05 Een Gods geschenk

Wanneer ik hoor en later lees wat Michael Rasmussen in zijn wielerloopbaan allemaal tot zich heeft genomen,

dan is het mij een raadsel dat deze man nog leeft.
Is Topsport gezond?, is een veel gestelde vraag. Zelf ben ik altijd van mening geweest dat topsport bedrijven met verstand per definitie niet ongezond hoeft te zijn. Maar wanneer je op deze manier met je lichaam omspringt dan kan het volgens mij toch nooit gezond zijn.

Rasmussen, die er af en toe uitzag als een vogelverschrikker op de fiets, was een trainingsbeest en daardoor zag hij er volgens sommigen vooral in de zomermaanden uit als een fietsend skelet. Toch heb ik ook vaak aangenomen dat de oorzaak hiervan te vinden was in zijn ver doorgevoerde trainingen. Er zat geen spatje vet aan en zelfs de spieren leken soms aangetast. Zeker de lachspieren in zijn gezicht, die waren allemaal al opgebrand.

Wat heeft deze Deense renner allemaal in 12 jaar geslikt, gespoten of toegediend gekregen. Zelf somt hij het volgende op:
Groeihormonen, testosteron, Epo, insuline, cortisonen, dynepo, DHEA, IGF-1 en bloedtransfusies. En dat in een periode van 12 jaar!

Nooit gepakt, er waren alleen verdachtingen. Eigenlijk is deze renner wel heel toevallig betrapt. Wanneer een Italiaanse ex-renner als verslaggever in de Tour aanwezig, niet een opmerking had gemaakt dat hij Rasmussen bewonderde om zijn trainingsdrift, dan was hij misschien nooit betrapt. Hij had namelijk Rasmuusenb aangetroffen bij een trainingsbeklinmming op een berg. Daarna bleek dat Rasmussen gelogen had over zijn verblijfplaats. Mexico in plaats van Italië. In Mexico kon hij de whereabouts ontlopen, maar deze goed bedoelde aantijging van de Italiaanse verslaggever kon hij niet weerleggen. Einde oefening.

Wanneer de dopingautoriteiten zo makkelijk om de tuin te leiden zijn geweest, zie de verhalen van de opgebiechte zondaren zoals Armstrong, Leipheimer en Rasmussen (allen nooit betrapt) dan moeten we de schuld ook maar eens bij de WADA, de USADA en ook de Nederlandse Dopingautoriteit zoeken.
Hoe kon het dat wel enkele kleine renners betrapt konden worden, maar de groten buiten schot bleven.

Nog even dit. Rasmussen heeft toch wel erg met zijn leven gespot in zijn drang naar roem en erkenning. Vooral het middel HGH, een menselijk groeihormoon kan tot diabetes mellitus, hoge bloeddruk en een ernstige zenuwbeklemming in de polsen leiden. Maar ook het gebruik van  insuline had coma tot gevolg kunnen hebben.

Hij is opgelucht, zegt hij. Twaalf jaar liegen als de beste gaat je niet in de koude kleren zitten. Eén ding moet ik hem nageven, volgens eigen zeggen heeft hij zijn directe concurrenten niet benadeeld!

Laatst aangepast (vrijdag 01 februari 2013 12:47)