Mijn verslag

Mijn verslag over de wereldrecordpoging dateert natuurlijk vanaf een veel eerdere datum. Al in september 2008 ontsproot bij mij het idee om dit te gaan doen.
Ik was als adviseur betrokken bij een werkgroep van Achmea managers die voor een goed doel, in dit geval zwerfjongeren in Nederland, een project op wilden zetten om geld bijeen te vergaren (fietsen)
Hierbij kwam ook een verhaal naar voren, dat ik al kende, van iemand die in Moergestel 10.000 km. aan één stuk had gefietst. Daar sprak men nog steeds over!

Ik wist van dat huzarenstukje van Guus Moonen. Voor de projectgroep was dit project niets. De tijdsduur zou te lang zijn zijn. Maar bij mij ontvlamde een idee. En dat vlammetje is af en toe wel aan het wakkeren geslagen maar nooit gedoofd. Velen hebben geprobeerd het uit te blazen, maar steeds kwam het weer krachtig te voorschijn.
Nadat dit idee had post gevat ga je zitten denken wat er zoal bij komt kijken. En wanneer je dit op een rijtje zet, dan blijkt het heel veel te zijn. Ik had ook al gauw door dat dit niet iets was dat ik zelf zou kunnen behappen. Hoe pak je dit dan verder op. Eerst maar eens de grote lijnen gaan zitten uitdenken. Het zou leuk zijn om er een officieel tintje aan te geven. In dit geval zou een erkenning van Guinness wel tot de verbeelding spreken. Maar hoe ga je dat dan doen?
10.000 km. door Europa fietsen is natuurlijk het mooist. Geniet je zelf ook nog eens het meeste van. Maar dat brengt wel een hoop problemen met zich mee. Voor een officiele erkenning zal er toch toetsing door een notaris moeten gebeuren. Daarbij komt er ook nog eens een logistiek probleem om de hoek kijken.
Normaal gesproken kun je niet verwachten dat er een begeleidingsgroep meegaat die drie tot drie en een halve week met je meegaat. Dan heb je ook nog eens te maken met slaap- en eetgelegenhied voor een crew waarbij je toch zeker aan een man of acht aan begeleiding dan moet denken.

De notaris is de doorslaggevende factor. Voor een officiele erkenning is deze noodzakelijk. Dus gaan denken aan een parkoers in de eigen omgeving om hierbij rekening te houden met de crew. En om het dan logistiek helemaal verantwoord te houden is natuurlijk het beste wanneer je Nunspeet als basisplaats kunt hanteren. Zo, het basisplan zit in mijn hoofd, nu gaan uitzetten. Om Nunspeet als basisplaats te gebruiken heb je toestemming, vergunning, van de gemeente nodig. Dus voor alles verder op een rijtje wordt gezet eerst eens bij de wethouder informeren. Mijn eerste mail levert een positieve reactie van wethouder Van der Geest op. Afspraak wordt dat deze de bereidheid van de gemeente zal polsen en daaruit vloeit voort een afspraak in januari met de we thouder en de burgemeester.
Tijd om meer mensen erbij te betrekken. Mijn zoon Stephan, in afwachting van een stageplaats in het buitenland, is zeer sceptisch maar wil wel met mij meedenken. Dat zelfde geldt voor mijn (ex-) trainingsmaatje en begeleider bij Le Tour Direct Henk Jan Booij. Deze zal in eerste instantie als contactpersoon met de gemeente optreden en de algehele leiding te zijner tijd van mij overnemen. Zo trekken wij met zijn drieën op naar het gemeentehuis, met een groot, op grote lijnen mooi uitgewerkt plan.

Om Nunspeet als basisplaats te kunnen gebruiken is vooraf al één ding duidelijk, de zondagsrust zal gerespecteerd moeten worden. Inmiddels heb ik mijn recordpoging al aangemeld bij Guinness World Record Inc. en is er het goede doel Spieren voor Spieren, met toestemming van de stichting SvS, aan het project gekoppeld. Om zo veel mogelijk respons en geld binnen te krijgen is het noodzaak om de inwoners van de gemeente Nunspeet er bij te betrekken. Mijn optie was om op het gemeenteplein een tent te mogen neerzetten. Van daaruit zou dan de hele gemeenschap erbij betrokken kunnen worden. Waardoor een groot succes voor het goede doel in beginsel aanwezig is. Op het gemeenteplein worden in de zomermaanden diverse activiteiten georganiseerd waardoor er steeds een redelijke drukte ter plekke is. Helaas vond dit geen genade in de ogen van de burgervader. Dit omdat  aan het gemeenteplein ook één van de grote kerken staat en de zondagsrust dan in het geding zou komen. Alternatief zou kunnen zijn het Transferium. Ideaal, maar niet zo ideaal omdat dit toch net buiten de gemeente valt.

Zelf heb ik nog even gedacht aan Shimano, dan zou alles zich toch rond en door het centrum van Nunspeet kunnen afspelen. Helaas wilde Shimano zelfs niet eens een gesprek aangaan, sponsoring voor dit evenement en het goede doel was ook niet bespreekbaar. Dat blijf ik jammer vinden van zo’n aan de fietssport gerelateerd bedrijf dat ook nog eens in Nunspeet is gevestigd.

De burgemeester boodt ook direct het gebruik van het gebouwtje bij het Transferium aan. Daar kunnen wij dan drie weken gebruik van maken. Met daarin toiletten was dat al een mooi begin. De verdere gang van zaken moest dan in de vergunning worden opgenomen welke ik dan met ambtenaren van de gemeente verder diende op te nemen.
Zo, het ei was gelegd, wij kunnen verder met  de organisatie. Mijn eerste daad was nu om meer mensen te benaderen om gestalte te gaan geven aan een organisatievorm. In gedachten heb ik een aantal coördinatoren waarbij dan de algehele coördinatie bij mij en later bij Henk Jan ligt. Een aantal mensen benaderd maar jammer genoeg op dat ogenblik geen bereidheid om mee te doen, laat staan mee te denken. Verschillende kanalen gebruik ik om mensen te benaderen en warm te maken om hierin mee te gaan. Mijn vertrouwen loopt in deze periode verschillende deuken op. Waar het voor mij een uitgemaakte zaak was, is het voor velen (zoals later zal blijken) iets waar een normaal mens niet aan gaat beginnen, laat staan aan gaat mee werken.
Op een oproep op de site van De IJsselstreek, de wielervereniging waar ik nog steeds lid van ben en in het verleden in verschillende organisaties heb gezeten, komt zegge en schrjven één reactie op. Het is zelfs geen IJsselstreeklid maar het is, naar later zal blijken, dan ook wel een gouden! Bert van Olst, zelf MS-patiënt, heeft een verleden als wielermecanicien en wil na enkele gesprekken wel de coördinatie van de mecaniciens op zich nemen.

Eén hobbel genomen. De volgende is en daar had ik een zwaar hoofd in, de coördinator voor de medische begeleiding. Toch wordt deze direct heel spontaan ingevuld dor Ben Heideman, Ben heeft mij in 2005 getipt aan Loes voor begeleiding bij Le Tour Direct en nu wil hij proberen om zo veel mogelijk van zijn mensen uit de groep sportmasseurs Zwolle in een pool te laten draaien. Ik hoef mij daar verder in ieder geval niet meer druk om te maken, dit neemt Ben verder voor zijn rekening.

Inmiddels zijn we al een paar weken verder en hebben pogingen om mensen te interesseren in andere coördinatorrollen steeds schipbreuk geleden. Oproepen in de plaatselijke media bieden ook geen soelaas. De aanstaande jaarvergadering van de toervereniging De Volharding biedt misschien uitkomst. Ik vraag aan het bestuur toestemming om tijdens de pauze van de jaarvergadering een presentatie te mogen geven om zo mensen voor het evenement te interesseren.Dit vindt men een goed idee en er wordt tijd ingeruimd in de vergadering voor de pauze zodat men in de pauze met vragen bij mij terecht kan.
Met behulp van Stephan hebben we een mooie PowerPoint Presentatie in elkaar gedaaid. Hij het werk en ik het toezichtWink. Op de bewuste avond de nodige verwachte opmerkingen maar ook leuke reacties. En zeker in de pauze waar ik in contact kom met Harrie Westerbroek. Deze is zowel in de recordpoging als in het goede doel (Spieren voor Spieren) geïnteresseerd en heeft er wel oren naar om als sponsor op te treden. Dit is een overwacht succes want door alle besognes voor de personele bezetting heb ik hier nog niet veel aandacht aan kunnen besteden. Ook geven enkele mensen aan dat zij tijdens het evenement wel als chauffeur willen fungeren. Zelfs is er belangstelling voor de 24-uursrit die ik heb gepland om als afsluiting van het evenement te dienen.
Met Harrie maak ik een afspraak om in Putten op zijn kantoor verder te praten en in die tussentijd word mijn werkgever, via collega Esther van Communicatie, bewerkt. Dit resulteert in de toezegging van een volgbusje gedurende de gehele periode met brandstof! Het gesprek met Harrie later in de week verloopt heel positief en aan het einde van die week heb ik twee hoofdsponsoren waarbij ik wisselend in hun kleding zal rijden.

Kort hierma ontvang ik een mail van iermand uit Vierhouten waarin deze refereert aan een verslag in een Nunspeetse krant. Voor een komende jeugdkerkdientst wil hij als onderwerp gebruiken 'bloed, zweet en tranen' en dan naar mijn recordpoging verwijzen. Of ik daar bezwaar tegen heb. Natuurlijk niet en ik peil gelijk maar even of er misschien in Vierhouten belangstelling kan ontstaan om behulpzaam te zijn bij de organisatie van het evenement.
Even terzijde, Vierhouten komt voor in de route die is afgeproken met de gemeente. Alhoewel mijn voorkeur uitging naar een route door een gedeelte van Nunspeet en bovenlangs door het 'poldergebied'moet ik vanwege het Transferium uitwijken naar een route onderlangs Nunspeet. Het Transferium is gelegen langs de spoorlijn Amersfoort - Zwollen en je wilt niet weten hoeveel treinen daar in een uur langs komen. Het is dus geen optie om daar steeds overheen te fietsen. Zo is er op één van mijn verkenningstochtjes een voorlopig rondje ontstaan dat vanaf het Transferium over de Stakenberg naar Elspeet gaat, Vandaar over de heide naar Vierhourten en dan weer terug naar het Transferium. Dit komt op een eerste meting uit op ongeveer 25 kilometer. Dit is wel mooi voor eventuele belangstelling, dan kan men mij zo steeds rond een uur weer terug verwachten.

Terug naar Vierhouten. Het blijkt dat Henk, die mij de mail stuurde, lid is van het bestuur van de Dorpsvereniging Vierhouten en ik krijg een uitnodiging om met hen van gedachten te wisselen. Dit wordt een heel leuk gesprek waarbij al gauw blijkt dat men zeker wil meedenken en dingen wil mee organiseren om vooral ook het goede doel te ondersteunen. We spreken af dat zij mogelijkheden gaan bekijken wat zij kunnen organiseren en dat zij aanvullend op eerder bedachte ondersteunende activiteiten, zoals de 24-uursrit, fietstochten voor Agis-medewerkers, hier medewerking aan zullen verlenen. Zelf willen ze dan ook fietstochten organiseren. De door mij reeds uitgezette fietstochten voor Agis-medewerkers zal ik zodanig bewerken dat zij ook voor Vierhouten, met aldaar start- en eindpunt kunnen gelden. Tevens zal ik op de komende jaarvergadering van de Dorpsvereniging mijn befaamde presentatie nog eens vertonen. Dan raakt men daar ook meer van de bedoeling op de hoogte.

