LTD 11

DE FINISH!

Vanuit Alphen gaat het achter de auto van Guus Moonen met een snelheid van tussen de vijfendertig en veertig naar Gilze. Het lijkt wel of Guus mij nog wil uitproberen. Wat mij ook opviel is het feit dat Guus mij geen hand geeft in Alphen.
De rest van het team wel, maar vanaf het begin dat ik aankwam in Gilze (dus voor de wedstrijd) heeft hij mij genegeerd. Ik ben de laatste dagen zeker te lastig geweest met al mijn vragen. Maar een organisatie die zo slecht naar buiten communiceert kan het verwachten dat er veel vragen los komen. Zeker van mensen die dit ook voor de eerste keer doen.

alt

alt

Gelukkig hoef ik aan de rol niet te lossen en hoef ik hem dat plezier niet te gunnen. Achter mij hoor ik nu al geruime tijd 'We are the Champions' van Queen. Dat blijven ze draaien tot ik het parkeerterrein bij Van der Valk oprijd.
Vanaf het moment dat we uit Alphen vertrekken heb ik het steeds te kwaad. Ik voel regelmatig de tranen over mijn wangen stromen en snotter aan een stuk door. Te weten dat men met een bus vol naar Gilze is gekomen om mij te verwelkomen dat doet je toch wel wat.
En ik ben blij dat ik zo meteen mijn gezin weer zie. Voor mijn gevoel hebben ze thuis meer met mij mee geleefd dan met een of andere tocht. Nu konden ze door het veelvuldig contact ook meer mee leven en dat geeft toch wel een fijn gevoel.

Eindelijk draai ik dan de parkeerplaats op en krijg een geweldig ontvangst. Zo veel mensen had ik daar niet verwacht. De eerste die ik zie is Stephan met zijn fototoestel. Stoppen kan ik nog niet want iets verderop zie ik ze staan met een lint waar ik dan doorheen moet rijden.
Helaas gaat dat niet door want het lint splijt spontaan als ik er nog een meter of vijf vanaf ben.

alt

alt

En dan is het omhelzen en menig traantje vergieten. Ik ben in tijden niet zo emotioneel geweest. Normaal ben ik vrij nuchter bij het voltooien van een tocht maar nu doet het mij toch wel wat. Ik vind het ook hartstikke fijn dat de jongens er zijn omdat ik weet dat Greetje niet van autorijden houdt en zeker niet was gekomen als zij zelf had moeten rijden.
Daar kent ze de drukte in die omgeving te goed voor. Het is niet alleen de familie, de Zonnebergjes en de Kroeze's, maar ook sponsoren Hans Kraayvanger en Geralde Sietsma van Huis & Hypotheek zijn er, alsook Dorothea en ons teamlid in de coulissen Ad en ook nog Aart Kip en Henk Vis.
Het blijkt dat via Henk busbedrijf Van Deelen een bus beschikbaar heeft gesteld om het  mogelijk te maken bij deze binnenkomst aanwezig te zijn.
Verder zie ik aan bekenden ook Louis van Miert en Eric Sevens.

Dan wordt het tijd om de huldiging te ondergaan. Flessen champagne worden uitgedeeld , een krans heb ik inmiddels al omgehangen gekregen (van Huis & Hypotheek) en Greetje heeft voor ieder teamlid een bos bloemen en een doosje chocolade meegebracht. Het is jammer dat John Loogman onderweg zijn fiets van de camper heeft afgehaald en richting Tilburg is gefietst. ik had het leuk gevonden als hij ook deelgenoot was geweest van deze huldiging.
Nu wordt het spuiten met de champagne. ik heb geen kracht meer in mijn vingers en krijg de dop niet open, maar gelukkig zijn er dan spuitgasten die dat graag overnemen.
Na dit gedeelte wordt door Ad Pertijs van BN/De Stem een interview afgenomen voor dagblad De Stentor en is er ook een fotograaf die voor deze krant de nodige foto's schiet.

alt

alt

alt

alt

Onder het oog van deze pers biedt Stephan mij een kussen met opschrift aan ' L.T.D. 2005  2 september - 13 september  En nu lekker uitrusten!! '. Hier ben ik nu extra blij mee want het is het enige dat ik aan deze LTD overhoud aan tastbare herinnering. Buiten alle krantenartikelen, foto's e.d. Maar de organisatie laat het op dit punt ook verschrikkelijk afweten. Een hand kan er op gegeven moment voor een foto nog net af maar men blinkt uit door het niet uitdelen van wat in het draaiboek staat. Volgens dat boek krijg je nogal wat aan herinnering voor je inschrijfgeld maar het blijft slechts bij de etensbonnen.

Omdat er voor de crew en mij, alsook voor de eerder gefinishte Maarten, een maaltijd staat gereserveerd besluiten de meeste aanwezigen om ook gezellig aan te schuiven. Zo zitten we met een hele groep gezellig te eten en bij te praten.
Direct merk ik ook dat mijn vingers weer krachteloos zijn want ik kan amper mijn vlees snijden. Maar het eten smaakt mij uitstekend. Deze keer geen pasta, alhoewel mij dat ook steeds goed heeft gesmaakt.

