LTD 8

De Pyreneën

Na de Mont Ventoux wordt het nu, volgens het routeboek, een vrij eenvoudig traject. Zo rond negen uur 's avonds verlaten we Malaucene om nog ruim 2500 km. richting de finish te gaan.
Maar aan de finish wordt nog lang niet gedacht. Eerst de Pyreneën nog. Daarvoor moer er eerst nog 600 kilometer onder de wielen door voordat er weer serieus geklommen gaat worden.

Dacht ik!

Na een goed uurtje fietsen kom ik door de wereldberoemde wijnstreek 'Châteauneuf du Pape'. Het is dat ik dit nu in het routeboek lees en ongetwijfeld zal Ad bij de passage mij hierop attent hebben gemaakt, maar ik kan mij hier niets van herinneren. Dus fiets ik maar gewoon door. De volgende negentig kilometer wordt dan ook afgelegd zonder noemenswaardige hoogtemeters, maar aan het einde van dit traject geeft het routeboek toch weer 1915 hoogtemeters.


http://www.joopvanbeek.nl/Foto%27s%20onderweg/uit%20het%20zadel.jpg

Nou ja, niet alles is vlak!

Vanaf timestation Saint Quentin La Poterie is het oppassen geblazen. Van de organisatie hebben we melding gekregen dat in de buurt van Massanes veel wateroverlast is en dat de route waarschijnlijk verlegd zal worden. In het routeboek staat al aangegeven dat campers deze route niet kunnen volgen omdat de onderdoorgang in een tunneltje voor hen niet haalbaar is. Op het moment dat ik het tunneltje nader passeer ik ook net Maarten die gepauzeerd heeft en weer verder trekt.
Er wordt onder het tunneltje nog hard gewerkt om het water weg te krijgen en wij mogen er beiden al door. Maar goed dat Robert Le Duc, begeleider van Maarten en voorzitter van Euradax Nederland er bij is. Hij spreekt goed Frans en daardoor mogen wij al gauw passeren. Rijdend door een laagje water komen wij onder de tunnel door en kunnen onze wedstrijd weer hervatten.


http://www.joopvanbeek.nl/Foto%27s%20onderweg/voor%20de%20pacecar.jpg

Mooi weer, een volgende beklimming.

http://www.joopvanbeek.nl/Foto%27s%20onderweg/kleine%20afdaling.jpg

En gelukkig gaat het ook wel eens licht naar beneden.

Helemaal vlak is dit tussengedeelte echter niet want na Ganges op weg naar Lacaune ontmoet ik eerst de Col de Porthus (748 mtr.) om daarna af te stevenen op de Col de Notre Dame (664 mtr.) met als toetje de Col de L'Hopital (883 mtr.). Dit is weer zo'n gemene rit waar in 150 km. toch maar weer 2565 hoogtemeters overwonnen moeten worden. Het is op dit gedeelte dat ik behoorlijk last krijg van een zware hoest. Voor aanvang van de wedstrijd ben ik wat verkouden geworden met een gemeen hoestje. Overgehouden aan mijn nieuwe werkplek waar het door bouwactiviteiten elders in het gebouw nogal behoorlijk tochtte. Nu begint die hoest steeds erger op te spelen en daarbij komt dat ik op gegeven moment ook steken in mijn borst begin te voelen.
Bij de eerste denk je, 'wow', maar als er dan nog wat achteraan komen begin je wat ongerust te worden. Ik neem wat gas terug en begin te denken. "Potver, nu ben ik met iets moois bezig waarvan ik hoop dat ik bij aankomst het nodige kan vertellen, en nu dit". Ik denk er aan dat Stephan en Sander deze keer zo meeleven en dat ik mijn belevenissen misschien niet eens met hen kan delen. Ik zeg altijd, 'Wat mij betreft val ik van mijn fiets en is het gebeurd. Dat lijkt mij een mooi einde. Geen langdurig ziekbed of hulpbehoevendheid, in één keer 'wham!'" Maar nu vind ik het nog te vroeg.
Dus toch maar even gestopt en overlegd met Loes, die achter mij in de pacecar zit. Samengevat was de uitkomst van ons overleg, geen pijn in de arm, geen last van het hart. Oververmoeidheid bezorgt mij extra hoest en tevens die pijnscheuten op de borst.
Gerustgesteld stap ik weer op de fiets en dan is het wel fijn dat je je ongerustheid even hebt kunnen delen. De pijn is verdwenen en ik kan mij weer richten op het ontwijken van de kikkers en padden.
Henk Jan dacht later dat ik hallucineerde, want hij had deze beesten niet gezien, maar ik weet zeker dat zij met velen tijdens het noodweer de weg overstaken. Ik zie ze nog springen en die dikke padden als oude kerels (zeker ouder dan 57!) poot voor poot verzetten. Ik heb er geen één geraakt, maar het 'splash-geluid' achter mij doet vermoeden dat de pacecar toch wel de nodige heeft plat gereden.

