LTD 10

Het laatste stukje

Wie gedacht heeft dat het laatste stukje even gedaan kon worden heeft het goed mis. Eigenlijk staat dit gedeelte nog in mijn geheugen gegrift als het zwaarste stukje.
Zoals ik in 'de terugweg' al aangaf was dit niet het gedeelte dat mij het meest voor de geest staat. Het weer is inmiddels weer wat redelijk opgeknapt en het is goed fietsen. Hele lange rechte stukken, golvend en zo nu en dan onderbroken door een dorpje of stad. En Ad, die mij toch regelmatig opmerkzaam maakt op bezienswaardigheden onderweg.

De zonnepitten hebben inmiddels plaats gemaakt voor wat meer bebost landschap en we krijgen ook wat vaker een brug wanneer we weer een riviertje kruizen.
Op gegeven moment rijden we langs de Maas. Dit gaat vele kilometers duren en zorgt voor veel afwisseling in landschap dat je goed bij de positieven houdt. Na verloop van tijd passeren we de Frans/Belgische grens en rijden zo richting Dinant en Namen.
Plaatsnamen die heel erg bekend voorkomen en waar ook de nodige 'bulten' al weer beginnen. Toch mag ik het nog even rustig aandoen tot aan Huy. Vandaar gaat het richting Malmedy en Trois Points. Het vlakke begin ik nu weer achter mij te laten en het golvende van de Ardennen zal ik wederom moeten trotseren. Ik ben benieuwd waar ik precies langs gestuurd word en of de organisatie een klein beetje mededogen heeft.
Na Vielsalm gaat het richting Sankt Vith en komen we in het Duitstalige gedeelte van België. Nooit geweten dat deze hoek zo Duitstalig is maar je merkt het aan alle onderschriften bij de borden en de reclame-uitingen op de winkels.

alt

Het kleine uitstapje naar Duitsland heeft vast geen commerciële doeleinden maar is meer om onze kuiten nog eens te testen. Laat in de avond nemen we deze hindernis. Het is voornamelijk Schonberg, net even voor Duitsland, en dan gaat het naar Bullingen en vandaar gaat het weer richting grens met België. Dan hebben we precies drie kilometer in Duitsland gereden.

Na dit uitstapje in Duitsland dus nu weer in België om van hieruit richting Nederland te gaan. Niet om te gaan finishen maar om nog enkele venijnige hellinkjes van de Amstel Gold Race mee te nemen. In het verleden zal hier dan ook wel eens de echte Tour de France langs zijn gekomen. Het waren weer allemaal van die hellinkjes die op de macht moesten worden genomen. Snelheid maken in de afdaling en dan gang zetten om bij de volgende te hopen dat je over de top komt zonder stil te vallen. Maar helaas, dat lukt niet echt meer.
Meestal moest ik net het laatste stukje weer terugschakelen.
Op gegeven moment kreeg ik op een stukje in niemandsland bosgebied, in de buurt van Cadier en Keer, een helling voor mijn kiezen waar ik heel veel moeite mee had en op gegeven moment toch weer op de dertig moest doen.
Nu kijkend in het routeboek zie ik staan dat dit een helling is van 15%!
Geen wonder dus

Maar eindelijk zijn ook deze afgewerkt en kan er weer gang worden gezet naar opnieuw België. Bij Overpelt is het twee na laatste timestation, de thuishaven van het team Weltens. Later krijg ik nog een mail van hen dat zij mij nog hebben zien passeren.
Maar nu kom ik straks op bekend gebied. De plaatsnamen worden weer herkend en zelfs kom ik op gegeven moment op bekend terrein. Rijdend langs het Zilvermeer bij Lommel moet ik denken aan het familiefeest dat wij hier hebben gehouden en dat toen heel geslaagd was. In de periode dat wij in Eersel woonden ben ik eigenlijk weer beginnen te fietsen. Na mijn actieve periode als amateurwielrenner ben ik een aantal jaren trainer geweest. Maar dat is een periode waarin je zelf op gegeven moment meer naast je fiets komt te staan dan er op.
Zeker als je junioren traint en zelf door trainingsgebrek daar niet meer met mee kunt komen.
Dan zie ik weer de houten brug waarover ik zo vaak heb gereden. Komend vanuit Bergeyk, bij de Achelse Kluis de grens over en dan langs het kanaal weer terug. Over de brug richting Postel en zo weer richting Eersel.
Postel, een groot raadsel. Een abdij, een restaurant en een bos om te wandelen. En dan zomers hartstikke druk, of eigenlijk elk weekend wel. Bussen vol komen naar deze plek. Zou de abdij soms een religieus verleden hebben?

Bij de parkeerplaats aangekomen zien we dat de camper daar staat, dus houden we nog een korte stop. Die korte stop duurt wat langer. Ad zijn familie, vrouw, dochter en kleinzoon, zijn hier ook en het wordt even een gezellig zitje. Kan ook gemakkelijk want wij hebben te horen gekregen dat er van thuis uit een bus onderweg is om mij bij binnenkomst welkom te heten.
En de bus is nog niet in Gilze gearriveerd.

alt

Zo zitten we ruim een uur in Postel, mooi weer en ik kan mij al een beetje opfrissen. Schone kleding aantrekken, dan ruik ik straks ten minste niet zo naar zweet. Want soms is het niet te harden, dan ruik ik mijzelf.
Eindelijk zegt tembaas Henk Jan dat wij weer verder gaan. Ik peddel met een rustig gangetje richting de grens. Achter Bladel langs. de contreien van Ad, oprijden naar het laatste timestation voor de finish.
Dan krijg ik van Henk Jan een seintje dat de bus in Gilze Rijen is gearriveerd en kan er weer tempo worden gemaakt.

alt


In Alphen aangekomen verrassen we Guus Moonen, die daar net is aangekomen met de auto om ons naar Gilze te begeleiden. Hij had ons later verwacht.

Op naar Gilze Rijen!

 

Laatst aangepast (donderdag 18 oktober 2012 20:27)