Zo zit er inmiddels wel enige schot in de zaak. Dat moet ook wel want ik heb gepland dat de beste uitvoeringsdatum zal zijn rond de langste dag van het jaar, tien dagen er voor en tien dagen er na. Op dit moment ga ik uit van 500 km. per dag en dat in 20 dagen! Heel ambitieus, maar het bekt wel lekker! Voor wat de training betreft, die is natuurlijk ook al lang aan de gang en zit ik goed op schema. ik heb het voordeel gehad dat ik vrijwel de gehele winterperiode op de fiets naar mijn werk heb kunnen gaan. Zodat ik minimaal al 400 km. in de week rijd en dan op zaterdag en zondag nog eens wat extra kilometers in de schaal leg. En die kilometers in het weekend die nemen al maar toe.
Ik ben mij goed bewust dat ik hier niet ongetraind aan kan beginnen en ongetraind ben ik natuurlijk niet. Maar wil je in topconditie zijn dan mag er wat de training betreft eigenlijk geen water bij de wijn worden gedaan. Enn nog minder bij de rust. En dat laatste komt nog wel eens in het gedrang. Ik neem mij dan ook voor dat alle drukte die er omheen plaats vindt mij niet van mijn tainingsprogramma af mag halen. En daar houd ik mij de komende tijd dan ook aan. Ik mag, zeker achteraf, gelukkig prijzen dat ik met zo'n grote regelmaat op de fiets naar het werk kan. Zo kan ik heel veel basiskilometers maken. En inmiddels zijn de weekenden ook besteed aan afstanden van boven de tweehonderd kilometer. De aanvraag bij Guinness is inmiddels gehonoreerd. Wel dient er een andere titel aan de recordpoging gegeven te worden, n.l.'Fastest Time to cycle 10.000 km.'
Inmiddels gaat mijn zoektoch verder naar mensen die mij willen ondersteunen. Twee van de vijf coördinatoren hebben nu hun medewerking toegezegd. Maar daar blijft het bij. Ik word er niets eens meer droevig van.
Wel blijft de de vergunning, waarvan men hoopte deze op 1 april af te ronden, nog achterwege. Sponsoren laten het afweten, alleen een aantal, ik mag wel zeggen trouwe sponsoren ondersteunen mij verder in de voorbereiding en zeggen hun ondersteuning toe. In een vroeg stadium zijn dat Agis Zorgverzekeringen, Vredestein, Sinner, Sponser Sportvoeding, KMC en M.S.P. (deze zal zorgen voor het geluid op de volgauto en op de basisplaats). Met De Jong & Laan erbij kan ik van start gaan en heb de basis voor een bedrag voor Spieren voor Spieren.
Mijn bedoeling is om zo veel mogelijk zaken voor niets te krijgen zodat het geld dat door sponsoren bijeen gebracht wordt ook daadwerkelijk aan SvS overgedragen kan worden. Inmiddels zie ik het af en toe niet meer zitten. De training gaat goed, maar de contacten lukken niet. Jaap Knoppert en Esther van Doorne hebben de contacten met de pers overgenomen. Jaap neemt tevens het op zich om een aantal potentiele sponsoren te benaderen en deze warm te maken om een afspraak met mij te maken. Zodat ik mondeling een en ander kan toelichten. Zo hopen we meerdere sponsoren over de streep te trekken. Bij Rene Dekker Verhuur krijgen we zo een gesprek dat de toezegging van een compressor voor de elekriciteit en steigermateriaal voor een boog met reclamemateriaal te maken, gratis levert. Bij zijn broer Jos Dekker Verhuur hoop ik op deze manier een tent te krijgen. Maar gesprekken met hem leveren niets op. Alleen de toezegging dat de tenthuur met enkele procenten gekort kan worden. Maar dan nog is dit zo duur, dat de sponsoring van de Rabobank dit niet dekt. Het heeft Jaap ook heel wat tijd gekost om de goede mensen bij de Rabobank te pakken te krijgen. Maar toen dat lukte volgde er een gesprek dat uiteindelijk leidde tot een fijne sponsoring.
Inmiddels zat ik al op ruim 10.000 kilometers training. Heb ik met vier anderen Soest-Soest(D)-Soest gereden, ruim 500 km. Een rondje IJsselmeer met leden van de triathlonvereniging uit Den Haag en weekenden waar ik zaterdags een brevet reed en dan zondags nog eens 250 km. Met de tochten van en naar mijn werk erbij zorgde dar er voor dat ik 's avonds na het eten moest gaan bijslapen. Het liep nu al naar juni en de vergunning was nog niet afgekomen. Wel had inmiddels notaris Pieltjes zich bereid verklaard de controle te doen zodat een officiele toezicht voor Guinness was gewaarborgd. Tien dagen voor de start was er dan nog een manifestatie van Nunspeet Beweegt waar de verenigingen uit Nunspeet zich kunnen presenteren en zo de jeugd warm kan maken om bij hen aan te sluiten. Een heel goed initiatief en de vraag was of ik daar ook aan mee wilde doen. Natuurlijk heel graag, omdat ik zo aandacht kan vragen voor mijn evenement en tevens hoopte ik zo toch nog mensen warm te maken om te helpen. Henk Jan had inmiddels wegens drukke werkzaamheden zich enigzins teruggetrokken. Wilde nog wel als aanspreekpunt voor de gemeente fungeren, maar dat was wel een tegenvaller voor mij waardoor ik op een moment waar ik hoopte mij van de organisatie los te kunnen maken, actief moest blijven.
Moet ik nog even vermelden dat naast de coördinatoren Bert, Ben en voor de pers Jaap/Esther ook Ad inmiddels is aangeschoven. Van Ad Huizer als ex-collega (Jaap en Esther inmidels ook ex-collega) hoopte ik dat deze net als in 2005 bij Le Tour Direct weer de verslaggeving op mijn site op zich wilde nemen. Daar was hij direct voor, maar ook toen ik hem vroeg de coördinatie voor de bezetting bij het Transferium te doen, had hij maar weinig bedenktijd nodig. Dat was in elk geval bezetting op een aantal weekenden. Maar nog altijd ruim onvoldoende om met de enkele mensen die zich  inmiddels hadden opgegeven een heel rooster af te dekken. Kort voor aanvang van de recordpogin kan ik ook Klaas Wijnsma zo ver krijgen dat deze als coördinator voor de chauffuers zal optreden. Hier geldt het zelfde, nog veel te weinig mensen om een rooster mee dicht te spijkeren.
Het moge duidelijk zijn dat ik bij aanvang van de recordpoging in eerste instantie zal leunen op mensen uit mijn directe kring, maar niet directe omgeving!

De laatste week voor de start is aangebroken. Vooraf had ik het zo gepland om gewoon normaal te werken. Dat houdt in dat ik dan vrijdag vrij ben. Maar er moet nog zo veel gebeuren dat ik de donderdag er voor ook maar vrij neem. Zo onderhand gaan er veel vrije dagen van mij inzitten. Ik heb nog wat adressen gekregen waar men tenten verhuurt en tot mijn verbazing en ongeloof lukt het nog om in het weekend contact te leggen met Rent an Army Tent en hoor ik in het begin van die week dat ik als sponsoring twee tenten voor de gehele periode kan krijgen. Die dan aan elkeer gekoppeld één grote tent vormen. Wel moeten deze tenten opgehaald worden in Apeldoorn en moeten we deze zelf opzetten. Het worden nu drukke dagen. Woensdag neem ik vanaf het werk het Agisbusje voor de begeleiding mee. XR-design zal daar donderdag nog belettering voor Spieren voor Spieren op aanbrengen. Ik moet nog een dakdrager hebben om de geluidsinstallatie op te zetten. Die kan ik uiteindelijk bij een zaak in Harderwijk ophalen. Met een kleine korting. Dan de bus naar MSP voor de inbouw. Eigenlijk heel geweldig hoe deze mensen ook hebben meegewerkt. Zowel met het geluid op de auto zetten als met het geluid bij de tent verzorgen. De bus weer naar XR-design en vrijdagochtend kan ik die weer beplakt ophalen en dan naar Apeldoorn, de tent ophalen. Gelukkig staan er bij terugkomst een aantal mensen die helpen de tent opzetten waarbij de ervaring van Ben Heijdeman met deze tenten goed van pas komt. Want ze zijn redelijk snel opgezet.
Overleg met de coördinatoren in deze week leert dat de bezetting op alle fronten mini-, minimaal is. Bert van Olst moet het als mecanicien helemaal alleen doen. Ben Heijdeman heeft wel een aantal masseurs bereid gevonden, maar niet het aantal dat hij vooraf in gedachten had. Daar komt bij dat er pas op maandagavond voor de eerste keer een masseur aanwezig kan zijn. Dit in verband met de marathon zaterdags in Zwolle. Ad heeft alleen vaste bezetting in het weekend en op woensdag, wanneer hijzelf komt en ook Heidi uit het Groningse. Verder zo af en toe iemand die een hand wil toesteken. Maar de nachten zijn niet bezet. Klaas heeft inmiddels een aantal chauffeurs op een rooster staan, maar daar zitten veel lege plekken in dat rooster omdat Klaas ook wel eens moet slapen. Wat moet dat worden? Die laatste week heb ik er een hard hoofd in.

Klaas neemt mij ook nog eens veel administratief werk uit de handen door veel roosters en regels op papier te zetten. Daarbij is hij heel naarstig op zoek naar een instantie die het parkoers officieel wil keuren. Dit is ook een vereiste van Guinness.
Drie dagen voor de start overweeg ik serieus om de pijp aan Maarten te geven, het bijltje erbij neer te gooien. Maar dan denk ik er zijn nu al een aantal mensen enthousiast mee bezig. Mensen die ook geloof in mij hebben. Er zijn een aantal sponsoren aangetrokken. Er is veel bombarie geweest. Hoe moet ik dit gaan uitleggen. Ik ga nog liever van start om het dan maar op een fiasco uit  te laten draaien. Mischien levert het dan toch nog wat geld op voor SvS!

Dit is in het kort wat er voor de aanvang van de recordpoging allemaal speelde. Veel meer details spoken nu door mijn hoofd. Genoeg om nu te denken, hoe heb ik het aangedurfd om toch van start te gaan. Kwam dat omdat ik wist dat er in het voorgaande jaar in Moergestel ook de eerste dagen weinig aandacht was? En dat daarna de hele gemeenschap intens meeleefde! Maar ja, men heeft mij nog zo gewaarschuwd. Nunspeet is Moergestel niet! Onbewust hoop ik toch dat men het verkeerd heeft!

Dan zaterdagochtend de dertiende. Wordt dit mijn ongeluksgetal? Wanneer ik bij het Transferium aankom, gaat dit toch wel door mij heen. Ad heeft mij van huis gehaald en bepakt en bezakt ga ik op reis om een tweetal kilometer van huis voor drie weken mijn 'vakantieadres' in te richten. De bus moet nog van een aantal stickers van sponsoren worden voorzien en zo ziet deze er al direct professioneler uit. Vooral ook door de belettering voor Spieren voor Spieren en de geluidsinstallatie bovenop. Het zwaailicht erbij (kleine burgerlijke ongehoorzaamheid).
Gelukkig zijn er wat familieleden en kennissen naar de start gekomen. Anders was het waarschijnlijk helemaal een doods gebeuren geweest. Gerard van RTV Nunspeet (kende ik toen nog niet) neemt mij een interview af, nadat Henk Vis als startende microfonist het spits heeft afgebeten. Wethouder Van der Geest staat klaar om het startschot te lossen en notaris Pieltjes is er om te zien of alles officeel verloopt en om de precieze begintijd te klokken. Wat ik ook heel leuk vind is de aanwezigheid van Peter Ligtenberg, een fotograaf uit het Brabantse Moergestel. Het dorp waar de recordpoging zoveel stof doet opwaaien, het nest van Guus Moonen en waar vandaan menig fan zich inmiddels ook al hetzij negatief, soms positief over de recordpoging zijn mening heeft gegeven. Zijn aanwezigheid en kort gesprek vooraf ervaar ik als heel erg positief!

img_0758 start
Het startmoment nadert en ik word zenuwachtig van Gerard die maar blijft praten terwijl de wethouder al klaar staat om te schieten. Ik kap het interview dan maar af en heb zo nog enkele seconden om te overdenken wat mij staat te wachten. Tien uur, het startschot valt en onder de aanmoedigingen van de enkele aanwezigen vertrek ik voor mijn poging., Het is of alles van mij afvalt. Ik zal ze eens wat laten zien! Ik ga mijn eerste rondje in.

De eerste ronden verlopen voorspoedig. De snelheid zit er goed in, het weer is goed. Misschien gaat het wel te goed. Regelmatig zie ik op mijn fietscomputer mijn hartslag en dan schrik ik. Veel te hoog, Ik ga veel te hard van stapel. Ik minder dan weer snelheid om al gauw daarna weer naar een te hoge snelheid te snellen. Vooraf hebben we afgesproken dat ik bij goed weer de eerste nacht zal doorfietsen. Dat moet mij een kleine voorsprong geven op mijn schema. Deze hoge gemiddelde snelheid geeft mij ook wel wat winst maar dat gaat ten koste van mijn conditie. Om een uur of twee staat Harrie Westerbroek (van De Jong & Laan) bij het Transferium. Hij heeft met de groep van De Volharding ruim honderd kilometer gefietst en rijdt nu met mij mee naar Elspeet, naar zijn huis. Ik ben met mijn rondje net boven de honderd kilometer en ben nog steeds niet uitgeraasd. En vooral tegen de Stakenberg rijdt ik voluit. Er inwendig van genietend dat Harrie moeite heeft om mijn tempo te volgen. Hoe dom!
Af en toe voel ik nu ook mijn scheenbeen opspelen. Drie weken voor de start heb ik een peesschedeontsteking op mijn scheenbeen opgelopen die door de  fysiotherapeut Bertus van Agis is behandeld en waarvan ik geen last meer had. Maar nu begint deze weer op te spelen. Weer een signaal dat ik het wat rustiger aan moet doen. Waar is mijn in de voorbereiding vastgestelde tijd van 56 minuten gebleven? Waarom moet ik nu harder fietsen? Ik begrijp nog steeds niet waarom ik mij de eerste uren zo heb laten verleiden om te hard van stapel te gaan. Is dit de ontlading geweest van de voorbije dagen? Kan dit een te veel aan adrenaline zijn geweest? Hoogst waarschijnlijk zal ik mijn fouten daar moeten zoeken. Maar het blijft een gevoel van ongenoegen!

Nu openbaart zich ook al het eerste moment van het tekort aan vrijwilligers. Op gegeven moment begin ik aan het einde van de middag aan mijn volgende rondje wanneer ik merk dat de volgauto niet achter mij aankomt. Ja, wat nu? Stoppen, omkeren? Gewoon doorfietsen, de auto zal zo wel komen. Maar de auto komt niet en bij mijn volgende passage blijkt dat er geen chauffeur voorhanden was. Onderweg maar even overleggen en zeggen dat dit zo niet kan. Geen chauffeur kan, maar dan moet men mij niet weg laten gaan zonder reservebandje en pomp. Dat wil ik toch minimaal bij mij hebben.

Daar zal dan opgelet worden. Wat mij van de eerste middag ook nog is bijgebleven, is de noodzaak om goed op te blijven letten. Ik rijd op de openbare weg en heb te maken met overig verkeer. Wanneer ik aan een zoveelste rondje begin gebeurt mij het volgende. Beide op- en afritten van de A28 zijn gepasseerd en dan net voor het wildrooster is er een overgang naar een carpoolplek en opeens schiet er een auto over het fietspad om daarheen te rijden. Wanneer ik niet had opgelet en in de remmen had geknepen dan was mijn recordpoging daar al gestrand. Met al die vrouwen die mij later zo veel helpen o.a. ook als chauffeur, durf ik het niet aan om de aandacht te vestigen op het feit dat het een vrouwelijke chauffeur was. Maar ik heb haar ter plekke wel vervloekt!

De nacht nadert. Door de keus van het tijdstip rond de kortste nacht zal deze niet zo lang zijn. Maar toch is het vooruitzicht om dadelijk alleen door de nacht te rijden niet zo aanlokkelijk. Toch wil ik doorzetten en gebruik maken van het goede weer in deze eerste nacht. En wonder boven wonder zit er steeds weer een chauffeur in de volgauto. Wanneer ik dan weer eens een korte pauze kan nemen kom ik er achter hoe dit zit. Gert Jan Timmer is ook bij het Transferium komen kijken en heeft daarna een aantal taxi-chauffeurs (collega's van hem) zo ver gekregen dat deze om de beurt een rondje achter mij rijden. Zo kunnen  we de eerste nacht doorkomen. Zijn organisatietalenten gooit hij even helemaal in de strijd en dan worden er nog verschillende dingen geregeld waar op dat moment de behoefte aan ontstaat. Een kachel, die de koude in de tent wat verdrijft. De nodige muziek, zodat er de hele dag muziek bij de tent is. etc. Ook regelt hij de volgende dag bij verschillende horecazaken in de omgeving, vooral in Vierhouten, dat daar afwisselend 's avonds kan worden gegeten. Te beginnen bij het pannenkoekenrestaurant in Vierhouten op zondagavond.
Zo rond het middernachtelijke uur merk ik dat er een extra auto achter de volgauto rijdt. Wanneer deze op gegeven moment langs rijdt herken ik Johanneke Vis die mij bemoedigend toeroept en daarna nog een volgend rondje met de auto mee rijdt. Niet veel later weer een auto met een aantal mensen er in. Deze komt naast mij rijden, het raampje gaat open en iemand roept  mij toe "Notariskantoor Pieltjes!". Een geruststellende gedachte dat men van het notariskantoor ook nachtelijke controles uitvoert.