Nu wordt het voorlopig gewoon doormalen. Toch is het nu ook weer niet gewoon! Want na Briatexte wordt het weer oppassen. Na zo'n 16 km. is er al door de camper een rustplaats gezocht en gevonden en als ik daar aankom wordt er een klein feestje gevierd.

DE HELFT ZIT ER OP !! 2011 kilometers zijn er afgelegd en ik moet er nog 2011 !!

alt

Waarom moet ik stoppen?

alt

Er is een feestje ......

alt

Allemaal blij en trots dat de helft erop zit. Zelfs het weer feest even mee.

Dat laatste ben ik mij niet eens zo bewust. Ik heb altijd de gekke gewoonte om bij een lange afstand naar de helft toe te werken en daarna af te tellen. En of dat nu een tocht is van 600, van 1400 of in dit geval van 4022. Als ik eerst maar de helft heb gehad,

Dus opperbeste stemming!

Na de pauze wordt de weg weer vervolgd. Volgens mij regende het hier ook, dat is iets wat mij van dit tussentraject bij is gebleven. Veel regen, maar of dat allemaal klopt? Dat zal ik nog wel eens horen van de collega's die toen achter mij hebben gereden. Noodweer in ieder geval nog niet, dat moest nog komen!

Wat ik mij nog wel van overdag herinner is dat het een mooie omgeving is. Dus zo veel regen zal er overdag ook wel niet zijn geweest. Dat beïnvloedt je herinnering nogal. Bij regen is de omgeving niets en bij zonneschijn lijkt alles even mooi.
Ondertussen ben ik al weer lekker opgeschoten en ben ik timestation Saint Girons al voorbij.
Ik ben inmiddels na alle kilometers weer beland op een hoogte van ongeveer tweehonderd meter en lonkt de Portet d'Aspet. Deze ligt op 1069 meter, dus de komende kilometers kan er weer behoorlijk geklommen worden. Nu is het inmiddels al wel behoorlijk gaan regenen. Het water komt gewoon in een stroompje van de berg af mij tegemoet. Maar goed dat ik naar boven ga, dan kan het nooit zo diep zijn!

Eénmaal over de top heen, zo rond tien uur (in de avond) passeer ik het monument ter ere van Fabio Cassertelli. Ik zie het eigenlijk, mede door het slechte weer, in een flits en heb ook niet de behoefte om hier nu even te gaan kijken. Het is opletten geblazen want de afdaling is behoorlijk gevaarlijk.
Na de afdaling tot een hoogte van ongeveer vierhonderd meter volgt gelijk de klim naar de Col de Menthe. Deze col heeft een top van 1349 meter dus de nodige inspanningen kunnen weer worden geleverd. Ook nu heb ik weer even last van extra hoest en pijn op de borst. Maar veel tijd om daar aan te denken is er niet want de loslopende koeien vragen veel concentratie. Van de koeien heb ik geen last maar kort in de afdaling springt er opeens een hert op de weg en deze blijft zo'n meter of dertig, veertig voor mij uitrennen. Waarschijnlijk is hij meer van mij geschrokken dan wij van hem.

