetten. Ik ben ook de enige renner die met zo’n wiel rijdt.Dan ga ik weer op pad om na enkele meters te ontdekken dat mijn computer het niet doet. Stoppen om dit even na te kijken en dan ontdek ik dat op dit wiel geen magneetje zit. Gauw terug en Peter monteert een magneetje zodat ik toch weer steeds mijn tijd en snelheid kan aflezen.

Ik ga, vergezeld van Andre Hazes of Jantje Smit, de nacht weer in.

http://www.joopvanbeek.nl/Foto%27s%20onderweg/vervolg%20in%20de%20nacht.jpg

Op naar de Vogezen.

Het is nu in de nacht lekker om te fietsen, een goede temperatuur. Ik hoop dat we dat de eerste dagen nog kunnen houden want daarvoor  was ik wel wat bang. De nachten kunnen heel koud zijn in de bergen en zeker al in deze periode. In de loop van de ochtend beginnen de bergtoppen zich toch al af te tekenen. Volgens het routeboek is er nog niets aan de hand maar de praktijk is anders. Het glooiende heeft zo onderhand plaats gemaakt voor langere beklimmingen en dito afdalingen. Op gegeven moment zit ik in een ellenlange afdaling die echt mooi loopt, enkel haarspeldbochten kent maar voor het overgrote deel goed is te nemen. Oppassen is het echter omdat er heel veel boomschors op de weg ligt en bij het uitkomen van een bocht moet je telkens weer opletten dat je niet in zo’n strook boomschors terecht komt. Wel mooi deze lange afdalingen. Het nadeel is echter dat je weet hoe verder je daalt hoe meer je straks weer moet klimmen.

Dit zal zich deze dag nog enkele malen herhalen terwijl het duister is welke bergen wij nu precies overgaan. Dat zal ik later op een routekaart nog eens uitzoeken. In ieder geval wacht aan het einde van de dag de Col de Santier met een hoogte van 979 meter.  Voor deze col die tussen timestation 9 (Trefort) en 10 (Vallières) ligt moet ik eerst een afstand van 45 km. afleggen voordat ik bij deze col ben. En eenmaal boven heb ik dan op dit stukje 1195 hoogtemeters afgelegd.

Zo gezegd om warm te draaien dus.
Na deze col nog 45 kilometer en dan zit de eerste duizend erop. Als beloning mag ik hier weer een rustpauze inlassen. Over een aantal uren komen de eerste Alpen. Morgen, ja morgen dan wordt het de dag van de waarheid. Vreemd genoeg heb ik daar die dag helemaal niet aan gedacht.

Ik zie wel wat er gaat komen.


http://www.joopvanbeek.nl/Foto%27s%20onderweg/pacecar%20vertrekt%20ook%20weer.jpg

Pacecar vertrekt weer.

Laatst aangepast (donderdag 18 oktober 2012 20:13)