In de vroege zondagochtend slaat dan de eerste vermoeidheid toch al toe.Ik neem mij voor om eerst een uur te gaan rusten. Heel veel zin heb ik op dat moment al niet meer. Zelfs het gegeven dat ik op dat moment al ruim voorlig op mijn schema doet daar niets aan af. Ik voorzie al zo veel problemen in de organisatie dat het de vraag is of dit allemaal wel gaat lukken.

Op dat moment is ook Folkert Visser in de tent. Op mijn opmerking dat ik toch wel last van mijn benen heb en jammer genoeg pas 's avonds gemasseerd kan worden reageert hij dat hij wel een masseur weet. Warempel, even later komt er een jonge vrouw binnen die zich voorstelt als Anita en door Folkert uit bed is getrommeld. Geïnteresseerd in hetgeen ze van Folkert hoorde is zij meegekomen en zo is de eerste massage en kennismaking met Anita een feit. Later hoor ik dat opa en oma de kinderen kwamen ophalen voor een dagje uit en tot hun verbijstering horen dat mama een ouwe man was gaan masseren!
Zoals met zoveel lange tochten weet je op gegeven moment heel veel details maar weet je deze vaak niet in de goede volgorde te zetten. Van de zondag weet ik nog dat in de ochtend Hans Maurits met zijn schoonzoon vanuit Brabant kwam aangereden en ook de besturing voor de volgbus enkele malen heeft over genomen. Ad arriveerde ook weer en algemeen was er toch wel verwondering over de stilte in Elspeet en de op sommige plaatsen bijna voelbare vijandigheid.
Aan het eind van de ochtend en begin van de middag wordt Nunspeet geteisterd door enkele hevige regenbuien. Andere kleding en overschoenen kunnen niet voorkomen dat het van binnen balen is. Je weet dat dit soort omstandigheden je ook tegen kunt komen tijdens dit soort evenementen, maar je hoopt er toch zo lang mogelijk van verschoond te blijven.'s Avonds was er dan na een dag met goed fietsweer en al de nodige stemming, eten bij het Pannenkoekrestaurant De Likkepot in Vierhouten. Nu ligt dat restaurant nagenoeg aan de route dus de afspraak is dat ik mijn rondje daar onderbreek en wij met zijn allen gaan eten. Ik moet zeggen, de pannenkoek was heerlijk, de ontvangst heel prettig en het afscheid dito. Buiten zijn er nog foto's gemaakt met het personeel. Maar daarna heb ik wel besloten dat dit voor mij eenmalig was. Het nam wel veel tijd in beslag. En is te gezellig! Maar om daarna weer in het ritme van kilometers maken te komen valt niet mee.

Van zondag op maandag neem ik dan mijn voorgenomen nachtrust van twee en een half uur. Ik voel nu al aan mijn lichaam dat dit wel noodzakelijk is en dat ik waarschijnlijk op zaterdag door de omstandigheden vooraf te gretig ben geweest en teveel mijn voorgenomen strijdwijze ter zijde heb geschoven. Punt is om mij nu niet meer gek te laten maken en te proberen zo veel mogelijk rust in te bouwen, zonder dat dit ten koste gaat van tijd. Zo tegenstrijdig als dit is, maar het komt er op neer dat ik zal proberen zo min mogelijk energie op de fiets te verspillen. Dus niet net dat ene kilometertje harder te fietsen waardoor ik misschien twee minuten win.
Het blijkt toch al tot meer verbeelding te spreken. Er komen steeds al meer mensen naar het Transferium en ook langs de weg in Elspeet (vnl. Stakenbergweg) en Vierhouten. Leuk is het ook om te ontdekken dat er op gegeven moment een rondeteller staat. Geritseld door Gerard Smit van Radio Nunspeet. Geeft toch ook wat meer uitstraling voor datgene waar je mee bezig bent en voor mij ook een motivatie om daar steeds een blik op te werpen. 's Avonds weer pannenkoek van De Likkepot, maar nu worden deze gebracht en bij de tent opgegeten. Zelfs 's avonds trekt het Transferium bezoek. En er begint zich al een groepje belangstellenden in Vierhouten te vormen.

's Nachts is het dan verschrikkelijk weer. De crew heeft dit goed opgepakt door mij wat langer te laten slapen en te hopen dat dit bij goed weer kan worden teruggepakt. Het is nat, maar nog veel erger, het is ook koud. Het was in de tent ook te koud om lekker in slaap te komen. Gelukkig heeft Gert Jan Timmer daar wat opgevonden door een kachel te leveren. Die zorgt nu niet alleen voor warmte in de tent, maar ook de kleding kan hier weer drogen. Met dit weer gaat er veel kleding doorheen en wordt er thuis veel gewassen. Er staat trouwens inmiddels ook een koelkast, dar heeft Henk Jan voor gezorgd. Om tien uur staat dan de teller op 1400 km. Wat betekent dit? Ik zit nu in plaats van voor, achter op mijn schema. Dat zal niet meevallen om dit weer in te halen.
Ook nu beperk ik mij nogmaals tot de vooraf afgesproken nachtrust, dat wil zeggen twee en een half uur, oftewel 150 minuten. Normaal gesproken moet dit voldoende zijn. Zeker bij een twaalfhonderd tocht die in ons wereldje, lange afstand fietsers, tot de hoogtepunten behoort. Maar nu wordt er toch wat meer van het lichaam gevergd. In tegenstelling tot de 1200- ritten moet ik het nu ook allemaal alleen doen. Geen groepje waarin je nog eens uit de wind kunt zitten, maar alles alleen met de snuit in de wind. En de wind is deze dagen best aanwezig. Ik voel het voornamelijk op het gedeelte op de Stakenbergweg wanneer ik weer richting dorp Elspeet rijd. Hier voel ik de wind behoorlijk. En dan kun je wel denken van, dan krijg je de wind ook wel mee. Maar dat is niet altijd het geval. Dit kan dan net vallen in het gedeelte tussen de bomen, en dan heb je weinig voordeel. Voor mij heb ik de wind nu wel mee op het gedeelte over de heide naar Vierhouten. Dat gaat erg gemakkelijk.
Wanneer ik nu bij het Transferium kom dan zie ik ook al steeds meer bekende gezichten. Uiteraard van de crewleden Bert, Ben, Klaas en Ad, maar ook Greetje en Sander regelmatig. Een oudere man (mijnleeftijd ongeveer  Laughing), dat blijkt de heer van den Berg uit Hierden te zijn. Veel vaste kijkers en er komen steeds meer meerijders. Zelfs met de brommer, dhr. Rekers. Vandaag ook Rudie Ottens, de wielerfotograaf, die de nodige foto's schiet en later vertelt dat hij er direct één verkocht aan de Noordelijke Pers. Heidi is er en Gerard Smit van Radio Nunspeet komt zeker twee keer per dag langs om de stand van zaken door te geven. Er worden ook al kontakten gelegd met TV Gelderland. De collega's van Radio Gelderland
hebben al eens opgebeld  en waar ik zo rechtstreeks in de uitzending kwam. Die avond heb ik dan mijn tweede duizend erop zitten. Ik heb met die lange tochten altijd de neiging om naar de helft te fietsen. Daarna lijkt het lang zo ver niet meer. Maar nu zou ik ongeveer op de helft van LTD (Le Tour Direct) zitten) en de afstand van LTD is nog niet de helft van wat ik moet fietsen.
In de vroege ochtenduren ben ik dan voor het eerst verkeerd gereden. Ik denk dat het de eerste rit was. Wat ik nog goed weet is dat Henk Vis achter mij in de volgauto reed. Het was wat mistig en op de kruising waar ik in Elspeet rechtsaf moet slaan naar de  Merelweg rijd ik rechtdoor. Al gauw bemerk ik mijn vergissing, wacht nog even op een reactie vanuit de volgauto, maar als die niet komt stop ik toch maar zelf om te vragen of ik wel goed zit. Dan zie je dat ongemerkt de omgeving zich toch wel in je geheugen nestelt. Ik voelde dat ik voor mij in een vreemde omgeving zat. 100 meter terug en nu de goede weg inslaan en we kunnen weer verder.

Op donderdag dan is er een item gemaakt door Omroep Gelderland. Ik kan mij hier niet zo veel meer van herinneren. Ik weet dat men aanwezig is geweest. Een stuk met mij heeft meegereden en onderweg heeft gefilmd. Van het interview kan ik mij niets herinneren. Vind het dan ook jammer dat ik dit nergens terug heb kunnen vinden. Had dit graag eens gezien, vooral omdat volgens het stukje van Ad er ook leuke gesprekken waren met Leander, Bert en Ben. Leander is trouwens een verhaal apart. Leander is zelf een heel goede wielrenner en laatst zwaar gevallen tijdens een wedstrijd. Als ik mij het goed herinner is hij tijdens die valpartij tegen een paal op gebotst. In ieder geval is hij nog aan het revalideren maar komt dan vanuit Elburg op de fiets en gaat dan studeren in de tent en onderwijl zorgt hij er dan voor dat de tent bezet is. Fijn om te merken dat men zo betrokken raakt bij dit evenement en dat er steeds meer mensen zich aanbieden om als vrijwilliger een handje toe te steken.

Ik heb in de tent mijn eigen hoekje en slaap op een stretcher. Ik hoef maar even te gaan liggen en ik slaap. Prima zelfs. Maar als je dan 's nachts naar het toilet moet is het toch nog een heel eind lopen naar het toiletgebouw. Te veel om zo naar toe te lopen, dus moet je steeds weer iets warms aantrekken.
Het is goed dat de mensen in de tent mij soms aansporen om verder te gaan, want het zit soms best lekker, bij de kachel en mensen om je heen. Maar wanneer ik op de fiets zit merk ik al gauw, het lichaam schreeuwt om meer rust. Ik kan mijn ogen bijna niet open houden. Moet van alles doen om wakker te blijven, maar dit lukt niet. Resultaat, je gaat door maar er zit geen gang in. Wanneer ik naar Vierhouten rijd dan heb ik het laatste gedeelte een afdaling die voor de nodige snelheid zorgt. Maar als ik merk dat mijn ogen regelmatig dicht vallen, besluit ik hier te stoppen. Het wordt te gevaarlijk. Ik besluit achterin het busje voor een kwartier even een slaapje te doen. Voor dit soort gevallen ligt er een matras achter in de volgauto. Op dat moment zit dhr. Van den Berg achter mij in de volgauto en deze zal wel vreemd opkijken bij deze gang van zaken. Maar het moet gewoon! Een kwartier is om en een tweede kwartier volgt. Ik voelde na de eerste keer al dat het niet voldoende was. Na het tweede kwartier voel ik mij een stuk beter en dan maar weer rap op de fiets stappen om verder te gaan.
De gang zit er weer in en het normale patroon van kilometers en rondjes maken is weer aangevangen. Van de rest van de dag herinner ik mij niet veel. Wel dat ik gedurende de dag vocht lijk vast te houden. Vooral mijn gezicht en armen raken opgezet. Tegen de avond begint dit hinderlijk te worden. Boven mijn ogen is het in die mate opgezet dat ik tegen mijn oogleden zit aan te kijken. Daardoor moet ik steeds vaker met mijn hoofd rechtop gaan fietsen wat dan weer leidt tot pijn in de nek. Daarbij wordt het zitvlak ook weer gevoelig. Dat zal toch ook niet! Ik heb na de eerste regendagen vergeten om nieuw Re-Skin op mijn billen te plakken. Dit zal mij nu gaan opbreken. Ook dit vergeten aan de crew door te geven zodat zij daar aan konden denken.
Gelukkig, het is avond en ik kan eerst weer gaan slapen.

Maar de andere ochtend begint al slecht. Wanneer ik word wakker gemaakt en in het toiletgebouw van het Transferium in de spiegel kijk, dan schrik ik van mijzelf. Dat ik nog wat kan zien! Mijn ogen zitten nagenoeg dicht. Toch maar aankleden en doorgaan. Bij de tent wordt er ook al meewarig gekeken. Dat dit goed moet gaan! Toch het ritueel maar ondergaan. Verder aankleden, het ontbijt wegwerken. Dat is normaal geen straf want er is elke morgen wel weer wat lekkers en ik lust genoeg. Maar nu beleef ik daar niet echt plezier aan.
Eindelijk op pad! Maar het gaat niet van een leien dak. Al vlug merk ik dat het eigenlijk niet gaat. Ik vecht tegen de slaap en vermoeidheid. Regelmatig word ik met een schok wakker om dan te moeten constateren dat ik nog steeds op de fiets zit en ook nog steeds rechtuit fiets. Wanneer komt het moment dat ik wakker word en dan misschien niet meer rechtuit ben gefietst. Ik heb geen flauw idee wie er achter mij in de volgauto zit. Of deze wel merkt dat het niet goed gaat. Dit is ook het nadeel dat je niet met een vaste crew werkt. Er wordt niet over mij gewaakt, ik moet zelf onderweg de beslissingen nemen en zijn die nog verantwoord.
Ik merk ook dat er steeds aan mijn fiets wordt getrokken. Er is een macht die mij  de kant in wil trekken. Maar dat zal niet lukken, ik geef daar niet aan toe! Bij de eerste passage bij het Transferium denk ik nog dat het beter gaat. Het is al  wat lichter geworden, de ochtend komt er aan en daarbij de drukte zodat je meer dingen hebt waar je aan moet gaan denken. Hoe drukker je bent op de fiets, hoe beter het gaat. Maar eenmaal de Stakenberg op is het met die drukte weer gedaan en ook in Elspeet en op de heide is het erg rustig. Ai, daar kan ik nog net uitwijken, daar reed ik bijna tegen die muur op. Sinds wanneer heeft men daar een muur op de weg geplaatst? Oei, weer hevig remmen, wat stak de weg over, waar reed ik bijna tegenop. Niets te zien! Het begint verschrikkelijk veel te lijken op de momenten die ik in Frankrijk tijdens PBP en LTD ook al eens meemaakte. Hallucinaties! Dat wordt opletten.
Vanaf Vierhouten wordt het dan steeds gekker. Allemaal windmolens boven in de bomen! Niet één, maar elke boomtop is veranderd in een windmolen. Wordt het nu al zo erg dat ik met molentjes ga lopen? En die wallen, niet alleen onder maar ook boven mijn ogen, waar ik tegenaan kijk. Het is niet leuk meer!
Gelukkig kan ik de signalen nog goed interpreteren. Ik weet dat ik nu moet gaan stoppen. Bij PBP ben ik in zo'n fase in de berm gaan liggen en direct onder een struik in slaap gevallen. Met alle risico's van dien. (onderkoeling etc.) In LTD had ik mijn geweldige crew die mij goed in de gaten hield en ingreep wanneer dit noodzakelijk was. Nu moet ik zelf beslissen en ik weet dat ik nu moet stoppen. Ik rijd nog wel door naar de basisplaats, maar volledig in de wetenschap van nu stoppen. Ik ben totaal oververmoeid. De drang van de eerste dagen is mij opgebroken. Bij de tent volgt nog even overleg, maar men ziet ook wel dat het op deze manier niet kan. Ook al zijn er mensen die aandringen om door te gaan, 'voor alle mensen die je nu helpen, het goede doel etc.' Maar mijn gezondheid telt toch ook mee?
Vooral de vochtophoping zorgt bij de medische begeleiding en bij mij voor de nodige onrust.Terwijl ik ga slapen met de boodschap mij niet wakker te maken en te laten slapen tot ik uit mijzelf wakker word, is er koortsachtig overleg met sportartsen, de medische bezetting van Papendal etc. Ad en Loes gaan op zoek naar Second Skin om het achterwerk te kunnen behandelen. Na een paar uur geslapen te hebben word ik wakker met een hongergevoel. Eerst weer het nodige naar binnen werken om de tank weer te vullen en daarna weer onder zeil.

