M2V

M2V oftewel een brevet van 1200 km van Merselo naar Verona.

Al enkele dagen ben ik inmiddels weer thuis en nog steeds een fijn gevoel aan een mooie tocht en een geweldige organisatie.

Hoe  het begon:

Eind 2012 was ik voor mijn gevoel gestopt met brevetten rijden. De Rocky Mountains in Canada leek een mooie afsluiting van mijn carrière als lange afstand fietser. Tot ik een mail ontving met de vraag of ik wat voelde voor een nieuw te organiseren brevet van Merselo naar Verona.Alle wielerbacillen werden gelijk weer wakker en met het vooruitzicht van 65 jaar worden in 2013 was dit dan de mooie afsluiting.
Helaas ging dit brevet om organisatorische redenen toch niet door en moest ik mij behelpen door op de fiets naar Praag te gaan en vandaar de Elbe Rad Tour te rijden. Verschrikkelijk mooi om met een racefiets met aanhanger waarin tent etc. avontuurlijk rond te fietsen. ’s Morgens niet wetend waar je ’s avonds eindigt. Maar toch anders.

Op het einde van 2013 werd alsnog de inschrijving geopend voor het voor de eerste maal te verrijden 1200 brevet Merselo – Verona. Iedereen die vroeger goed heeft opgelet bij de aardrijkskunde op school weet dat Merselo in Nederland ligt en Verona in Italië. Maar men kan zich ook indenken dat het geen vlakke weg is naar Italië toe. Zonder nog actief te zijn in dit wereldje heeft de organisatie mij toch toegelaten. Mijn motivatie om lange tochten te trainen is weg, maar ik kon wel bedenken dat je niet helemaal onvoorbereid aan zo’n rit kunt beginnen. De maximale tijd waarin je dit moet volbrengen is 90 uur.
Met één brevet in de pocket van 400 km. en enkele ritten tot 150 km. stond ik op 15 september ’s morgens om 06.00 uur aan de start met nog 45 liefhebbers. Het maximale aantal. Het was een select internationaal gezelschap die uit 8 Nederlanders bestond en verder enkele Amerikanen, Duitsers, een Oostenrijker, Italianen, Engelsen en Noren etc. Plus niet te vergeten; twee vrouwen uit Japan.

Vanaf huis was ik eerst naar Dieren gereden. Op de dag van de officiele inschrijving, keuring  etc. zou ik dan vanuit Dieren compleet met aanhanger vertrekken. Ada vergezelde mij tot Zevenaar. Met de organisatie had ik afgesproken dat zij de aanhanger voor mij zouden nemen naar Verona zodat ik na aankomst met de fiets weer terug kon naar Nederland. Mijn bedoeling was om dan langs de Rijn terug te fietsen. De nacht voor de start zou ik doorbrengen op een adres van Vrienden op de Fiets in Venray.

 dsc1748

Toen ik op zondagmiddag in Merselo aankwam werd mijn aanhanger  direct in de bus geladen die deze tocht als ondersteuning in de tocht mee reed. Cor en Jacqueline waren de bestuurders/helpers. Vooraf hadden wij al bericht gekregen dat we een goodiebag zouden ontvangen waarbij ook twee bidons. Uit voorzorg had ik daarom geen bidons van mijzelf mee genomen. Allemaal maar extra bagage op de terugweg.
De goodiebag was echter zo rijkelijk gevuld, dat heb ik bij geen één tocht eerder mee gemaakt. En later zou blijken dat dit nog niet alles was.
In ieder geval had ik nu twee nieuwe bidons, één van de NTFU en één van Continental.
Eerst ben ik even gaan verkennen waar mijn logeeradres voor die nacht was en daarna direct weer terug voor het gezamenlijke diner en de toespraak van Jan van Osch.

's Morgens vijf uur liep dan de wekker af. Mijn gastheer had een heerlijk ontbijt voor mij klaar gezet. Vrijwel klokslag zes uur was ik bij de molen in Merselo voor de start. Vooral de Japanners vonden de startlocatie geweldig. De molen was op dit vroege tijdstip mooi verlicht. Nog wat aanwijzingen van Jan en daarna met zijn allen op weg.