Daarna is het feest voorbij en gaan we huiswaarts. Rustig bijkomend in de bus kan ik al de nodige film-gedeelten laten passeren. Dit avondgedeelte hoef ik nog niet te laten passeren want dat wordt op d gevoelige band vastgelegd door Geertje. En dat is machtig leuk om later de beelden ook nog eens bewegend en met geluid terug te zien en te horen. De pacecar en de camper gaan ook richting Nunspeet omdat de meeste bij het Transferium hun auto hebben staan en daar op de bus zijn gestapt. Onderweg komt nog het verzoek van een fotograaf om bij het Transferium te wachten zodat hij daar een foto kan komen maken voor de Nunspeter Post. Maar dat is voor de meeste te laat en daarom spreken we af dat hij nog even bij mij thuis zal langs komen. Vanaf het Transferium rijden we dan met een steeds kleiner geworden gezelschap naar huis.

Daar zit dan nog een verrassing te wachten en wel in de persoon van Susy. Susy is menigmaal bij ons onderwerp van het gesprek geweest en dan meestal in combinatie met 'de witte prins'. Maar nu zit zij in vol ornaat op mij te wachten, gekleed en wel in Huis & Hypotheek-outfit. Speciaal geleend van Hans Kraayvanger.
Als ik deze schok dan ook te boven ben is inmiddels de fotograaf gearriveerde en worden er nog wat foto's gemaakt waarvan er later slechts één bruikbaar blijkt.

alt

alt

Dan is het echt gebeurd. De feestelijkheden zijn achter de rug en ik kan mij op gaan maken om nog even lekker rustig bij te kletsen in huiselijke kring en dan op naar mijn eigen bed.
Voor het eerst sedert tien dagen weer in een echt bed!


Het Verhaal

De nabrander

Een dergelijk verhaal van zo'n geweldig evenement is nooit af zonder dat er nog de nodige aanvullingen achter aankomen. Herinneringen die nu weer spontaan boven komen drijven, vraagtekens welke inmiddels feiten zijn geworden, etc.

Als nabrander wil ik mij beperken tot de hoogtepunten, de dieptepunten en eventueel een aanvulling/opmerking van het al geschrevene. En ik wil ook graag mij uitspreken over de toekomst van deze ultracyclist.

Wat overheerst zijn toch de HOOGTEPUNTEN:

- deelname aan de wedstrijd

- geweldige ontvangst bij het beeindigen van de wedstrijd

- presentatie van het team bij de pastamaaltijd op donderdagavond voor aanvang

- de start waar zoveel bekenden op waren afgekomen, met niet te vergeten Stephan

- de emotionele ontvangst door het team bovenop De Madeleine

- het voltooien van de rit naar de top van De Glandon

- de aanmoedigingen en de waardering van de passerende teams

- het constateren dat ik toch tijdens de wedstrijd niet weg ben gereden en redelijk in de buurt van Kish en Maarten bleef

- en niet in de laatste plaats de saamhorigheid van het team richting mij

- de geweldige verslaggeving op mijn site, Agisnet, etc. Dank Greetje, Ad, Dorothea en Sander!

- de getoonde belangstelling door sponsoren en met name bij Huis & Hypotheek Harderwijk

- de geweldige belangstelling op site en in het gastenboek. Allemaal bedankt!

- het belangeloos ter beschikking stellen van een bus door de fa. Van Deelen. Bedankt Henk!

- het huldigen op mijn werk door de afdeling en de raad van bestuur!





De DIEPTEPUNTEN die al lang niet meer zo diep zijn

- De krakkemikkige en onbetrouwbare organisatie, alhoewel ik veel respect en waardering heb voor het durven aanpakken van een dergelijk evenement

- Het door voorgaande niet kunnen invullen van een verwachtingspatroon ten opzichte van de media bij de sponsoren

- De beklimming van De Madeleine

- De toch door mij verkeerd gekozen kettingbladen

- De afdaling van D'Alpe Huez waar ik twee maal lek reed en het begon te regenen

- De keer dat ik door vermoeidheid hevige hoestbuien kreeg en pijn op de borst

- te lang gewacht met het aangeven van min zitprobleem

- Loes heeft het in haar verhaal over twee fietsers die op de Glandon in onze camper met mij hebben gesproken. Daar heb ik totaal geen weet van. Toch 'kapot' gezeten?

AANVULLINGEN:

- Het verhaal richting Pyreneën moet worden aangepast. Heb ik het in mijn verhaal over de erge storm en waterovelast na de Pyreneën, de crew heeft mij er van overtuigd dat dit voor de Pyreneën is geweest.

- Ook was iedereen het er over eens dat Loes gelijk heeft met haar verhaal waarin zij verteld dat er op de Glandon twee renners van Team Holland of Team Profile in de camper zijn geweest. Ik kan het mij nog steeds niet voor de geest halen.

TOEKOMST:

Voor volgend seizoen hoop ik sponsoren te interesseren die mij in staat stellen om zowel de RAAM als Le Tour Direct te rijden. Dit lijkt mij een geweldige afsluiting van mijn wielercarrière als ultrafietser en dan kan ik in het jaar daaropvolgend nog éénmaal meedoen aan Parijs-Brest-Parijs en dan weer in de vergetelheid zakken.
Dan is het mooi geweest en kan ik mijn herinneringen gaan koesteren en regelmatig met de fiets er op uitgaan, maar dan meer met een tentje erop uittrekken of langs jeugdherbergen fietsen.

 

Laatst aangepast (donderdag 11 oktober 2012 20:04)