Na enkele uren word ik weer wakker, had net voor de slaap nog enkele mini-reepjes weggewerkt en voel mij bijna als herboren. Nou ja, herboren is dan wel wat te veel van het goede. maar ik denk het wel weer aan te kunnen. Inmiddels heeft men bij de apotheek ierts van 'kaasplak' gevonden dat goed is voor doorligplekken en ook het achterwerk moet kunnen herstellen. Rond een uur of drie in de middag ga ik het dan weer proberen. Een eerste rondje om te zien hoe het lichaam zich houdt. De geest wil wel, maar zal het lichaam ook meegaan? Op dat moment hoeft er maar iemand met enige medische achtergrond tegen mij te zeggen dat het niet langer verantwoord is, en ik stop subiet. ik heb het op dat moment eigenlijk wel gehad en ga alleen maar door vanwege 'de anderen' en het goede doel. Maar of ik er verstandig aan doe, daar heb ik wel mijn twijfels over.
Toch valt dat eerste rondje niet tegen. Een voor mij onbekend meisje, Thessa, rijdt mee om mij te vergezellen en eventueel te behoeden. Waarvoor? Vaag herinner ik mij haar wel eerder deze week te hebben gezien. Waarschijnlijk met Johanneke.

dsb klein 003
Het gaat goed en ik besluit onderweg al om door te gaan. Zo plak ik er direct nog twee rondjes achteraan aleer ik weer stop voor een massage en eten. Om daarna toch nog tot tien uur door te fietsen. Wat dan weer voor extra moraal zorgt is de aanwezigheid van enkele BN-ers. Jan Martien van de Wetering is er met twee andere kampioenen van de DSB-ploeg. Maria Sterk, werelduurrecordhoudster op de schaats en Jan Maarten Heideman, die bijna alles heeft gewonnen wat er bij de schaatsmarathon maar te winnen valt. Echt geweldig dat zij een rondje met mij meefietsen. Vooral de complimenten van Maria doen mij erg goed en Jn Maarten merkt op dat hij wanneer hij komt zit van het trainen aan mij zal denken. Dat moet hem dan moraal geven om door te gaan. Prachtig, zulke momenten.

Om half vier zal ik worden gewekt zodat ik rond vier uur weer op de fiets kan zitten. Er is deze dag veel tijd verloren gegaan, maar het is een wonder dat ik nog door kan gaan. De vochtophoging wordt niet erger en is al lichtelijk gereduceerd, alleen al door de slaap. Waar ik overdag in mijn slaap in de tent geen last van had, dat heb ik nu wel weer. Ik moet om het uur naar het toilet. Bij de eerste aandrang moet ik snel maken dat ik bij het toilet kom, want anders dan hoeft het al niet meer. En het is nog een eind lopen vanaf de tent naar het toiletgebouw wanneer je nodig moet! Zo worden mijn slaapjes ook nog gestoord.

Toch zit ik zondagmorgen weer om vier uur op de fiets. Inmiddels heeft de medische begeleiding na verschillende overleggen en ruggespraak met die en gene gehouden te hebben, besloten enkele rigoreuze maatregelen te nemen. Geen cola, koffie en chocola meer. En de nachtrust wordt opgevoerd van 2,5 naar 4 uur. Dat laatste voorlopig tenminste. In eerste instantie ben ik het met die beslissing eens. Later wanneer ik zo het een en ander op de fiets overdenk, dan kan ik mij niet geheel in die beslissing vinden. Nog heb ik het gevoel dat het gebruik van deze middelen niet mijn conditie heeft aangetast. Op het geheel heb ik dit in zo'n kleine mate genuttigd dat het op het totaal weinig tot geen invloed heeft gehad. Vooral geen candyreep hakte erin. Daar kon ik echt van genieten kort voor het naar bed gaan. Maar ik wil mij ook niet afzetten tegen deze beslissing, deze wordt uiteindelijk genomen met het doel om voor mij goede omstandigheden te creeren.

Het is jammer dat er niet gemeten wordt wat ik per dag aan calorieën verbrand of verbruik. Verbrand klinkt zo eng :-). maar dat het veel is mag je gerust van mij aannemen. Wat te denken wat ik per dag naar binnen werk. Vooral na de komst van Henk Jan in de ochtend is het feest 's morgens vroeg. Dan begin ik met twee gebakken eitjes, vier sneden brood met beleg, of vier pannekoeken en twee krentenbollen, glas yoghert, beker bouillon, beker thee, optimel, melk en dat is het dan ongeveer. Na elk vierde rondje is het meestal weer feest. dan stop ik om weer brood te eten. Of macaroni, spaghettini of nassi. Het warme eten  heel goed gevuld. Door Greetje precires zo klaar gemaakt als ik het graag heb. Dus met groente, veel kip of gehakt, ruim saus erdoor, taughe en champignons en daarna nog een schaal yoghert, banaan en vaak nog een krentenbol of een Ben van Bakelbol. Deze zijn zo groot daar past ook precies een gebakken ei op :-) Nou reken maar uit: ontbijt 4 rondjes, pastapauze, vier rondjes, broodpauze, vier rondjes pastapauze, vier rondjes masseren en slapen. Maar dan nog wel eerst wat eten en drinken voor het masseren en mee naar het hotel nog een aantal bollen.
Hotel? Het hele gebeuren bij het Transferium is ook niet ongemerkt gebleven bij Hotel Vennendal. Toen men zich op de hoogte kwam stellen van wat er zich toch precies aan het afspelen was heeft men spontaan hulp aangeboden. De afspraak werd al gauw gemaakt, een slaapplaats voor mij in het hotel gedurende de resterende dagen van de recordpoging vanaf zondag. De eerste week zelfs een huisje dat op hun terrein staat en voor de verhuur is. Deze is nog een week vrij, daarna een kamer in het hotel. Zo kan ik dan zondagavond voor het eerst gedurende bijna een week weer in een echt bed slapen.De massage kan plaats vinden in de huiskamer. Alles dicht bij elkaar. Maar wat nog belangrijker is, ik kan mij weer douchen of in bad gan. Geen overbodige luxe!

Met de eerste dagen stiekem enkele candyrepen in mijn tas. Totdat Ben dit opmerkt en Greetje daarvoor er van langs geeft, terwijl ik deze zelf in mijn tas had gestopt. Maar ja, toen was dat feest wel over. En nog ben ik zo eigenwijs om te denken dat deze geen invloed hebben gehad. Met dit mega-verbruik is het zo belangrijk dat je niet alleen goede voedingsstoffen naar binnen krijgt, maar ook voldoende. En dan is het heel belangrijk dat je het lekker vindt. Overdag heb ik ook nog eens de bidons op mijn fiets van waaruit ik of energiedrank gebruik of isotone drank.

joop 114 plasOok daar ontstaat enig meningsverschil over het verbruik. En tot op de dag van vandaag weet ik zelf niet goed wie daar gelijk in heeft gehad. Dat veel drinken noodzakelijk is dat weet iedereen die aan duursport doet. Ik heb altijd de neiging om te weinig te drinken onderweg. Maar dat wreekt zich altijd op een duidelijke manier, ik voel kramp opkomen of ik krijg kramp. Van Rieks Koning al eens natrium tabletten gekregen en die gebruik ik nu wanneer ik een lange tocht rijd. Tijdens deze rit wordt er constant op gehamerd dat ik veel moet drinken. De chauffeurs krijgen de instructie mee om mij onderweg aan te sporen om te drinken. Ik neem hen niets kwalijk, ook niet de mensen die dit doorgaven, maar dit werd zo irritant. Ik zou graag eens van een deskundige de mening horen wat hier goed aan is geweest. Nu gebeurde het vaak dat ik soms per rondje één à rwee keer moest stoppen om te urineren. En dan ook af en toe nog eens stopte bij het Transferium om mijn blaas te legen.

Ik ben dan ook al gauw mijn eigen regel in dit gaan volgen. Drinken wanneer dit nodig is. Bij mijn stops om te eten dronk ik ook al behoorlijk wat. Vaak meerdere koppen thee, bouillon, koffie etc. En dat afgezet tegen een rit van 100 kilometer tot de volgende stop moest eigenlijk al voldoende zijn. Met het gebruik van één à twee bidons. Het is een item dat mij veel heeft bezig gehouden en nog bezig houdt. Want mijn waterhuishouding is heel lang van slag geweest. Zo lang dat ik eind 2009 nog voor onderzoek naar het ziekenhuis ben geweest om te zien of er wat aan mijn prostaat mankeerde. Maar langzaam aan heeft zich dit toch allemaal weer hersteld. Nu heb ik weer de gewone normale mannelijke klacht van af en toe nodig naar het toilet moeten. Mijn hartslag was tijdens de inspanning ook niet hoog, dus transpireer je ook niet zo veel dan wanneer je met een veel hogere hartslag je sportprestatie volbrengt.De eerste twee dagen wel, daar probeerde ik tegen beter weten een hartslag vn 140 te handhaven. Later dit terugbrengend naar 120. Een advies nog van Bertus, de fysio van Agis.

Goed, al met al was er tenminste weer vooruitgang in het hele gebeuren bereikt. De gang zit er weer in, de crisis lijkt overwonnen. En waar ik na de eerste nacht en op het einde van de eerste week het eigenlijk niet meer zag zitten en wilde stoppen, heb ik nu zo iets van 'ik ga er weer voor!' De zondag is trouwens een dag die gezellig begon met veel bekende gezichten, de zon schijnt heerlijk! Maar dat laatste laat niet onverlet dat er een hevige plensbui langs komt en alles in één keer doorweekt is. Zelfs de tent is onder gelopen. Ik ben net voorbij Vierhouten wanneer de bui losbarst en nog voordat de chauffeur van de volgbus kan stoppen ben ik al helemaal doorweekt. De chauffeur stopt (ik weet echt niet meer precies wie dat is geweest) om de fiets aan te pakken en even te schuilen. Maar voordat deze om de auto is gelopen is hij ook al helemaal doorweekt. Een drietal volgers overkomt dit ook. Wannneer na enige tijd het ergste voorbij is, gauw maar weer verder naar het Transferium om daar eerst van kleding te wisselen. Om te zien wie er allemaal die dag bij het Transferium zijn geweest moet ik wel het verhaal van Ad raadplegen. Ik kan mij veel namen en gezichten voor de geest halen maar wanneer deze zijn geweest is niet altijd duidelijk. Wel weet ik nog dat ik vanavond weer in een echt bed kan liggen. Maar wat nog heerlijker is, een echt bad kan nemen. Een week fietsen onder verschillende omstandigheden en daarbij alleen de gelegenheid om af en toe je gezicht wat op te frissen is niet bepaald bevorderlijk voor de hygiene. Ik heb nog geen klachten gehoord dat ik een onwelriekende lucht bij mij heb, maar het zou mij niet verbaasd hebben.
Zo vertrekken we zondagavond na het fietsen met een kleine optocht richting Vennendal. Daar kan ik, onder toezicht, een bad nemen. Dat is geen overbodige maatregel. Ik merk al gauw dat ik niet te veel moet gaan staan in dit bad. Glad en weinig mogelijkheid om je vast te pakken en ik ben niet zo stevig ter been. Na het bad word ik in de huiskamer gemasseerd en daarna in een echt bed, heerlijk!  Wat jammer is, is dat het toilet een stukje van mijn bed af is. Met het in de tent slapen was dit nog erger. Ik sliep maar een korte periode maar in die tijd moest ik meestal wel één à twee keer naar het toilet. Dan moet je gauw wat aanschieten want buiten kun je toch mensen verwachten. En de laatste dagen is het al moeilijk gebleken om mijn urine op te houden in mijn tocht naar de toiletten van het Transferium. Niet altijd lukte die wedloop! Frown
Nu heb ik ook de grootste moeite om droog bij het toilet te komen.