Direct na de start ging er al een groepje vandoor. Na enkele kilometers besloot ik om met Wim Brink hier naar toe te springen. Dit kostte meer inspanning dan verwacht maar eenmaal aangesloten kon ik mij mee laten drijven in de groep. Het bleek al een groep van plus minus 10 man te zijn. Toch ging het mij te pittig en ik nam mij voor om na het eerste controlepunt in mijn eigen tempo verder te rijden.

Deze controle was na 162 km. in Niederdrees. Thuis bij een Duitse Fietsfamilie, die wij anders ook vaak bij brevetten tegen komen. Zij weten goed wat fietsers verorberen en we werden dan ook heel goed van natje en droogje voorzien. Soep, pasta taarten. Niets was te gek.

Gelukkig was ik niet de enige die besloot om op eigen tempo verder te rijden. Henk Kamphuis uit Zelhem had dite zelfde plan en zo besloten om samen verde te gaan fietsen.Even later sloten ook Wim Brink uit Zwolle en Frank Simons uit Lochem bij ons aan evenals een Duitser van Nederlands afkomst en een Italiaan. Zo hadden we toch al weer een aardig groepje dat net iets rustiger reed dan de voorgaande groep. Deze kwamen ook allemaal uit de eerste groep.

img 0001.jpg  kl

Inmiddels reden we langs de Rijn, een stuk dat ik al kende en dat ik op de terugreis nu eens van de andere kant zou ervaren. De tweede controle was in Koblenz (we hadden er nu 237 km. opzitten) met een pracht uitzicht op de vesting. De moeite waard om eens te gaan kijken.
Terwijl wij zaten te eten kwamen er ook een paar Amerikanen en een Japanner aan. Deze zouden we de verdere tocht meerdere malen tegenkomen en soms mee oprijden.

In Guntersblum hadden we de derde controle van deze dag na een afstand van 350 km. Het was in een Weinhotel en de organisatie had hier een paar kamers gereserveerd zodat we een aantal uren heerlijk konden pitten.
’s Morgens na een goed ontbijt weer op pad en bij Speyer verlieten we de omgeving van de Rijn om verder door het achterland richting Oostenrijk te rijden. In Speyer zag ik een prachtig Technickmuseum en ik nam mij voor deze op de terugweg te bezoeken.

Onze eerste controle van de tweede dag was in Brucksal na 452 km. De omgeving was inmiddels al behoorlijk heuvelachtig geworden met af en toe fikse hellingen. Bij bakkerij Padeffke in Tübingen (554 km.) was de volgende controle en daargingen de verse broodjes er in als koek.
Rond de 600 km. kwamen wij in een gebied dat wordt aangeduid met de “Schwäbische Albweg”. Dat geeft genoeg aan wat wij onder de wielen door kregen.

De avond begon al weer te vallen toen we in de buurt van de Bodensee kwamen. Nu reden we bovenlangs. Op de terugweg neem ik de onderkant. De controle was in Lindau (708 km.) en hier konden wij overnachten in een oude brandweerkazerne waar de kamers werden verhuurd op een ‘Hostel”wijze.
Ook hier weer vroeg uit de veren met de wetenschap dat het vandaag een zeer zware dag wordt.

Langs de Bodensee rijden we Oostenrijk binnen. Eenmaal voorbij Bregenz blijft het op en af gaan. Na 772 km. hebben we een controle bij een Shell benzinestation in Núziders. Hierna zal wat we hebben gehad kinderspel zijn bij dat wat ons staat te wachten. Volgens de routebeschrjving rijden we veertig kilometer vrijwel alleen omhoog met zeer stevige klimmen tussendoor.
Op gegeven moment kunnen we kiezen; of de tunnel door of bovenlangs. Eigenlijk is het geen keuze, de tunnel is 1.8 km. lang en er is geen fietsgedeelte. Plus ontzettend druk door het vrachtverkeer. Dus bovenlangs. Hier komen we gedeelten tegen die maar net fietsend zijn te halen. Op deze wijze gaan we over de Arlberg Pas, hoogte 1793 mtr. (808 km.) En zijn dan in Sankt Christoph a. Arlberg. Zo passeren we ook Sankt Anton en Sankt Johan.

Controle 8 laat lang op zich wachten. Deze is op de grens met Zwitserland in Martina (885 km.) Na de controle gaan we direct weer terug Oostenrijk in om de Nörbertshöhe te beklimmen. Zo direct na de stop komt deze wel rauw op ons dak. Maar als we denken het gehad te hebben krijgen we gelijk de Rechsenpass voor de kiezen.