Ergens ben ik hier de draad kwijt. Ik denk dat wij hebben afgesproken om ook nog de Pyresourde te nemen maar dat mij dat niet helemaal lukte en wij in de buurt van Luchon hebben gerust.

Ook staat mij nog iets bij, maar dat kan ook net zo goed een volgende dag zijn geweest dat ik na mijn slaap weer verder ging en niet wakker kon worden. ik had steeds de neiging om in slaap te vallen. Dit ook tegen de mensen in de pacecar gezegd en Ad heeft toen op een formidabel manier getracht mij bij de les te houden.
Hij heeft echt alles wat maar in zijn blikveld kwam opgenoemd en mij daarop gewezen en zo geprobeerd om mij goed wakker te krijgen.
Ik weet nu heel goed hoe groen het gras was, welke bomen er links stonden en welke rechts, maar toch lukte het niet om wakker te blijven. Gelukkig was de camper ook aangesloten en ben ik gestopt en heeft men eerst een kop koffie voor mij gemaakt. Een blikje Red Bull moest voor nog meer cafeïne zorgen en daarna was ik weer het rennertje. Red Bull vind ik verschrikkelijk vies smaken, ik drink het zeker niet  omdat ik het lekker vind, maar de combinatie koffie en Red Bull gaf mij weer vleugels.
Zo kon ik ten minste wakker aan de Col de Pyresourde (1526 m.) beginnen.
Dit is de hoogste top, voor mij althans, in de Pyreneën en dat is wat ik mij er van herinner. Heel veel kilometers worden weg gemaald zonder dat zij indruk maken of een herinnering achter laten. Hier rijd ik op gegeven moment ook boven de wolken, een magnifiek gezicht!

alt

In de Pyreneeën. Let op het regenjasje in de beklimming!

alt

Prachtig uitzicht vanaf de flanken.

Na de afdaling en een goede dertig kilometer verder volgt de Col d'Aspin (1489 m.). Deze berg kan ik mij bijvoorbeeld veel beter in mijn geheugen terugroepen. Ook hier weer veel loslopende koeien maar ook borden die aangeven (over een lengte van honderd meter) hoeveel het stijgingspercentage is. In het begin is het nog iets van 5 procent maar al gauw loopt dit op tot zeven en de laatste stukken is het negen procent. Wel een prachtig gezicht die koeien die zo rustig aan de wegkant liggen te herkauwen.

alt

Koe in de berm.

alt

Nog een stukje .......

alt

En weer een col bedwongen.

Wanneer ik goed en wel aan de afdaling bezig ben word ik met de neus op de feiten gedrukt dat in deze afdaling niet het gevaar zit in tegemoetkomend verkeer. Dat gebeurt ook maar zelden. Maar het gevaar zit in de koeien. Ik heb al een behoorlijke snelheid ontwikkeld en snijd de bochten zo veel mogelijk aan op een ideale lijn. Wel terdege rekening houden met verkeer maar als ik opeens een bocht inschiet en daar midden op mijn gedeelte van het wegdek een koeienvlaai ligt en aan de zijkant een koe staat te grazen, dan bedenk ik dat die waarschuwing voor die koeien niet voor niets is.
Waarschijnlijk als ik een paar minuten eerder was geweest dan had ik die koe niet meer kunnen ontwijken. Nu ging alles gelukkig weer goed.

http://www.joopvanbeek.nl/Foto%27s%20onderweg/onderonsje%20met%20maarten.jpg

Even een onderonsje met Maarten.

Na deze afdaling en waarschijnlijk nog een aantal kilometers verder stond de camper op een pleintje bij een kerk en kon ik de koolhydraten weer aanvullen.

alt

Bij dit kerkje heeft Peter ook een kaarsje voor mij gebrand!

Laatst aangepast (donderdag 18 oktober 2012 20:24)