LTD 7

De Mont Ventoux

Al enige dagen, en ook voor aanvang van deze wedstrijd wordt er met ontzag gesproken over het obstakel dat ik binnen niet al te lange tijd voor de wielen zal krijgen. Ik heb verslagen gelezen waarin toerfietsers door de harde wind, die hier schijnbaar behoorlijk kan spoken, te voet het laatste gedeelte moeten afleggen. Die afgang zal mij hopelijk bespaard blijven. En ook dat deze berg wel van drie kanten is te benaderen.

http://www.joopvanbeek.nl/Foto%27s%20onderweg/joop%20met%20een%20lange%20lange%20weg.jpg

Maar eerst nog een tussenstukje!

Aandachtig het routeboek gelezen te hebben komt Chris tot de conclusie dat ik de Mont Ventoux van de 'makkelijke' kant zal beklimmen. Vanuit de richting Sault. Bij Sault  heb ik vanaf het vorige timestation al weer 91 kilometer gefietst en daarbij weer 1535 hoogtemeters afgelegd. En nu dan een klim over 26 kilometer waarin 1045 hoogtemeters zitten.
Toch maar weer mooi meegenomen, die makkelijke kant. Eindelijk eens een berg die makkelijk te beklimmen zal zijn. En ja, ik moet toegeven dat het gedeelte in de aanloop niet moeilijk is. Je voelt het, het gaat niet hard maar om nu te zeggen dat het moeilijk is, nee.

In de lange, lange aanloop zal de camper onderweg staan om nog wat pasta naar binnen te werken en zo als de laatste dagen wel vaker het geval is heeft men de camper weer wat kilometers verder verschoven dan ik wenselijk vind. Je gaat je instellen op een bepaalde afstand en als dan blijkt dat men daar nog wat aan toevoegt dan is dat wel balen op de fiets.

alt

Nog even een warme hap voor het steile suk!

alt

Voor menigeen een bekende rustplaats.

Achteraf is dat doorschuiven ook niet verstandig geweest want nu stond de camper direct aan de voet van de eigenlijke zware klim en moest ik na het verorberen van een pastamaaltijd met gevulde maag mij de berg ophijsen, tegen de wind in, tegen de zwaartekracht in en de oprispingen negeren.

Maar goed, koud is het niet dus dat hoef ik niet te trotseren. Wind staat er wel. En wat voor wind! Het groeit al aardig naar een storm.
Het heeft ook zijn voordeel want op een gedeelte van de berg heb je de wind schuin in de rug en gaat het klimmen minder moeilijk. Tja, dan heb je steeds die bochten. Waren die er niet geweest dan was het echt een makkie geweest. Nu echter kreeg je na zo'n bocht de wind tegen.
En dan kan de klim nog zo makkelijk zijn, als je bijna terug wordt geblazen wordt je daar niet vrolijk van.

Toch vond ik het een magnifieke klim. Dit was echt opboksen tegen de elementen. De wind die steeds harder blies, het werd ook steeds donkerder en de weg lag ook steeds schuiner. Hier ook al die palen langs de weg die in het geval dat er sneeuw valt de weg nog enigszins markeren.

Eindelijk komt de top in zicht. De camper is vooruit gegaan en staat daar al te wachten. Dan de laatste bocht.
Het zal toch niet, de wind kan het niet verkroppen dat hij mij niet klein heeft gekregen en probeert uit alle macht mij over de rand te blazen. Even raak ik in lichte paniek. Ik sta stil in de laatste bocht en hang met heel mijn gewicht tegen de wind in om niet om te vallen en eindelijk lukt het mij om de trappers weer een stukje rond te krijgen en zo het laatste stukje naar de beschutting af te leggen.
Het lijkt wel een stukje uit een verhaal maar ik heb het echt zo ervaren. Het staat in mijn hoofd gegrift en de beelden heb ik nog zo steeds zo op mijn netvlies.

Om nog even te laten zien hoe het er spookte is Loes tegen de wind in gaan hangen en ook met Ad laat zij nog even zien dat zij op de top waren. Dus ik ben er ook geweest. Wat een logica!

alt

Loes hangt tegen de wind in!!

alt

Loes en Ad schuilen tegen de wind.

alt

Kou, kil, donker en storm. De Mont Ventoux!

Maar de natuur paste zich nog even aan. We stonden nog maar koud boven te kijken, in de regen en storm, of het klaarde op en was er een ontzettend mooi uitzicht.

Niet te lang gewacht en weer op de fiets gekropen om aan een lange, lange afdaling te beginnen. Ik kom een enkele fietser tegen die dus van de moeilijke kant de berg aan het beklimmen is.
Petje af, voor die doorzetter. Hopelijk heeft hij straks ook geluk en net zo'n mooi uitzicht boven op de berg.
En zo heb ik dus een afdaling van, pakweg twintig kilometer! Tot aan Malaucane waar timestation 15 is.

 

Laatst aangepast (donderdag 18 oktober 2012 20:05)