Voor aanvang van de laatste kilometers nemen we nog even een pauze bij een wegrestaurant. Hierna volgt de beklimming naar de Italiaanse grens. De beklimming is dit laatste gedeelte 10 á 11 procent. Dat is lekker heftig wanneer je al zoveel kilometers in de benen hebt.

 dsc1811laatste stukje beklimming Rechsenpass

Bovenop de top stond men van de organisatie gelukkig klaar met de nodige vochtaanvullingen en konden we de calorieën ook weer aanvullen.

 dsc1829

Nu volgde een heel lange afdaling waar de snelheden behoorlijk opliepen. Mooi was wel dat op gegeven moment toen het licht boven al weer was uitgegaan wij over een fietsroute reden die vrijwel helemaal rechtdoor liep tot aan Bolzano (de Radroute Pista Ciclabile)

Het was al rond middernacht toen we hier aankwamen maar ook nu had de organisatie goede bedden voor ons geregeld in een hotel. Bijkomend geluk was dat we niet voor acht uur konden ontbijten. Zodoende moesten we wel een langere nachtrust nemen. Nadeel was dat we pas veel later dan gepland aan het laatste gedeelte konden beginnen. Normaal zorgen we dan meestal zelf voor ons natje en droogje maar het slapen in de bedden was toch wel heel verleidelijk en we hadden genoeg tijd over voor het laatste gedeelte.

Na het uitgebreide ontbijt gingen we pas tegen negen uur op stap. Erg laat voor een randonneur, maar goed we hadden wel lekker geslapen en waren uitgerust.

Nu bij daglicht kunnen we beter zien waar we rijden. Het is een mooie streek met veel fruitbomen en wijngaarden. Het blijft ook nu steeds heuvelachtig, dus even naar Verona fietsen is er ook niet bij. We fietsen veel langs een rivier (naam bij mij onbekend) om in Nomi bij een heel gezellige Bici-Grill de tiende controle te hebben. Dit is echt een toevluchtsoord voor fietsers en toeristen. Dus veel bekijks trekken we wel in onze speciale M2V shirts.

Op gegeven moment krijgen we toch weer een fikse beklimming voor de kiezen. Maar de moeite waard. Wanneer we boven zijn hebben we een fantastisch uitzicht op het Gardameer.

img 0022.jpg  kl

Even een pauze om hier van te genieten en wat foto’s te nemen. Dan gaat het als een speer naar beneden. Bij Torbole komen we aan de oever maar intussen zijn we Wim kwijt geraakt. Buiten het stadje besluiten we om even te wachten. Henk gaat zelfs terug om te kijken, maar Wim komt ons op gegeven moment tegemoet rijden. Hij was ons al vooruit.

Het is heerlijk weer, dus gewoon genieten! Bij Torri del Banaco de laatste controle voor het eindpunt. We zitten nu op 1152 km. Twee uur fietsen nog.
Maar de organisatie laat ons niet gewoon rustig dit laatste stuk rijden. Koud de controle voorbij of we gaan linksaf een helling van ruim tien procent op die mij veel te lang duurde. Boven zien we wel weer de richtingsborden richting Verona en dat geeft de burger ook weer moed.

Nu rijden we voornamelijk langs een kanaal tot aan Verona toe. Nog een stuk door een oud gedeelte van de stad om rond zes uur, na 84 uur, te finishen bij Hotel Porta Palio in Verona. Mooi op tijd. De eersten zijn ongeveer twee uur voor ons gefinisht

’s Avonds met de meesten een afscheidsdiner en uitreiking van de medailles. De hele avond en nacht druppelen de laatsten binnen. Sluitingstijd 24.00 uur. In de nacht komen met enkele uren verschil de laatsten binnen, buiten de tijd. Jammer maar de Japanse dames die het hier betreft hadden wel een bijzonder goede rit gereden. En erg genoten vertelden ze ’s ochtend aan het ontbijt.

 

img 0027img 20140920 082619

 

Het is, denk ik, mijn l;aatste brevet geweest. En dan is het fijn dat dit er één uit de top drie is geweest waar ik met heel veel plezier en genoegen aan terug denk.
Qua organisatie is dit de allerbeste geweest.

 

img 0244.jpg klimg 0245.jpg kl

Laatst aangepast (dinsdag 27 januari 2015 21:25)