Het herstel van het lichaam zet zich ook de maandag voort. De opgezetheid door de vochtophoging wordt al minder. Daarentegen baart het zitvlak nog wel zorgen. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit goed komt, zeker nu met de 'kaasplak' die men inmiddels heeft weten te bemachtigen. Maar de pijn is daar niet minder om. In het verslag van Ad lees ik dat ik zoveel bananen naar binnen werk. Wel is het zo dat ik op zondagavond zin had in een banaan en er op dat moment geen één in de auto voorradig was. Op dat moment reed ook Reijer uit Elspeet met mij mee en we komen langs zijn huis. Resultaat, Reijer rijdt vooruit en wanneer ik langs zijn huis kom staat hij daar met zo'n grote banaan. Heerlijk, ze peuzelen zo lekker weg. Over die bananen en degene die zij aanreiken kan ook het nodige worden gezegd. Nadat ik ze al op verschillende manieren aangereikt had gekregen heb ik verzocht aan de chauffeurs door te geven dat van de banaan alleen de schil geknikt hoeft te worden en dat ik zelf daarna de schil wel verder af zal pellen. Nu krijg ik deze op allerlei manieren aangereikt. Van een enkel doorgewinterde fietser of volger op de juiste manier. Van anderen zonder knik, voor de helft al gepeld en om van te griezelen, helemaal gepeld. Bij dit laatste heb ik de banaan in het begin nog wel aangepakt, later niet meer. De banaan breekt bij het aanpakken en je handschoen zit direct onder de smurrie. Goed bedoeld, maar toch!
Dit soort dingen maakt het soms wel moeilijk, de mensen bedoelen het goed, je bent ontzettend blij dat ze zich voor je inzetten. En dan past het niet om ze op dingen te wijzen die ze niet goed doen. Het maakt trouwens ook een groot verschil wie er achter het stuur zit. Maar daar later meer over!

Inmiddels is het aantal kilometers dat ik per dag maak behoorlijk teruggelopen. Aan het begin van de recordpoging had ik zelf al ingeschat dat de 500 per dag op de duur niet haalbaar zouden zijn. Wel had ik verwacht dat ik dit langer kon volhouden. Zodoende was de beëindiging op 3 juli eigenlijk geen optie, maar 4 juli had ik toch vast in mijn wensboekje staan. En als dit niet zou lukken dan had ik een probleem. Want op zondag arriveren in Nunspeet is een onmogelijkheid. De inschatting is dan dat er vrijwel geen activiteiten op touw gezet kunnen worden en alles daardoor doorgeschoven moet worden naar de maandag. Wat een weelderige gedachte. Toen nog!  In ieder geval rond ik vandaag (dinsdag 23 juni) de 4.000 km. En daarvoor heeft Carmen een geweldig idee geopperd om mij met iets te verrassen dat ik normaliter niet zou mogen gebruiken, n.l. een vleeskroket. Ik ben daar gek op, lekker uitlepelen en dan de korst opeten. Maar ja, nu mag ik geen extra vette hap hebben. Wat zijn wij randonneurs (lange afstand fietsers) dan toch rare wezens. Bij een normale 600 of 1200 rit zou ik daar helemaal niet over twijfelen. En rustig zo'n ding onderweg naar binnen werken. Ware het niet dat je deze in het buitenland nooit aantreft.
Maar voordat ik de kroket naar binnen werk heb ik al weer met veel plezier door Vierhouten gefietst. Mij verbazend over het feit dat daar steeds meer mensen op de avond staan te kijken. En nu, net nadat ik heb gegeten en over de Stakenberg weer rijd richting Elspeet, gaat opeens mijn telefoon. Dat is deze week al vaker gebeurd en dan was het meestal iemand van Omroep Gelderland of van de krant. Maar nu word ik verrast met de vraag 'Waar zit je? 'Kom je al weer gauw door Vierhouten?  Het blijkt dat men er zo aan gewend is dat ik ongeveer een uur over een rondje doe dat men de tijd erop afstemt om weer naar de hoek van de Ganzenakker te gaan. Wanneer ik dan ga eten gooit dit roet in het eten. Ik maak dan maar gelijk de afspraak om wanneer ik een volgend rondje ga eten dit kenbaar zal maken aan de mensen die op dat moment al op de hoek staan. Aan het eind van de avond volgt er dan weer een
slaapmoment in het huisje van Vennendal. Ik weet nog dat ik het moment dat ik in bad was, mij regelmatig feliciteerde met het feit dat ik net een vreselijke valpartij had afgewend. Ik ben voor mijn gevoel wel vier of vijf keer ontsnapt aan een valpartij. Het is niet vertrouwd dat ik alleen in dit bad sta. Hoe lekker een bad ook is, een douche is waarschijnlijk toch veiliger. Maar het bad is heerlijk. Het is jammer dat de masseurs (ja, de geweldenaren uit Kampen) mij er op attent maken dat er ook nog gemasseerd moet worden. Het is echt verbazingwekkend dat naast de geweldenaren Ben en Carmen deze mensen toch maar 's avonds laat naar Nunspeet komen om mij te masseren. Echt te gek! Ben en Carmen zijn geweldenaren zei ik net. Er is echt altijd minimaal één van hen aanwezig, ze blijven als het nodig is zelfs slapen. Dat doet toch wel erg goed dat zij zo steunen, maar ook andere leden van hun team, die speciaal naar Nunspeet komen om mij bij te staan. Echt, deze verzorging is grandioos en die had ik mij niet beter kunnen wensen.

joop 047 pop

Ere wie ere toekomt. Marcel van de Stakenberg was de eerste met zijn aanmoedigingsbord. Maar nu beginnen ze overal te verschijnen en Vierhouten begint helemaal de kroon te spannen. Trouwens ook Marcel heeft er weer één bijgeplaatst. Volgens deze komt alles met de kaasplak weer goed. De kaasplak is helemaal een begrip geworden. Maar op dat gedeelte van de Stakenbergweg zijn meer leuke borden verschenen. Het geeft toch een fijn gevoel wanneer je er langs rijdt. Zeker wanneer je ontdekt dat er weer een nieuwe is bijgkomen. Maar ook hierin steekt Vierhouten de kroon! Regelmatig verschijnen hier nieuwe en zelfs heel actuelen!
Vroeg in de ochtend met de eerste rit rijden we over een dampige heide wanneer een dertigtal meters voor ons opeens een hert de weg oversteekt. Waarschijnlijk geschrokken van de lichten van de auto en nu gevangen door deze lichten lijkt het wel een spookachtige verschijning. Het is ook behoorlijk fris. In de loop van de dag steekt de wind ook weer op en ik kan mij niet meer indenken waar ik nog enige profijt van de wind heb. Het lijkt wel of ik deze op alle open plekken nu tegen heb. Vanaf vandaag staan we ook in de belanstelling in Hilversum. De redactie van het programma van Giel Beelen belt en deze willen mij morgenvroeg aan de telefoon direct in het programma. Op deze woensdag is het Transferium weer ruim bezet. Naast Ad zijn dat ook Heidi en de fotograaf van Wielerrevue Rudie Ottens. Helaas moet ik 's avonds wanneer ik weet dat de crew net zit te eten bij Novice in Vierhouten melden dat ik aan het einde van het rondje, dat ik op dat moment rijd, moet gaan stoppen. Ik voel dat het verband op mijn zitvlak is losgelaten en om erger te voorkomen is het beter dat dit eerst weer goed wordt aan gebracht. De publieke belangstelling in Vierhouten neemt steeds grotere vormen aan. Daar staat 's avond bij de laatste ritten voor Vierhoutense begrippen het zwart van de mensen. Geweldig zoals men daar meeleeft. Nu ook maar afgesproken dat ik aangeef wanneer ik aan de laatste ronde begin.

De volgende dag (donderdag) begint al weer vroeg met de wetenschap dat ertussen 6 en 7 uur gebeld kan worden door Giel Beelen. En ongemerkt zit je daar dan ook de hele tijd aan te denken. Op het moment dat je het dan bijna niet meer verwacht, kort tegen zevenen, gaat toch de telefoon. Gauw stoppen en met één vinger in het oor luisteren naar de muziek en eindelijk komt Giel Beelen dan zelf. Na het interview heb ik meer een gevoel van 'hier had ik beter niet aan mee kunnen doen, dan een gevoel van 'zo weer lekker reclame gemaakt voor Spieren voor Spieren'. Dit kwam totaal niet aan bod. Weer een wijze les geleerd.
Wanneer ik mijn eerste blok van vier ritten erop heb zitten en bij de tent stop om mijn tweede ontbijt van die dag te nuttigen, wacht een aangename verrassing! De top van Agis is aanwezig om te zien waar hun werknemer nu weer mee bezig is. Niet alleen Jos Zegers, mijn directe baas, maar ook de voorzitter van de Raad van Bestuur Rob Adolfsen. Het mag best eens worden gezegd, maar bij Rob Adolfsen heb ik nog nooit vergeefs aangeklopt. Wel altijd via via, de geeikte weg, maar altjd heeft hij ingestemd en veel interesse getoond. Trouwens vanaf 2005, mijn deelname aan Le Tour Direct is deze belangstelling er al. En ook de voorganger van Rob was toen hevig geïnteresseerd. Leuk dat zij nu in hun drukke agenda's toch even de tijd nemen om naar Nunspeet te komen en een kijkje te nemen. Beiden doen een rit mee, wel gezeten in de volgbus, en dat noopt mij dan weer om toch maar twee rondjes extra gas te geven. Beide rondjes komen onder het uur, hoe je al niet gemotiveerd kunt worden!
Aan belangstelling van de media hebben we nu geen klagen. Gerard van RTV Nunspeet komt dagelijks twee keer kijken en doet dan meestal ook nog direct verslag. Tussendoor komt men soms ook nog van andere programma's verslag doen over het gebeuren en ik hoor dat er regelmatig door de mensen in de studio ook wordt geïnformeerd aan de luisteraars hoe de stand van zaken is. Daarbij laat Omroep Gelderland ook weten dat men live verslag wil doen van het halen van de 5.000 km. Naar verwachting vrijdagochtend. En dat zet iedereen weer hard aan het werk. Zoals Jaap Knoppert die weer een persbericht uit laat gaan.

Op naar de 5.000 Al vroeg in de ochtend op pad gegaan. Voor dag en dauw en veel dauw hangt er wel. Het zal een gedenkwaardige dag worden. Op de sterfdag van Michael Jackson 5.000 kilometer volbrengen. Omroep Gelderland zendt uit tot negen uur. Zowel op de radio als op TV. Dus moet er gezorgd worden dat ik ruim voor negen uur dit magische getal zal bereiken. Magisch ja! Want voor mij is dan het ergste achter de rug. Ik kan dan weer gaan aftellen. En dat geeft mij zo'n psychologische kick. Nog maar 200 rondjes! Die kick zorgt er voor dat de rondjes soepel verlopen. Kwart voor vijf zit ik op de fiets en zo moet ik dan ongeveer tien voor negen binnen komen. Goed op schema rijd ik dan de twee laatste rondjes net boven het uur. De laatste was zelfs binnen het uur geweest wanneer net in het allerlaatste gedeelte ik niet mijn eerste lekke band heb. Op de hoek bij Halfweg glijd ik opeens weg in de bocht. Ai, dat is niet zo mooi. De bus is de hoek al om. Gauw zwaaien en roepen. Hij hoort het niet, maar ziet het gelukkig wel en komt gauw terug. Als ik het goed heb is het weer dhr. Van den Berg. Als er iets mis is dan is hij het slachtoffer. Gauw het wiel verwisselen en weer op de fiets. Maar ja, dan duurt het even voordat je je ritme weer hebt. Je wilt te gauw en te snel en dat veroorzaakt alleen maar een veel te hoge hartslag. Deze vertraging komt niet door bij het Transferium en daardoor is daar, denk ik, toch wel enige lichte paniek ontstaan.

taart 5000 kl img_0784


Van 'waar blijft hij nou!' Het programma van Omroep Gelderland loopt op zijn einde en ik ben nog in geen velden of wegen te bekennen. Gelukkig kan ik toch nog net op tijd het terrein bij het Transferium op rijden. Het is precies 9 minuten voor negen. Nog net een paar minuten voor de reclame begint. Ik krijg daarom ook direct een microfoon onder mijn neus van zowel de interviewer van Omroep Gelderland als van RTV Nunspeet, die er uiteraard ook zijn.


Er is een geweldig leuke ontvangst met heel wat bekenden en onbekenden. Gerrit Reekers heeft een heerlijke slagromtaart met opdruk '5.000 km JOOP hou vol op naar de 10.000 km' van bakker van Dongen ontvangen en die laten we ons goed smaken. Zo lekker als dat kan zijn, weer iets afwijkend van de dagelijkse prak, die evengoed ook best veelzijdig is. Maar ook na dit half uur is de recordpoging nog niet ten einde en moet ik weer opstappen om de rest van de kilometers te gaan volmaken. Maar wat een opluchting. ik tel af!!!


Vandaag (zaterdag 27 juni) zal het geen rustige dag zijn. Al vroeg hoor ik motoren langs komen op de A28 die ik tweemaal per rondje oversteek. Het is TT vandaag, dus mogen we er van uitgaan dat het aan het eind van de middag druk wordt op het viaduct door mensen die naar de motoren gaan kijken die vanaf de TT komen. Plus alle motorrijders die heen en weer rijden tussen enkele op- en afritten. Het is lekker weer en alhoewel er regelmatig dreiging is van regen, blijft het op het rondje droog.

Vermeldenswaard is het dat men van gemeentewege enorm meeleeft en meedenkt over bepaalde situaties. Wanneer het erg druk wordt op het viaduct mag ik van de rijbaan gebruik maken. Dat scheelt een heel stuk en is veel veiliger. Aan het eind van de middag is het dan zo ver. Er staan zoveel mensen op het viaduct dat over het fietspad rijden niet meer vertrouwd is. Er hoeft er maar één achteruit te stappen en het is mis. Maar hierdoor gaat er toch iets mis, zij het niet direct, doch indirect.
Op mijn dagelijkse normale rondjes rijd ik langs de parkeerplaats waar een informatiebord van de gemeente staat. Aan de zijkant tegen het fietspad aan ligt veel glas. Nu, terwijl ik op de weg rijd kies ik juist deze plek uit om weer het fietspad op te gaan. Resultaat, bij aankomst bij de tent, lekke band. Gelukkig ook nu weer tijdens een rustpauze, dus kost het geen extra tijd. Alleen Bert is er weer extra druk mee!

