18 Sarcasme

Maandag weer eens zo'n heerlijke modderrit gereden.

Vanaf Dieren ben ik met de atb terug naar Nunspeet gereden. Het is de voorgaande malen wat zoeken geweest, maar nu rijd ik meer dan de helft door het bos en de rest op verharde fietspaden. Dat leverde in het het eerste half uur behoorlijk spierpijn op. Na zo'n driehonderd meter duik ik al het atb parkoers van de Veluwezoom op. Om pas bij Loenen weer op de normale weg te komen. Dan heb je wel even tijd nodig om warm te draaien.

Door de regen van de laatste dagen was het behoorlijk zwaar geworden. Zo zwaar dat ik op gegeven moment een stuk prut in reed waar ik letterlijk en figuurlijk mijn Waterloo vond. Met een behoorlijke snelheid reed ik de blubber in om vrijwel gelijk volledig tot stilstand te komen en tot overmaat van ramp om te vallen. Schoon was ik al niet meer en nu was er weinig wit meer te bekennen.
Nog erger werd het toen ik kort voor Loenen van een heuvel af kwam denderen en opeens een haakse bocht op mijn weg vond. De remmen deden het door al die modder en water niet al te best meer en ik schoot met grote snelheid op een grote boom af. Net voor de klap kon ik nog van de fiets af springen en mocht blij zijn dat ik alleen maar een bloedende wond en een zeer scheenbeen had van de terug springende fiets. Trouwens, even ervoor was ik nog ontsnapt aan een botsing met een hert. Ik stopte, ergens in vreselijk onbekend terrein achter Eerbeek en met alleen maar wildpaadjes,  voor één van de vele beekjes die hier zijn, toen er een hert voor mij langs schoot. Ik had het beest niet opgemerkt maar hij mij waarschijnlijk wel. Van schrik was mijn hart omhoog geschoten, want het klopte opeens in mijn keel.

Tja, en dan rijd je op gegeven moment tussen Loenen en Beekbergen op de gewone weg wanneer er opeens een fietser langs je heen komt. Nu reed ik vrij rustig maar daardoor kun je nog niet laten gebeuren dat er iemand op een elektrisch aangedreven fiets je passeert. Ik ga naast de man rijden en zeg 'Zo kun je ook nog eens hard rijden hè!' Lichtelijk sarcastisch bedoeld maar zo vatte hij het gelukkig niet op Wink
Hij begon enthousiast te vertellen over zijn Gazelle die wel tot achtentwintig km. kon en de Batavus waar hij pas op had gereden, tot wel boven de dertig kilometer per uur.
Daar voegde hij nog eens aan toe "Ja, wanneer je 63 bent dan kun je wel wat ondersteuning gebruiken". Dat kon ik natuurlijk niet op mij laten zitten en ik antwoordde met "Nou, ik ben 65 en heb nog genoeg power van mijzelf". Oké, ik smokkel drie maanden maar wat is dat nou op 65 jaar en daarbij komt dat 65 meer indruk maakt dan 64. Dat bleek wel uit zijn ongeloof. "Ben jij echt 65?"
We hebben samen nog een stukje op gefietst waarbij hij ook vertelde dat hij ook een atb-fiets had maar daar niet langer op kon zitten dan een kwartier, dan kreeg hij last van zijn scrotum Embarassed!
Kort voor Beekbergen begon het te regenen en ik moest linksaf. Ik zei dat ik even mijn regenjack aan ging doen en dan zou afslaan. Waarop hij nog eens vroeg: "Ben je echt 65? Op mijn bevestiging kreeg ik nog het compliment dat ik er dan voor mijn leeftijd nog goed uitzag. Waarvan akte, dames!

Vanaf Beekbergen dan weer door het bos naar Hoog-Soeren. Hier steek ik dan de weg weer over in voor mij onbekend gebied. Vorige keer kwam ik na ruim een half uur niet uit bij het verwachte restaurant 'De Echoput', maar bij het Hotel 'Oranjeoord'. Kwam ik tweehonderd meter verder uit het bos dan waar ik er was in gegaan. Nu ging alles goed en kwam ik mooi uit waar ik het verwachtte.

Eenmaal thuis had ik vijf kwartier langer op de fiets gezeten dan wanneer ik met de racefiets was gegaan, een zweethemd dat je kon uitwringen, kleding dat bij het wassen de wasmachine wel kan verstoppen en een fiets die met twee emmers water nog niet schoon was. Maar wel weer een gelukzalig gevoel!




 

Laatst aangepast (dinsdag 27 november 2012 20:05)