Sliven-Varna-Sliven 2008

Afzien is niet altijd kicken


5 juli 2008

Ik hoef maar het woord afzien in de mond te nemen of dat wordt direct geassocieerd met kicken! Je hebt het toch altijd over 'Afzien geeft je een kick!' en 'je ziet toch zo graag af!'. Dat zijn de opmerkingen die ik dan direct naar mijn hoofd krijg.
In de meeste gevallen ook terecht want meestentijds geeft afzien mij een kick. Het is een gevoel dat de laatste jaren een groot deel van mijn leven uitmaakt. Het gevoel kick krijg je of vrijwel direct na het voltooien van een prestatie of na verloop van tijd wanneer alle negatieve gevoelens over het afzien zijn weggeëbd en de euforie heeft overheerst.

Maar nu heb ik toch van een fietsevenement genoten zonder te kicken. Afgezien heb ik daar wel, zowel tijdens de heen- en terugreis als tijdens het evenement. Maar nog steeds geen kickgevoel en ik betwijfel, nee weet wel zeker dat ik dat gevoel ook niet zal krijgen.
De 1200 SVS-2008 ging wel onder een heel slecht gesternte voor mij van start.

Vanwege de interrailpas moest het geheel binnen tien dagen zijn afgewerkt, zowel de heen- als terugreis alsmede deelname aan het evenement. Zonder al te veel problemen moest dat toch ook lukken. Maar daarbij had ik niet op de Sloveense autoriteiten gerekend. Bulgarije kun je, als Europees land, binnen komen en verblijven gewoon met gebruik te maken van je ID-kaart. Echter Slovenië neemt daar geen genoegen mee (terwijl het ministerie van Buitenlandse Zaken dit wel aangeeft) en heeft  zelfs voor alleen maar de doorreis een visum verplichting. En zo kan het gebeuren dat je midden in de nacht de trein uit moet met fietskoffer, tas en rugzak.
Wanneer je dan in de verte de rode lichten van de trein ziet verdwijnen is dat wel afzien.

Dat is de oorzaak dat ik de proloog van SVS miste, in plaats van 's ochtends zeven uur nu pas om negen uur 's avonds plaatselijke tijd daar arriveerde. Met het vooruitzicht om op twee uur weer op te staan zodat ik op tijd aan de start van SVS zou staan ben ik mijn fiets in elkaar gaan zetten. Bij Bistro Omega was men gelukkig nog wel bereid een maaltijd voor mij in elkaar te zetten, maar het gegeven dat er geen ontbijt zou zijn was dan weer minder leuk. Geen ontbijt en wel een rit van 1200 voor de boeg. Maar goed, twaalf uur lag ik op bed. Afzien in optima forma.

De rit zelf riep wel opperste geconcentreerdheid op. Of het door de vermoeidheid van het reizen of door de geringe nachtrust kwam is nog onduidelijk, feit is wel dat ik al na een half uur fietsen tegen de vlakte sloeg. Op een onverwachte beweging van een renner voor mij reageerde ik niet alert genoeg. Maar vanaf dat moment zat mijn stuur ook los en moest ik regelmatig een aantal tikken tegen het stuur geven om dit weer recht te zetten. En wanneer ik door een kuil reed zakte het stuur naar beneden. Nou, als dit geen afzien is!

Verder op de dag volgden de beklimmingen elkaar in hoog tempo op. Inmiddels had ik bij de eerste controlepost mijn stuur weer goed vast kunnen zetten. En dat was wel prettig want de wegen werden er niet beter op maar de beklimmingen werden wel langer. Kort voor Sofia was dan de beklimming van de dag waarbij over een lengte van ruim 26  kilometer een hoogte van 805 meter moest worden overwonnen. Hier reed ik letterlijk iedereen uit het wiel en hoewel ik ook behoorlijk heb afgezien geeft terugdenken aan dat gedeelte toch nog wel een klein kickje.

Het vervolg van de rit geeft eigenlijk alleen nog maar momenten van afzien zonder dat daar enige kick tegenover staat. 's Nachts val ik in een afdaling op een dergelijk slecht wegdek dat daarna een bezoek aan een ziekenhuis noodzakelijk is. Kort daarvoor had ik nog een helling van 10 procent moeten nemen, was langs een (zoals de routebeschrijving ook aangaf) een kolonie wilde honden gereden. En dat alleen al was een minder prettig moment waarbij je niet wist of blaffende honden nu bijten ja of nee. De donkerte heeft de dieren waarschijnlijk toch genoeg afgeschrikt om voorbij fietsende mensen ongemoeid te laten. maar voor mij was dat ook een moment van afzien dat ik liever snel achter mij liet. Het hele gedoe na mijn valpartij, lopen om niet koud te worden en dan denken dat elke tak die op de weg ligt een slang is! De rit in een auto naar het ziekenhuis in Monastery, waarbij het leek of je in een achtbaan zat omdat de chauffeur de gaten in de weg probeerde te ontwijken! De behandeling in het ziekenhuis en het de andere dag toch nog proberen om de tocht te vervolgen waren grote afzienmomenten. Zeker toen ik kort voor de controlepost in Troyan nog eens lek reed. En onvoldoende kracht in mijn arm had om de band weer om de velg te krijgen, laat staan met de handpomp de band op voldoende spanning te krijgen. Het feit dat ik ook steeds verder achter opraakte was voldoende om daar de strijd te staken.
Echter dan sta ik op gegeven moment wel in Popovo (daar moest mijn verband weer vernieuwd worden) maar ik moest wel terug naar Sliven. Een rit over 170 kilometer en drie bergen was het gevolg en ook daar heb ik menig moment afgezien. Maar door het toeristisch fietsen ook weer erg genoten.

Dieptepunt in het vervolg was dat toen ik dinsdag huiswaarts keerde, in Sofia er achter kwam dat de trein waarin ik had gereserveerd helemaal door de weeks niet reed. Negen uur later kon ik pas mijn reis vervolgen en was al mijn verdere reserveringen kwijt. En dan sjouwen met een zware fietskoffer en tas is geen pretje. Vooral omdat je eerst moet gaan vragen waar je nu je reis kunt vervolgen en dan pas het betreffende perron kunt gaan opzoeken.

Nee, afzien geeft echt niet altijd een kick!