Vandaag is er ook een extra festiviteit georganiseerd met het doel ook hier geld te genereren voor het goede doel "Spieren voor Spieren'. N.l. een gezinsfietstocht voor Agis-medewerkers en hun gezinsleden. Hiervoor heb ik een tweetal fietstochten uitgezet in de omgeving waarbij het Transferium ook hier de uitvalsbasis van is. Doordat de toeristische weg kort voor aanvang van de recordpoging opnieuw werd geasfalteerd moest ik kort voor de start de route nog aanpassen. Gelukkig heb ik dit nog op tijd kunnen doen, zodat de mensen van het arboteam van Agis niet werden verrast met een route die niet helemaal klopte. Tijdens een van mijn pauzes kom ik ook Renze tegen van het arboteam. Teleurstellend dan om te horen dat er slechts tien deelnemers zijn. Daar ben je dan druk voor, op zich niet zo heel erg, maar het levert ook weinig voor het goede doel op. Jammer dat er bij zo'n groot bedrijf onder de medewerkers zo weinig behoefte is om aan dit soort initiatieven mee te doen. Waarschijnlijk hebben we met zijn allen toch te veel activiteiten om ons te vermaken. Agis valt niets te verwijten want als bedrijf zijn zij erg maatschappelijk ondernemend en grijpen alle kansen en ideeën aan die het arboteam weer aandraagt om hun medewerkers te inspireren meer te bewegen.
Vierhouten is ondertussen in de ban geraakt en ik mag mij verheugen op een steeds grotere belangstelling, een belangstelling die heel erg motiverend werkt. Wanneer ik eenmaal op de heide tussen Elspeet en Vierhouten rijd dan kijk ik er al naar uit wie er allemaal inmiddels al op de hoek van de Ganzenakker staan. Namen ken ik niet, of amper, maar gezichten begin ik al wel te herkennen Trouwens op het eerste gedeelte na de heide leeft men ook steeds meer mee. Elk rondje word ik aangemoedigd wanneer ik de eerste huizen passeer. Zelfs wordt er op een keer aan de volgwagen een krop sla en twee eieren afgegeven, dat als versterkend voedsel moet dienen. Deze avond is het al niet anders. Al vanaf het begin van de avond staan er behoorlijk veel mensen op de hoek. Er is ook al een tribune gebouwd. Op mijn één na laatste rondje van die avond staan er echter maar een handvol mensen, een stuk of tien en dat is voor dit tijdstip heel erg weinig. In mijn gedachten zie ik ze dan ook allemaal naar een of ander televisieprogramma kijken dat interessanter is dan om naar de eenzame fietser te kijken. Maar wanneer ik bij de volgende bocht kom waar ik Vierhoten weer uitrijd wacht mij een enorme verrasing. Vuurwerk en het ziet er echt zwart van de mensen. Zo enthousiast! Dan wordt ook de clou zichtbaar. Als laatste een groot bord met de tekst "Grapje!' Geweldig! Wat maaakt deze meebeleving veel emoties los. En dan al die borden met geweldige teksten die er staan.

Sinds vandaag is de basisplaats bij het Transferium ook een fraai rijwiel rijker. Rijwielhandelaar Van der Put uit Heerde heeft voor een gering bedrag een fiets beschikbaar gesteld die bij opbod kan worden verkocht. Alles dat boven de prijs uitkomt is voor het goede doel 'Spieren voor Spieren'. Een mooi initiatief! Een initiatief dat de komende dagen navolging geniet. Enkele dagen alter gevolgd door een racefets, Trek, van Jacob Boonenberg en een vouwfiets van de Hema. Beiden helemaal gratis

Op zondag word ik dan blij verrast door mijn Angels. Onder bezielende leiding van Anita is een groep gevormd die zich Joop's Angels noemt en weer voor de nodige begeleiding zorgt. Het zijn zoals al genoemd Anita met Pamela en Karin. Nu achteraf besef ik pas goed hoeveel sommige mensen voor mij in die dagen betekend hebben. In die periode was ik mij vaak niet eens bewust van wat er allemaal om mij heen gebeurde, later drong dat pas goed tot mij door en nu terwijl ik mijn verslag zit te maken ben ik ze allemaal zo dankbaar dat ze het mij mogelijk hebben gemaakt om dit te realiseren. Anita was ook één van die mensen die mij bijzonder geïnspireerd en gemotiveerd heeft en op de meest gekke momenten weer present was.
Maar het zijn niet alleen Nunspeters die meefietsen. Vandaag is er zelfs een delegatie uit Vroomshoop, die ook nog eens een aantal borden bij het Transferium plaatsen die mij er telkens weer aan herinneren dat Vroomshoop ook meeleeft. Loes en Marianne zijn hier de initiators. Grappig is dat sponsor De Jong & Laan uit Putten zijn hoofdkantoor in Vroomshoop heeft zitten. Nou ja, eigenlijk komen de dames ook niet uit Vroomshoop maar uit Geerdijk, maar wie kent dat nou? Toch schijnt Vroomshoop inmiddels omgedoopt te zijn tot Vroomsjoop evenals Vierhuten inmiddels Joopstad heet!
Toch de gekte van Vierhouten wordt niet gehaald in Elspeet, maar ook daar leven steeds meer mensen mee. Het eerste gedeelte van de Stakenbergweg al direct vanaf het begin. Ook met de eerste borden, maar ook in het dorp zijn er meer mensen die mij aanmoedigen. Zelfs op deze zondag. En ja, wanneer er dan zoveel op de site over de bananen wordt gerept dan staat er 's avonds in Eelspeet een mevrouw langs de weg met zo'n goudgele vrucht. Wat een leuk gebaar!

Inmiddels ben ik de grens van 6000 km. gepasseerd. In gedachten hoef ik nu alleen nog de afstand van Le Tour Direct te doen. Deze was ruim 4.000 km. , dus nu is het allemaal veel beter in te schatten. Al moet gezegd worden dat ik Le Tour Direct vele malen hoger inschat dan deze 10.000 km. Ik denk bijna dagelijks met veel genoegen terug aan die wedstrijd. Niet alleen omdat deze uit één grote ronde bestond waardoor alles veel afwisselender was, maar meer ook door de tien dagen waarmee we als rijder en als crew met elkaar hebben opgetrokken. In die tien dagen hebben we echt van alles meegemaakt, van hoogtepunten tot dieptepunten, van stralend mooi zomerweer tot verschrikkelijk noodweer. Van hoge bergen tot lange vlaktes, houden van elkaar tot onderling gekrakeel. Het zat er allemaal in. Ik zal hier niet weer over LTD beginnen, maar zelf lees ik mijn verslag altijd nog graag eens na en beleef dan vele dingen nog eens opnieuw.
Maar nu zit ik dan nog met 4000 km. op het rondje Nunspeet-Elspeet-Vierhouten-Nunspeet. Nog 100 rondjes en dat is dan ook weer zo'n mooie mijlpaal die erg motiverend werkt. Van drie cijferig naar twee cijferig.

dsc_8412 anita kl dsc_8735 anita Anita in twee van haar hoedanigheden!

Schreef ik daarstraks dat Anita één van die mensen was die mij veel steunde, en in feite ik haar voordien nog nooit had ontmoet. Ook dhr. Van den Berg uit Hierden is vrijwel vanaf de eerste dag aanwezig geweest en heeft zich ook in alle opzichten van de goede kant laten zien. In het verslag van Ad lees ik geregeld dat hij weer met lekkere dingen tevoorschijn komt, maar zelf merk ik hem ook vaak op achter het stuur van de volgauto. Is er niemand aanwezig dan neemt hij deze rol wel weer op zich. Maar ook dhr. en mevr. Bonestroo zijn bijna dagelijks meerdere keren van de partij. Soms neemt hij zelfs de taak van voorwagen op zich. En ik zie ze regelmatig ergens aan de kant van de weg staan. Vandaag hebben zij aardbeien meegebracht. Heerlijk, speciaal voor mij. Prachtig, dat dit allemaal zo veel in de mensen losmaakt. Op zich doet zich vandaag een opmerkelijk feit voor. Ik heb al eens onderweg een enveloppe toegereikt gekregen, een enveloppe met inhoud voor Spieren voor Spieren. Meestal wordt deze dan aangepakt door de chauffeur van de volgbus. Wanneer ik nu door het centrum van Elspeet rijd steekt er een vrouw de weg over en staat naar mij te zwaaien met een enveloppe in haar hand. Ik denk direct dat dit een gave voor Spieren voor Spieren is en beduid de chauffeur van de volgbus, in dit geval Eric Schreurs, dat die mevrouw met een enveloppe staat te zwaaien. Ik zie dat Eric gewoon doorrijdt en daarom stop ik met de bedoeling terug te fietsen naar die mevrouw. Eric vraagt wat er aan de hand is en rijdt dan met de volgbus terug. Om daarna weer aan te sluiten met de mededeling dat dit gewoon een brief was die in de postbus gedeponeerd moest worden. Ik begin nu al te denken dat iedereen met mijn recordpoging bezig is!

Vandaag hoop ik over de 7000 km. te komen. Het is heerlijk weer, nog wel steeds veel wind maar daar valt mee te leven. Alhoewel het op het gedeelte Stakenbergweg Elspeet best pittig is. Soms heb ik daar grote moeite om een beetje acceptabele snelheid aan te houden. Inmiddels heb ik mij er ook al helemaal mee verzoend dat er van mijn geplande tijdsduur niets terecht komt. Jammer, maar het is niet anders. Nu maar proberen het uit te rijden, dan houd ik daar tenminste waarschijnlijk nog een goed gevoel aan over.
Woensdag is inmiddels een drukke dag op het Transferium. Of dit komt door de dan aanwezigheid van Ad weet ik niet, maar dan zijn er ook de vaste bezoekers Heidi en Rudie Otten, de fotograaf van Wielermagazine. Wat mij niet is opgevallen, maar dat lees ik op uit het verslag van Ad is dat vandaag ook Rieks Koning weer is meegereden. Voor Rieks en zijn broer Arend Jan heb ik grote bewondering. Zij zijn toch maar deelnemers geweest aan de RAAM (Race Across America), de zware tocht in Amerika die loopt van kust tot kust. Dit blijft voor mij een gemis op mijn lijst. Er zijn veel mooie tochten en je kunt ze niet allemaal fietsen, maar de RAAM niet kunnen rijden blijf ik toch als een groot gemis zien.
Eén van de hoogtepunten vandaag is het meefietsen van Tim Karssen. Tim is een liefhebber van candybars en heeft enkele van die heerlijke mini dingetjes op zak. Ja, en onderweg zijn er geen leden van de crew die mij observeren dus kan ik met een gerust hart enkele van die lekkernijen weg werken. Met dank aan Tim!

Op donderdag trap ik door driekwart van de afstand heen. Allemaal van die kleine momenten waardoor het steeds makkelijker lijkt te worden. Het is al lang niet meer zo'n gigantische afstand als aan het begin van de rit. Het is een bijzondere warme dag vandaag, met in de schaduw zelfs de temparatuur boven de dertig graden. Goed om in ieder geval een beetje tempo te houden zodat er nog van enige verkoeling sprake is door de windverplaatsing. Al begint deze ook al klam aan te voelen. De ochtend begon trouwens heel leuk omdat ik in mijn eerste rondje bij het binnenrijden van Vierhouten opgewacht werd door een aantal fietsers die mij verder deze en volgende ronde begeleidden. En dat zo in de vroege ochtend!

Wat gisteren al in de lucht hing, wordt vandaag werkelijkheid. Onweer en wat voor! Een complete hoosbui met een weerswaarschuwing om gedurende ruim een half uur niet te fietsen. Alles wordt dan ook stil gelegd. Ik ben net in de tent wanneer de wolkbreuk losbarst, dus neem gewoon wat extra rust. Lekker, maar niet bevorderlijk voor de eindtijd. Dit is ook de dag die eigenlijk gedenkwaardig had moeten worden. In mijn stoutste dromen had ik gehoopt op deze dag in de avond te finishen, maar dat zit er al lang niet meer in. Zelfs niet de uitwijk naar de zaterdag. Jammer, maar het is niet anders. De activiteiten die dit slotakkoord hadden moeten begeleiden gaan gewoon door. In Vierhouten heeft men het nodige op touw gezet om te proberen extra geld in het laatje te krijgen voor de stichting Spieren voor Spieren. Zo wordt er o.a. een 12 -uurs marathon spinning gehouden. Ook verschillende andere spelletjes zoals fiets hangen etc. Ik had ook voor Vierhouten voor deze dag twee fietsroutes voor eventuele gasten die al op de vakantieparken aanwezig zijn. Dezelfde tocht als voor de Agis-medewerkers en deze waren eenvoudig aan te passen voor Vierhouten zodat men bij het dorpshuis kon vertrekken en eindigen, maar ook langs het Transferium zou komen. Of er nog gebruik van is gemaakt heb ik eigenlijk nooit meer vernomen.

20090704 johanneke klein  107

Bij het Transferium was er een 24-uurs marathon voor fietsters georganiseerd. Michel meerts was zo sportief om zijn evenement van Den Haag naar Nunspeet te verplaatsen.
Enkele bekende randonneurs komen naar Nunspeet om te proberen in 24 uur zo veel mogelijk kilometers te maken. Leo Förster, mr PBP met zijn maat Guus Charante, Ruerd Kuipers uit het hoge noorden. Maar ook uit Nunspeet enkele liefhebbers waaronder de super vrijwilligers Gerben en Johanneke. Gerben lukt het om in het spoor van de 'echte!' ook 500 km. te fietsen. De bewondering gaat van mijn kant echter uit naar Johanneke. Als dame fietst zij voor de eerst keer een dergelijk evenement en met alleen een paar weken trainen, hoofdzakelijk met mij mee fietsen, presteert zij het toch om 425 kilometer af te leggen. Geweldig! Deze resultaten geven nog maar eens aan hoe onverantwoord ik (overschattend) van start ben gegaan. In 24 uur 575 kilometer! En daarna moesten er nog zoveel kilometers volgen. Dat is dan geen verdeling van krachten. Ik heb eens met de 24 uur van Rotterdam (1e)  749 kilometer gefietst. Maar dan ben je blij wanneer het afgelopen is en je in de trein kunt stappen om naar huis te gaan. Met de auto was niet meer gelukt.

Vierhouten zou Vierhouten niet zijn wanneer zij er niet nog iets leuks bij zouden hebben georganiseerd. Zo was er in de vroege zaterdagochtend een gezamenlijk ontbijt voor alle deelnemers aan de spinning en de spelletjes. Maar volgens mij deed iedereen die aanwezig was er aan mee en zelfs de deelnemers aan de 24-uurs marathon. Als klap op de vuurpijl zou er dan 's ochtends ook nog een 'mystery guest' aanschuiven.
En laat ik nu die 'mystery guest ' zijn! Geweldig man, al die belangstelling en dat onthaal. Maar ook iets heel onwennigs, al die aandacht. Uiteraard is ook Radio Nunspeet aanwezig. Echt zij hebben in de personen van Gerard en Heleen en ook al die anderen heel veel positieve aandacht aan dit evenement geschonken. En ook nu houdt Gerard mij weer de microfoon onder de neus. Waar hij zijn woordenstroom vandaan haalt is mij een raadsel, maar hij is hier voor geboren. Heleen filmt weer het nodige bij elkaar en ik hoop dat zij van alles weer een mooie compilatie maakt.
Toch begint alle inspannig wel weer zijn tol te eisen. Het doet de crew besluiten om iets extra rust in te plannen. Het is al lang geen record meer fietsen, maar meer de 10.000 halen. Ik voel nu ook allerlei andere ongemakken. Vooral op de momenten dat ik in mijn eentje fiets, al komen die vrijwel niet meer voor. Maar op de avond voelt het al steeds meer. Mijn evenwichtsgevoel begint ook te protesteren.

dsc_7534 meten klein

Gelukkig is vandaag een grote last van mij afgevallen. eigenlijk heb ik de laatste dagen er al lang niet meer aan gedacht, maar dit helemaal aan Klaas overgelaten en die heeft het perfect georgniseerd. Via klaas is het parkoers officieel gekeurd door iemand van de KNAU. De gmeente heeft hier mensen voor ingezet die de ijkpunten hebben geplaatst en zo kwam er als resultaat uit de bus 25 km en 22 mtr. Voldoende dus om de afstand officieel door te geven.
Wat ik toch ook nog steeds als heel sympathiek ervaar is de komst van Peter Ligtenberg. Peter komt uit het kamp van Guus Moonen. Nu is algemeen in wielerkringen wel bekend dat wij niet direct grote vrienden van elkaar zijn. D.w.z. Guus en ik. Daar ligt een historie aan ten grondslag die ik niet meer wil oprakelen. Maar nu vinden supporters van Guus het nodig om op sommige artikelen te reageren en mij persoonlijk aan te vallen zonder dat men mij kent. Je ziet dat vaker in de krant dat ,mensen op bepaalde artikelen reageren op een manier waar de honden geen brood van lusten. Nu karakteriseren die mensen zich wel door op deze wijze te reageren, maar leuk wordt het niet. Daar is Peter een sportieve uitzondering op. Hij is zelf zich op de hoogte komen stellen en is nu al voor de derde zaterdag hier present. Heeft veel mooie foto's geschoten en deze ook afgestaan. Fijn dat er ook mensen zijn die prestaties op hun eigen waarde weten te schatten.
Van Klaas heb ik begrepen dat deze eerder al eens is wezen kijken bij het evenement van Guus en bij de tweede keer dat hij daar kwam niet zo sportief is bejegend. Jammer, dat er zo tweee kampen zijn ontstaan waar eigenlijk de rijders zelf geen weet van hebben gehad. Goed Peter is er dus wel en hij heeft ook heel mooie foto's van de 24-uurs marathon gemaakt. Vooral de foto's van een slapende Johanneke zijn aandoenlijk om te zien. En dan weer op de fiets naar Brabant. Het tekent de echte liefhebber!

Wanneer je ruim drie weken achtereen op de fiets zit, of in ieder geval veel uren in die drie weken dan bemerk je pas hoeveel dingen er mis kunnen gaan onderweg. Alleen vandaag al heb ik twee keer een net aanrijding bij De Tol kunnen vermijden. Het is dat ik nu veel bijrijders heb die het nodige lawaai maken wanneer er weer eens een auto onverhoeds de inrit naar De Tol wil oprijden. Maar ook afgelopen week een auto met caravn die de uitrit van De Tol stapvoets uitkwam en met die snelheid ook het fietspad overging. Totaal niet in de gaten dat er fietsers aankomen. Dan nog die bijna aanrijding op de eerste dag en dan heb je meer dan voldoende stress opgelopen. Het scheelt inmiddels wel dat ik op grote delen van de dag meerdere personen achter mij heb die meefietsen. Een grotere groep valt toch meer op! En dan die twee vaste brommerbegeleiders, waarvan Jan Reekers na afloop bijna 5.000 km. blijkt meegereden te hebben. Het heeft hem handenvol geld gekost aan benzine. Maar vooral met de laatste rit was het vaak heel makkelijk. Hij reed dan kort achter mij en scheen met een grote zaklantaarn voor mij uit en met mijn eigen lichtstraal op mijn helm had ik zo een goed zicht op het onverlichte fietspad.

Het doet mij nu ook weer denken aan alle chauffeurs die achter mij hebben gereden en waar ik soms leuke tot hilarische gedachten aan over heb gehouden. Maar in de regel weet ik niet meer wanneer deze precies hebben plaats gevonden. Het is nu zondag en daarom denk ik dat vandaag Jaap achter mij heeft gereden. Op welk tijdstip weet ik niet en dat is ook niet belangrijk. Wel dat er een akkefietje plaats vond waarbij ook bleek dat mijn zintuigen langzaamaan minder worden. Over de Stakenberg heen, net voorbij de afslag naar De Zwarte Boer krijg ik van Jaap een banaan aangereikt. Op mijn ligstuur leunend wil ik deze van zijn schil ontdoen waarbij ik uitschiet en een slinger met de fiets maak. Gelukkig is dit naar de rechterkant, maar daarbij kom ik wel in de berm en ga met fiets en al onderuit. Zo'n banaan zou maar zo het einde van de recordpoging kunnen zijn. Wat te denken dat je hierbij naar de andere kant van de weg schiet en er op dat moment een auto aan komt! Of, en dat is ook grappig, maar al eerder gebeurd. Rob, een collega van mij bij Agis heeft twee dagen opgeofferd om als chauffeur mee te rijden. Na zijn eerste rit denkt hij dat ik eerst ga rusten en zet de bus neer en gaat ook koffie drinken om dan opeens te bemerken dat ik al lang geleden doorgereden ben. En hij weet de weg niet! Ik ben al halverwege mijn rondje wanneer de bus weer achter mij verschijnt.
En dan de muziek. Vanaf het begin lagen er een paar CD's van mij in het busje met muziek die ik mooi vind. Ten dele tenminste want er liggen er ook bij die Stephan voor mij heeft gemaakt met muziek voor in de bergen. Ik noem het maar ritmische herrie! Maar goed wanneer je die een paar keer hebt gehoord dan wil je ook wel eens wat anders horen. Ik weet nog van de LTD dat ik van een potpourri van muziek aan het eind elk deuntje mee kon zingen. En dat 's nachts ook vaak deed. Maar hier hoorde ik echt allelei verschillende soorten muziek. Chris sr. en Jaap hadden mooie muziek. Iemand had de Beatles, ook perfect. Maar er was ook een avond met de Vogeltjesdans. Al na één keer verschrikkelijk, en je wilt er niets van zeggen :-)

Het is vandaag weer eens mooi weer. En bij één van mijn zitpauzes stelt iemand zich voor als Guinness Wereldrecordhouder. De man blijkt Rudie van Bork te zijn. Hij heeft een record neergezet met de step door van de ene kant van Vietnam naar de andere kant te steppen, 2700 km.! Later blijkt dat hij een kennis is van Wim Spijkerboer, die mij op het eind ook nog vergezeld.
Op een moment dat de crew aan het avondeten zit en ik met mijn laatste rondje voor mijn hapklare brok ben, krijg ik onderweg spontaan een bloedneus. Een telefoontje naar de crew en al vrij gauw zijn Ben  en Chris ter plekke om de bloedneus te stoppen. Sneller dan de ambulancedienst er voor nodig heeft. De burgemeester zal wel jaloers zijn in zijn strijd om in Elspeet een ambulancepost te krigen wanneer hij bemerkt hoe snel de crew ter plekke is!
Vandaag zijn de weergoden mij goed gezind. Want wanneer ik na dit oponthoud bij het Transferium aankom om van mijn pastamaaltijd te gaan genieten barst het noodweer los. Een half uur komt de regen met bakken uit de lucht vallen. Maar wanneer het mijn tijd weer is om op te stappen is het droog geworden. Een buitje tegen het stof zullen we maar denken, het snuift in ieder geval weer heerlijk fris. Inmiddels ben ik in de 9.000 km. beland en loopt dit naar zijn einde. In overleg met de crew is vastgesteld dat donderdagavond 18.00 uur het laatste rondje gereden zal worden.

dsc_8385 wout

Maar eerst nog deze dag volmaken. Wanneer ik aan mijn avondsessie wil beginnen word ik nog even opgehouden omdat Wout Mensink, die ik tot mijn spijt nog niet kende, een rondje gelijk met mij zal hardlopen. Niet gelijk op, maar wel het hele rondje. Ik ben hem tijdens de recordpoging verschillende malen tegen gekomen en dan groeit er gewoon een wederzijds respect. Ik merk aan Wout dat hij respect heeft voor hetgene waar ik mee bezig ben en ik zie een sporter die ook op een gedreven manier bezig is. Nu vanvond start hij voor een rondje, gesponserd en wel, waarbij de opbrengst ook voor Spieren voor Spieren is. En of het zo moet zijn, hij krijgt een verschrikkelijke bui regen over zich heen. Volgens mij heb ik zelf nog ergens staan schuilen of was ik net weer bij de tent. Maar het is mij goed bij gebleven dat Wout hondenweer had. Ik kom hem nog regelmatig tegen en dan is een groet vaste gewoonte geworden.

 

 

 

 

En was de maandagavond al een voorbode, de dinsdag is het echt hondenweer! Er valt weer heel wat water uit de lucht en dat maakt het allemaal er niet lekkerder op. Ik word ook steeds meer aangesproken over het feit dat ik zo scheef op mijn fets zit. Ik merk dat zelf ook wel. Mijn linkerbeen schuurt steeds langs de horizontale buis. En onderweg word ik steeds naar de rechterkant van de weg getrokken. Dat merk ik het meest wanneer ik over de heide naar Vierhouten fiets. Afgelopen dagen is daar een nieuw wegdek neergelegd. Het is jammer dat het nu pas gebeurd, het was fijner geweest dat dit was gebeurd voor de recordpoging. Het had mij veel lichamelijk ongemak bespaard . Al is dit niet het slechtste gedeelte. Ik zal straks even de andere slechte stukken benoemen. Maar hier op de heide zijn een paar gedeelten waar echt diepe gaten in zitten. Zonder scherpe rand, dat wel. Dus als je er doorheen rijdt dan krijg je alleen maar even een klap in je stuur. Na verloop van tijd weet je ze allemaal te zitten. En toch gebeurt het mij dan regelmatig dat ik er toch doorheen rijd ;-)  Maar goed, het wegdek wordt vernieuwd en wij moeten een dag lang over het fietspad. Perfect geregeld door de gmeente. Er staat aan het begin van het fietspad een bord dat de fietsers rekening moeten houden met tegenligger met auto.

 

 

Nog even een uitstapje. Dat was in Elspeet ook het geval met de avondvierdaagse die daar van start was gegaan. De straat waar ik doorheen moest was afgezet. Daar stond ook keurig een bord met verboden in te rijden met uitzondering van Aanwonenden, Connexxion en ultracyclist Joop van Beek. Dat maakt die recordpoging al een hele belevenis. Al dat medeleven dat gegroeid is.
Nu kom ik dus de hele dag over het fietspad en merk aan de bewoners van de huizen waar ik nu achterlangs rijd en het stukje Fûgelhelling dat zij ook enorm meeleven.
Maar na het asphalteren is de berm een stuk lager. Daar wordt deze dagen de berm volgestort met zand en wat aan gereden. Maar het is nog erg zacht en ik ben bang om daar met mijn wielen in terecht te komen. Op de Stakenberg ben ik ook al eens de berm ingereden, ook al eens omgevallen toen ik toen stopte (grote schrik bij Johanneke) maar hier lijkt het wel gevaarlijker. Dus vooral 's avonds probeer ik zo veel mogelijk in het midden van de weg te rijden en voel ik mij onprettig wanneer ik binnen een meter van de rechterkant af ben. Diepe sporen van auto's die soms met een wiel in de berm terecht zijn gekomen vormen een waarschuwing. Maar gelukkig gebeurt er op dit punt niets. Toch voel ik aan mijn lichaam dat dit niet te lang meer moet duren. Het gaat protesteren. Geestelijk gaat het prima, maar lichamelijk komen er de ongemakken.
Nog even de slechte stukken in het wegdek en de omleidingen. De eerste en laatste paar honderd meter zijn gewoon een verchrikking. Het valt niet op wanneer je er een keer overheen fietst of degelijks een keer passeert. Dan denk je al gauw 'Nou. dat fietspad mag ook wel eens ogeknapt worden!' Maar nu, als ik ergens pijn lijd dan is het hier wel. vooral mijn zitvlak moet het ontgelden, zo veel gaten en bulten. Op het laatst probeer ik zoveel mogelijk te staan of af en toe de billen op te lichten. Wanneer ik hoor dat men dit tijdens de recordpoging nog wil opknappen en ik dan de rijweg moet nemen, fleur ik daar helemaal van op. Toch gebeurt dit pas nadat ik ben gefinisht. Met goede bedoelingen wacht men tot ik klaar ben, maar van mij had het eerder gemogen. Vanaf de Stakenberg is er dan ook een slecht stuk waarbij lange sporen zorgen voor goed opletten en je om er geen hinder van te ondervinden, zo veel mogelijk links moet rijden. Het laatste stuk heeft dan een paar gaten die omzeild moeten worden.Maar na een paar dagen zitten deze helemaal in het hoofd. Dan wordt er in Elspeet ook druk aan de Staverdenseweg gewerkt. Hier moet ik ook met enige regelmaat rekening houden met werkvoertuigen en aan het einde ook enkele malen omrijden. Dit soort beperkingen zijn natuurlijk wel van enige nadelige invloed en zullen de tijd ook wel nadelig hebben beïnvloed. Maar in welke mate is niet aan te geven en verder ook niet ter zake doende.
Dat het vandaag slecht weer is, is goed te merken. De publiek belangstelling is vrijwel nihil. Maar volgens mij waren er vanochtend wel weer mensen die direct vanaf het begin met mij zijn meegefietst. Volgens mij was het in dit slechte weer in ieder geval Jan van Scherpenzeel, die voordat hij naar zijn werk moet eerst nog met mij meefitetst. Verder kan er bij zijn geweest, maar is in ieder  geval regelmatig aanwezig Tim Karsen en ook Rolf Wissink komt nog voordat hij naar zijn werk gaat. Dat is allemaal wel heel motiverend. Later op de dag wordt het wat begeleiding betreft rustiger. Tijdens slecht weer ben iik ook nog geïnterviewd door iemand van BNN (Jan willem van Zoest). Ik weet niet meer of dat deze dag is geweest, maar dat zou  maar kunnen. En het sportieve van het geheel is dat ondanks het slechte weer hij een rondje met mij meerijdt en ook onderweg de microfoon nog voor mijn neus houdt. Jammer dat ik dat interview nooit heb kunnen horen. Hetzelfde geldt voor Giel Beelen, die nu regelmatig elke ochtend belt en met meer interesse zijn interviews houdt. Toch maar extra reclame.

Ik hoor ook dat er een hyvespagina is geopend door een paar meisjes uit Vierhouten. Enorm zoals het dorp met mij meeleft. Zij zijn in Vierhouten echt een stimulans voor mij geweest en hebben er met zijn allen een groot feest van gemaakt.

De laatste kilometers zijn niet de gemakkelijkste. Ook vandaag op woensdag is het weer helemaal mis met het weer. Regen, koude, veel wind en zelfs op gegeven moment hagel! Koude kan ik tegenwoordig al helemaal niet meer tegen en ook nu heb ik dan erg koude handen. Die dan op gegeven moment helemaal gevoelloos worden. Juli, en dan zulk slecht weer! Waar is de opwarming van de aarde? Ik kan er in ieder geval niet veel van merken. In de planning had ik er rekening mee gehouden om de poging ten tijde van de langste dag te rijden. Evenveel dagen er voor als erna. Nu zijn het wel wat meer dagen erna geworden, maar goed. Toch was ik er van uitgegaan zo met het beste weertype te maken te krijgen. Ik heb mooi weer gehad, maar ook veel hoosbuien en vooral koude ochtenden.
Mijn manier van fietsen wordt er niet beter op. Ik merk zelf wel dat het niet goed is, mijn fietshouding wordt steeds schever. Het valt al niet meer mee om niet met mijn been tegen de horizontale buis aan te komen. Waar zou dat toch aan liggen? Gelukkig werkt mijn brein wel goed en voel ik zelf wel dat het te maken heeft met mijn evenwichtsgevoel. Dat verklaart ook waarom ik zo naar de rechterkant van de weg word getrokken en nu ook last begin te krijgen met op- en afstappen. Maar gelukkig is het nog steeds als die boer die zei 'Als je maar eenmaal de gang hebt', toen hij op een dood paard zat! Ik zit dan wel op een aluminium ros, maar die lijkt ook wel een eigen wil te krijgen. Het verontrust wel een aantal mensen en in de middag is het zelfs zo dat zij een afspraak hebben gepland met mijn huisarts en zo gaan wij in de middag in de auto (wat een weelde) naar dr. Van Berkel. Ik stem toe om dit te doen omdat ik zelf ook wel bemerk dat dit niet onverstandig is, maar ik stel wel de voorwaaarde dat ik nu niet meer stop! Zo dichtbij, dan moet het al heel gek lopen wanneer dit niet meer te volbrengen is. Gelukkig deelt dr. Van Berkel die mening ook en hij constateert een vorm van oververmoeidheid, maar heeft geen bezwaar de rit af te maken. Weer terug naar het Transferium. Ik kom dr. Geurts ook nog tegen en die is ook heel belangstellend hoe het nu gaat.
Morgen zal ik aan mijn laatste 250 kilometer beginnen en dat houdt in dat ik vanavond wel tot 9750 moet komen. Maar voor het zo ver is heb ik eerst nog een ontmoeting met het Promotieteam. Ik heb de meiden (misschien oneerbiedig gezegd, maar het zijn echt kanjers!) en hun moeder al verschillende malen gezien. Hun moeder? Wie anders dan Anita is de drijvende kracht achter dit promotieteam. Zij staan vaak met spandoeken langs de weg. Op alle plekken hebben ze zo ongeveer wel gestaan. Maar nu komen ze een cheque overhandigen met een bedrag dat zij zelf huis aan huis hebben opgehaald. Het zijn Louise Visser en de dochters van Anita, Maxime en Luna. De zelfgemaaakte fotolijst van hen hangt op een prominente plaats op zolder. En dat is een ereplek, want de zolder is de fietshoek!
Na mijn laatste ronde van deze dag, weer rijdend met begeleiding van Gerrit Rekers en zijn onovertroffen zaklamp, kom ik net voor twaalf uur bij het Transferium aan. Nog even wat masseren, eten en dan voor de laatste keer naar Vennendal. Morgen weer in mijn eigen bed, wat zal dat heerlijk zijn. Toch zal het morgen weer stevig fietsen zijn, want 250 km. op de laatste dag is voor velen een behoorlijke toertocht. En die moet wel voor een uur of vier geeindigd zijn. Zodat ik ook nog wat tijd heb om te rusten, en mij te verfrissen. En uiteraard van schone kleding te voorzien.

Daarom word ik om half zes al weer gewekt en begin om goed zes uur aan mijn laatste fietsdag. Ook nu zitten er al weer een aantal mannen te wachten om mee te fietsen.Wie allemaal, dat ben ik inmiddels al weer kwijt, maar Tim Karsen is er ook weer bij. Eenmaal in Elspeet zeg ik tegen Tim dat ik even stop bij de bakker op de hoek. Bij Bakker Piet.
Al vanaf vrijwel de eerste dag heb ik mij voorgenomen dit te doen. Elke ochtend wanneer ik hier langs rijd dan ruikt het zo heerlijk naar vers gebakken brood! Ik rijd om de winkel heen naar de bakkerij en vraag aan de bakker of hij een verse krentenbol voor mij heeft. Ik krijg een hele zak vol mee! Op zich is dit best grappig natuurlijk, maar het leuke van dit oponthoud is dat de chauffeur van de volgbus het niet in de gaten heeft gehad. Hij is vooruit gereden om bij de kruising eventueel aankomend verkeer tegen te houden zodat ik een vrije doorgang zal hebben. Nu mist hij mij en een lichte paniek blijkt toe te slaan. En of het zo moet zijn, het is weer dhr Van den Berg uit Hierden die achter het stuur zit. De man heeft niet alleen financieel op allerlei manieren voor het goede doel bijgedragen. Maar ook verschrikkelijk veel uren als vrijwilliger verschillende taken gedaan. En dan moet hem dit overkomen!

Al gauw kan ik hem weer gerust stellen en kunnen we de tocht vervolgen. Voor de rest verloopt de dag in een roes. Heel gelijkmatig vliegen de kilometers onder de wielen door en wordt er uitgekeken naar de avond. Ik merk dat het nodige wordt georganiseerd, maar heb geen idee in welke vorm. Maak ik mij er eigenlijk ook niet druk om. Ik zie er naar uit dat dit vanavond is afgelopen. En ik niet alleen, maar mijn lichaam ook. Mijn geest geniet nog wel, die zou nog wel door kunnen fietsen, maar mijn verstand zegt dat het welletjes is geweest!

Terwijl ik mijn laatste rondes afdraai wordt er bij het Transferium aangevangen met het in orde brengen van de entourage voor de eindronde en eventuele huldiging. Van wat daar allemaal van komt heb ik totaal geen idee en een huldiging heb ik al helemaal niet in mijn hoofd zitten. Ik heb zoiets in mijn hoofd zitten van afstappen, gelukwensen in ontvangst nemen, misschien weer zo'n lekkere taart van Van Dongen en dan zo langzaam aan de rotzooi opruimen en naar huis. Heerlijk bed en lekker gaan slapen.
Met die gedachte stap ik kwart over vier af na mijn één na laatste rondje. Onofficieel zit het er nu zo'n beetje op. De kilometers zijn gemaakt. De extra kilomerters die straks in het laatste rondje zitten zijn er om eventueel missers in het officiele traject op te vangen. Tevens kan dat laatste rondje nog gebruikt worden om aandacht voor Spieren voor Spieren te vragen en wellicht dat dit de laatste bijdrage van velen zal worden. Ik ga eerst even lekker eten, in bad, schone kleren aantrekken en dan is het bijna tijd om aan de laatste rit te beginnen.
Wanneer ik van Vennendal terugkom dan kijk ik mijn ogen uit. Wat een mensen staan er al om deze laatste ro
nde mee te beleven. In de hoop nog wat enveloppen in de laatste ronde te ontvangen rijden een aantal mensen in mijn direct omgeving. Dat zijn natuurlijk Sander, maar ook Johanneke en Gerben. En Jan Martien met Tim. Dan hoef ik onderweg zelf niet af te stappen, want dat gaat niet meer zo makkelijk. Enkele van de vele mensen die mij de afgelopen weken veel hebben bijgestaan.

dsc_8944 entree v

 

Als het tijdstip daar is om aan de laatste ronde te beginnen loop ik naar mijn fiets, een en al verbazing. Zo'n mensenmassa aan fietsers die dus samen met mij de laatste 25 kilometer gaan afleggen. Groot en klein, oud en jong, man en vrouw, en allemaal op een fiets. Het is een hele stoet met voorop uiteraard een auto van de politie, met daarachter ik zelf met gevolg. Dan  'onze Agis-volgbus met nu daarin een cameraploeg van Omroep Gelderland die deze laatste ronde in beeld gaan brengen. De trouwe motormuizen Gerrit Rekers en Jannes Koudhoorn, Tom Kempers met Greetje in de auto van Spieren voor Spieren en dan een stoet fietsers van hier tot ginder! Het is maar goed dat er op Halfweg politie staat om de grote stoet de weg over te geleiden. Bovenop de Stakenberg word ik gefeliciteerd door de uitbaters van de snack- annex ijscokar daar en ik kan daar nog eens een gratis ijsco komen halen. Verder gaat het over de Stakenbergweg en de trouwe supporters aldaar staan er allemaal. De eersten net voor de bocht waren 's avonds altijd heel enthousiast en nu staan ze er met de hele familie. Ook bij huizen waar ik weinig tot geen support heb ontvangen staan nu mensen te applaudiseren. Natuurlijk bij Marcel (van de Stakenbergweg, één van de trouwste supporters en met veel steun via het gastenboek), maar ook verder in Elspeet is het erg druk. Dan nog even een rustig gedeelte over de heide, maar eenmaal Vierhouten naderend krijg ik weer veel respons bij de eerste huizen die ik passeer.
Dan bij de Ganzenakker. Dit slaat alles. Dit had ik niet verwacht. Wel dat er veel mensen zouden staan. Maar dit onthaal is echt groots. Brandende fakkels en echt, heel Vierhouten is op de been. Er is een troon voor mij in gereedheid gebracht en daar moet ik op plaats nemen. Met alle mederijders en alle Vierhouters staat er een grote schare mensen. Toespraken, cadeaus en wat heel mooi is, van een groot aantal mensen een bloem met daaraan een kaartje en een boek om later deze kaartjes in te doen. Dit is echt een leuk naslagwerk geworden. Vooral de tekst op veel kaartjes laten indruk achter.

De optocht gaat weer verder. Nu sluiten ook nog veel Vierhouters aan op de laatste 7 kilometer naar het Transferium.Bij het Transferium staat het echt zwart van de mensen. Aan de boog van Rene Dekker hangen de cijfers 10000 en wanneer ik er onderdoor ben gereden zit het erop. Het grappige is dat ik in een haag van fotografen terecht kom waarvan er zelfs één voor het ANP werkt. Ik word ook direct naar de telefoon geleid om een verslaggever van het ANP te woord te staan en dan word er nog direct een bericht hierover op hun site geplaatst. Zodat alle landelijke dagbladen dit ook kunnen ovenemen. Daarna is het de beurt aan Radio en TV Gelderland met RTV Nunspeet.

 

dsc_9070 klein dsc_9118 burg dsc_9063 weth

Daarna word ik door de mensenmenigte heen geleid naar een podium dat is opgesteld en waar burgemeerster Van Hemmen en wethouder Van der Geest staan te wachten. Er wacht mij echt een grandioos onthaal, de burgemeester feliciteert en overhandigt mij een oorkonde van de gemeente. Daarna is het de beurt aan de wethouder. Deze heeft een heel mooie speech waarvan ik in ieder geval onthouden heb dat deze tegen de mensen zegt dat dit een rit is van  Nunspeet naar Gibraltar dwars door de Pyreneeën en terug en dan nog een keer! Vooral die laatste opmerking doet grappig aan. Ik denk wel dat zo'n rit zwaarder was geweest, maar waarschijnlijk ook meer voldoening had gegeven. Daarna hijst de wethouder mij in een geel shirt waar de vermelding van het wereldrecord op staat en de driehoek  waarin is gefietst. Heel mooi en te mooi om te dragen. Wat heel erg leuk is en enorm gewaardeerd wordt is dat ook de crewleden in het zonnetje worden gezet. Zelfs met een mooi horloge van de gemeente. Heel erg attent!

Het is dan nog de beurt aan Tom Kempers van Spieren voor Spieren waar ik twee flessen wijn van krijg met een trui waarop de handtekening van Louis van Gaal, de ambassadeur van Spieren voor Spieren. Na de feestelijkheden wordt er nog een veiling gehouden van diverse spullen voor het goede doel. En raak ik een deel van mijn fietsgarderobe kwijt. Ik ben blij dat het erop zit, het was zwaar, maar de opbrengst maakt alles goed. Toch vind ik het heerlijk wanneer ik eindelijk naar huis kan en in mijn eigen bed kan stappen.

Het is afgelopen, Nu de nazorg nog. Deze begint met het op vrijdag afbreken van de tenten en deze naar Apeldoorn brengen. Voor de rest zal ik de periode na deze drie en een halve week in een apart verhaal neerzetten. Want voor mij heeft deze recordpoging tot medio februari 2010 geduurd.

klfoto-het team

Chris jr., Carmen, Greetje, Ben, Ad, Bert en trouwe helper Gerben


Met heel veel dank aan het team en de anderen die mij allemaal hebben bijgestaan!!


dsc_8676 taart kl

 

 

 

Laatst aangepast (zaterdag 20 oktober 2012 17:31)